ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        เฉินปั๋วนั่งหลังตรงพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เอาล่ะเจ้าพูดได้ดี มีเหตุมีผล ข้ารับเรื่องร้องเรียนของเจ้าแต่คดีความนี้เหมือนข้าจะเคยได้รับร้องเรียนมาแล้ว เมื่อสิบวันก่อน วัดก่วงจี้ได้ฟ้องร้องตระกูลหลิวเกี่ยวกับข้อพิพาทกรรมสิทธิ์ที่ดินสองคดีนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องเดียวกันกระมัง ในเมื่อเป็นเรื่องเดียวกัน ข้าก็ไม่อาจตัดสินซ้ำซ้อนฉะนั้นทั้งคดีข้อพิพาทที่ดินหรือคดีความแค้นส่วนตัวข้าจะทำการไต่สวนพร้อมกัน”

        “อมิตาพุทธ”ฝ่าคงเอ่ยนามพระพุทธองค์ “จากความบาดหมางเรื่องที่ดินหลังวัดนี้เดิมทีคุณชายหลิวก็มักมาก่อความวุ่นวายในวัดเป็นประจำทว่าคราวนี้ถึงขั้นทำให้มีคนบาดเจ็บสาหัส มีคนตาย ทั้งยังทำลายบ้านเรือนของชาวบ้านพอทางวัดร้องเรียนขอความเป็นธรรม วันนี้ประสกหลิวก็พาพวกไปหาเรื่องถึงในวัดฝู่จวินเองก็เห็นกับตา”

        หลิวเวยพยักหน้าน้อยๆ ได้! จะเอาอย่างนี้ใช่หรือไม่เขาเองก็อยากพูดถึงเรื่องที่ดินนี้อยู่พอดี หลิวเวยรีบเอ่ยโต้แย้งทันที“ฝู่จวินโปรดพิจารณาด้วย วัดก่วงจี้ทำลายสุสานบรรพชนตระหลิวเพื่อต่อเติมอาคารนับเป็นความอัปยศอดสูเกินจะรับไหว ต่อให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตระกูลอื่นพวกเขาย่อมมิอาจรับได้ไม่ต่างจากข้า

        อีกทั้งหลายปีมานี้ วัดก่วงจี้ยังคอยหาเรื่องขัดขวางข้าอยู่ตลอดอย่างเรื่องทุ่งนาดินดีที่เหอซี ชาวนาต้องการมอบที่ดินให้ข้าขอเพียงข้ารับพวกเขาเป็นคนงานของตระกูลหลิวทั้งที่ข้าตกลงกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้วทว่าพระเฒ่าผู้นี้กลับมาขัดขวางกลางคันด้วยการเป่าหูให้เขาออกบวช ฝู่จวินคิดว่ามันเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายหรือไม่!แต่พอมาใคร่ครวญดูแล้ว เขาเป็นคนจากที่อื่นและพึ่งมาเป็นเจ้าอาวาสที่นี่ อาจรู้เท่าไม่ถึงการณ์เช่นนั้นขอเพียงรื้ออาคารที่สร้างใหม่ และสร้างสุสานบรรพชนตระกูลหลิวขึ้นมาใหม่ด้วยความสูงยี่สิบฉื่อ กว้างยี่สิบฉื่อ มีป้ายศิลาสลักชื่อ มีศาลา และมีหอสูงเซ่นไหว้ปีละสี่ครั้ง ข้าถึงจะจบเรื่องนี้”

        “ประสกหลิวช่างหนักแน่นยิ่งนัก”ฝ่าคงยิ้ม “หากท่านไม่พูดว่ากระดูกในหลุมหลังวัดเป็นบรรพบุรุษของท่านข้าคงมิรู้เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่ลองขุดขึ้นมาฝังใหม่เองดูเล่าคนในนั้นอาจอบรมสั่งสอนคุณธรรมทั้งสี่ [1] ให้ลูกหลานท่านได้”

        “ตาแก่หัวโล้นอยากมีเรื่องหรือ!”หลิวเวยกำหมัดแน่นพยายามข่มใจไว้ หันไปฟ้องเฉินปั๋ว “ฝู่จวินท่านดูสิ ‘ผู้ทรงศีล' ผู้นี้ไม่สำรวมวาจาเลยแม้แต่น้อยโปรดพิจารณาและให้ความเป็นธรรมแก่ตระกูลหลิวด้วย”

        “หมิงหยวนครอบครัวเจ้าคือเจ้าทุกข์ เจ้าออกมาอธิบาย เหตุใดจึงมีความแค้นต่อกัน?”

        “ขอรับอย่างที่ผู้น้อยเคยบอกไป เรื่องนี้เกิดจากความแค้นส่วนตัวนั้นเป็นความจริงผู้น้อยกับหลิวเปียวมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนหน้านี้แล้วประมุขตระกูลหมิงเมตตาอนุญาตให้ผู้น้อยร่วมเล่าเรียนที่สำนักศึกษา เมื่อต้นเดือนท่านอาจารย์ทำการทดสอบวิเคราะห์บทเรียน พอถึงตาหลิวเปียวเขาไม่มีความรู้ในเรื่องที่ท่านอาจารย์ถามเลยแม้แต่น้อยจึงพยายามให้ผู้น้อยช่วยบอกคำตอบ ผู้น้อยเห็นใจจึงส่งคำตอบให้เขาแต่พอท่านอาจารย์ถามเขาต่อ ผู้น้อยเขียนคำตอบให้เขาไม่ทันหลิวเปียวจึงถูกท่านอาจารย์ตำหนิ หลังสิ้นสุดการทดสอบ ทุกคนกำลังแยกย้าย หลิวเปียวก็พาพรรคพวกเข้ามาหาเรื่องผู้น้อยบอกว่าจะ ‘สอนบทเรียนดีๆ’ แก่ผู้น้อยทว่ากลับเป็นเขาเองที่พลัดตกลงไปในน้ำต่อหน้าสหายในสำนัก เป็นเหตุให้เขาอับอายมากจึงขู่ผู้น้อยว่า ‘ฝากไว้ก่อน’ สหายร่วมสำนักยี่สิบกว่าคนเป็นพยานได้ขอรับ”

        “ความบาดหมางครั้งที่สองญาติผู้พี่ของผู้น้อยที่เป็นสาวใช้ในจวนตระกูลหมิงถูกหลิวเปียวรังแกนางตัดสินใจโดดน้ำหมายปลิดชีวิตตนเพื่อหนีความอัปยศอดสูนี้โชคดีที่ผู้น้อยไปช่วยไว้ได้ทันเวลา พานางกลับจวนพร้อมเนื้อตัวที่เปียกโชกเหตุการณ์วันนั้นผู้คนสัญจรไปมาในหมู่บ้านก็เห็น ฝู่จวินส่งคนไปตรวจสอบได้”

        “ต่อมาหลิวเปียวกลัวว่าผู้น้อยจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านอาจารย์จึงตามไปหาเรื่องผู้น้อยถึงจวนของท่านอาจารย์ เขาถูกท่านอาจารย์ไล่กลับไปมันยิ่งทำให้ความแค้นในใจของเขาเพิ่มพูนเรื่องนี้ฝู่จวินถามท่านอาจารย์และฮูหยินได้”

        “ครั้งที่สามผู้น้อยโชคดีมีโอกาสได้ร่วมงานเลี้ยงของฝู่จวินที่สวนจื่อหยวนกับคุณชายสามหมิงหลิวเปียวนัดแนะกับใต้เท้าผู้ตรวจการมั่นใจว่าตนจะต้องได้เข้าศึกษาที่สำนักศึกษากลาง อีกทั้งยังมีปากเสียงกันก่อนงานเลี้ยงเริ่มและยังต้องเผชิญหน้ากันในการประลองปัญญา ทว่าเป็นคุณชายสามที่ได้รับชัยชนะหลิวเปียวจึงพูดว่าความแค้นในวันนี้จะชำระในวันหน้าใต้เท้าทุกท่านที่อยู่ในงานเลี้ยงวันนั้นก็ได้ยิน”

        “หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงวันนั้นผ่านไปไม่ถึงสองวัน หลิวเปียวก็ยกพวกขี่ม้ามาทำลายบ้านเรือนเพื่อแก้แค้น”หมิงหยวนก้มหน้ากล่าวสรุปสั้นๆ“วันนี้ผู้น้อยขอฟ้องร้องหลิวเปียวในข้อหาอ้างความแค้นส่วนตัวเพื่อกระทำการชั่วช้าไร้คุณธรรมขอรับ”

        “ที่แท้เรื่องก็เป็นมาเช่นนี้ข้าจะทำการไต่สวนผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทีละคน เริ่มการตัดสินคดี ณ บัดนี้”เฉินปั๋วเคาะไม้ปลุกสติเพื่อประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเขายอมรับคำฟ้องร้องอย่างเป็นทางการแล้ว

        “ฝู่จวินช้าก่อน”ฝ่าคงและหลิวเวยเรียกเฉินปั๋วพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทั้งสองหันมองหน้ากันทันทีพอเห็นว่าหลิวเวยนั่งลง ฝ่าคงจึงเป็นฝ่ายพูดก่อน“ที่ประสกน้อยหมิงกล่าวนั้นฟังดูสมเหตุสมผลก็จริงแต่ตระกูลหลิวและวัดก่วงจี้บาดหมางกันมาหลายปี หมิงเฉียวได้รับบาดเจ็บในขณะที่ทำงานอยู่ในวัดบ้านเรือนที่เสียหายก็เป็นบ้านของคนงานในวัด เหตุใดจะไม่เกี่ยวข้องกับวัด?”

        เฉินปั๋วกับโหวอิงแอบส่งสายตาหงุดหงิดหากัน โหวอิงก็ส่ายหัวน้อยๆก่อนเหลือบมองหมิงหยวน

        หมิงหยวนก็รู้หน้าที่ ยืดตัวตรงพร้อมประสานมือขึ้นตอบ“เนื่องจากพระอาจารย์บอกว่าความบาดหมางระหว่างวัดกับตระกูลหลิวมีมานานหลายปีนับเป็นความขัดแย้งยากจะแก้ไข เช่นนั้นผู้น้อยขอถามพระอาจารย์ท่านทราบหรือไม่ว่าตั้งแต่สร้างวัดนี้ขึ้นมา เกิดการทะเลาะวิวาทกันกี่รอบแล้วผลเป็นอย่างไร?”

        “เรื่องนี่…”ฝ่าคงขมวดคิ้วพร้อมประนมมือตอบ “เกิดเรื่องวิวาทหลายหนเกินจะรู้ได้”

        “หามิได้วัดนี้มีมาร้อยกว่าปี การฟ้องร้องเรื่องที่ดินนี้มีมาแล้วหลายครั้งหลายหนจนเจ้าหน้าที่ต้องทำบันทึกรวบรวมไว้โดยเฉพาะ สามารถตรวจสอบได้เริ่มตั้งแต่รัชศกหลงเหอปีที่สอง มีการฟ้องร้องถึงสิบเอ็ดครั้งจากนั้นยังมีการฟ้องร้องเป็นระยะๆ รัชศกไท่เหอปีที่สาม รัชศกไท่เหอปีที่สี่รัชศกหนิงคังปีที่หนึ่ง รัชศกไท่หยวนปีที่เจ็ด รัชศกไท่หยวนปีที่สิบห้ารัชศกหลงอันปีที่สาม รัชศกหลงอันปีที่สี่ รัชศกอี้ซีปีที่สาม รัชศกอี้ซีปีที่เก้ารัชศกอี้ซีปีที่สิบเอ็ด รัชศกอี้ซีปีที่ยี่สิบการฟ้องร้องครั้งสุดท้ายใช้เวลาไต่สวนกินเวลานานถึงสี่ปีนับตั้งแต่รัชศกอี้ซีปีที่เก้าไปจนถึงปีที่สิบสองผ่านตั้งแต่ศาลระดับอำเภอไปจนถึงศาลใหญ่ในเมืองหลวงและส่งกลับมาให้ศาลเมืองเจียงโจวพิจารณาคดีใหม่ เจ้าเมืองคนก่อนนามว่า “เฉาย่งจี๋”จึงได้ตัดสินให้วัดก่วงจี้ทำพิธีย้ายสุสาน บรรพชนของตระกูลหลิว โดยที่ดินหลังวัดยังคงเป็นของวัดก่วงจี้ที่ดินเจ็ดในสิบส่วนในเหอซีที่อยู่ทางทิศเหนือของวัดก่วงจี้มอบให้ตระกูลหลิวสร้างสุสานบรรพชนแห่งใหม่เพื่อไม่ให้เกิดข้อพิพาทอีกในอนาคต”

        “เจ้าอาวาสวัดก่วงจี้ในยามนั้นและประมุขตระกูลหลิวต่างลงนามในหนังสือสัญญาแล้วนับว่าคดีนี้คลี่คลายและยุติแล้ว หรือเพราะพวกท่านเห็นว่าใต้เท้าเฉาย้ายไปที่อื่น อีกทั้งเจ้าเมืองคนใหม่พึ่งเข้ารับตำแหน่งจึงคิดจะหลอกใช้คนไม่รู้เรื่องในอดีต ไม่คิดไว้หน้าผู้ใดทั้งนั้นหรือ?”

        นับว่าอธิบายได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วอาศัยความได้เปรียบว่าอยู่มาก่อน ดูหมิ่นขุนนางมาใหม่ ทำเช่นนี้เพราะมีเจตนาใดหรือคิดจะท้าทายกฎหมายบ้านเมือง? ด้านฝ่าคงและหลิวเวยสะดุ้งโหยงรีบโค้งขออภัยอย่างพร้อมเพรียง

        “ผู้น้อยไม่กล้า”

        “อาตมาไม่กล้า”

        “ไม่กล้าก็ดี”เฉินปั๋วเอ่ยเสียงเข้มพร้อมแอบปรบมือในใจ “คดีนี้ยุติไปตั้งแต่หลายปีก่อนอีกทั้งสองฝ่ายต่างไกล่เกลี่ยกันไปแล้วฉะนั้นคดีนี้ไม่เกี่ยวข้องกับความบาดหมางครั้งเก่าระหว่างตระกูลหลิวและวัดก่วงจี้จึงไม่ควรยุยงให้เกิดความบาดหมางใหม่ หมิงหยวน ทั้งสามคดีที่เจ้าฟ้องร้องล้วนมีสาเหตุมาจากเรื่องเดียวกันก็นับว่าเป็นเรื่องเดียวกันฉะนั้นข้าจะพิจารณาร่วมกัน เจ้าหน้าที่! นำตัวหลิวเปียวออกมา!”

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] คุณธรรมทั้งสี่(礼义廉耻) หมายถึง จริยธรรม มโนธรรม สุจริตธรรมและความละอาย