-[เลขาของจินชิง]-
เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณจินชิงและคุณลีกียองในแง่ที่ไม่สามารถอธิบายได้นิดหน่อยซึ่งในตอนแรกข่าวลือนั้นเริ่มมาจากพนักงานใหม่คนหนึ่งที่ไปส่งเอกสารให้คุณจินชิงแต่กลับเจอคุณลีกียองแทนแต่นั่นก็ไม่น่าใเท่ากับคุณลีกียองที่กำลังสวมชุดของคุณจินชิงอยู่
ซึ่งทุกคนที่ได้รู้จักกับคุณจินชิงจะรู้ว่าเขาเป็ประเภทที่หวงของมากโดยเฉพาะกับชุดของเขาหรือถ้ามีแขกคนไหนอยากใส่ชุดเหมือนเขาคุณจินชิงก็จะสั่งให้ลูกน้องเอาเสื้อสำรองสำหรับแขกมาให้
และต่อมาก็ได้มีข่าวลือใหม่เกี่ยวกับทั้งสองคนอีกซึ่งครั้งนี้มาจากผู้ช่วยของคุณจินชิงโดยเธอบอกว่าเห็นคุณจินชิงเตรียมกับข้าวให้คุณลีกียองด้วยตัวเองซึ่งมันยังไม่น่าใเท่ากับตอนที่ได้ยินว่างานของเขาอยู่ในห้องของคุณลีกียอง
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นด้วยตาของตัวเองเพราะคำพูดของทั้งสองคนนั้นฟังดูไม่ค่อยมีเหตุผลเลยโดยเฉพาะเื่ที่คุณจินชิงเอางานไปทำในห้องของคุณลีกียองทำไมเขาต้องลำบากหอบงานไปห้องอื่นด้วยในเมื่อเขาก็มีห้องทำงานที่มีอุปกรณ์ทำงานครบครันอยู่แล้ว
เพราะอย่างนั้นวันนี้ฉันจึงเลือกที่จะมารับงานด้วยตัวเองแต่เมื่อฉันเคาะประตูไปกลับไม่มีเสียงตอบรับอะไรเลยทั้งที่ตอนนี้ก็เป็เวลา10โมงเช้าแล้วซึ่งปกติคุณจินชิงไม่มีทางที่จะตื่นสายขนาดนี้
ฉันจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเองซึ่งข้างในบ้านนั้นกลับมืดสนิทฉันจึงเลือกที่จะเปิดไฟแล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนของคุณจินชิงแต่เมื่อฉันเคาะประตูไปกลับไม่ได้รับเสียงตอบรับกลับมาฉันจึงเลือกที่จะเปิดประตูเข้าไปแทนแต่ในห้องก็ว่างเปล่าฉันจึงเดินออกไปหาเขาที่ห้องอื่นแทนแต่ทุกห้องก็ไม่มีวี่แววของเขาเลย
เหลือแค่ห้องเดียว
มีแค่ห้องเดียวที่ฉันพยายามที่จะไม่รบกวนก็คือห้องของคุณลีกียองซึ่งในระหว่างที่ฉันกำลังลังเลว่าจะเข้าไปดีไหมอยู่ๆฉันก็นึกถึงข่าวลือที่สองคนนั้นพูดออกมาฉันจึงรีบปัดความคิดนั้นไปพร้อมกับเคาะประตูเข้าไป
!!
แต่สิ่งที่ฉันได้เห็นภายในห้องนั้นทำให้ฉันรีบออกมาจากในห้องโดยไม่รู้ตัว
ฉันกำลังฝันอยู่รึเปล่า
เพื่อยืนยันความคิดของฉันฉันจึงเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริงแต่สิ่งที่เห็นก็ไม่ได้มีอะไรต่างจากตอนแรกมากนักสภาพที่คุณจินชิงกำลังนอนกอดคุณลีกียองอย่างทะนุถนอม
ฉันควรปลุกพวกเขาไหม?
ในระหว่างที่ฉันกำลังลังเลอยู่นั้นคุณจินชิงก็ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉันอย่างกดดัน
“มีธุระอะไร”
“เอ่อ...คือว่าฉันมาเอางานที่ส่งให้คุณมาเมื่อวานค่ะ”
“ไปรอข้างล่างก่อน”
“ค่ะ”
แต่สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้เห็นคือคุณจินชิงที่ตอนนี้เหมือนกำลังถ่ายโอนมานาให้คุณลีกียองอยู่ซึ่งฉันเดาว่าเขาน่าจะทำไปเพราะเขาอยากให้คุณลีกียองนอนหลับสบาย
คุณจินชิงก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย
-[จินชิง]-
ปัง!
หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นกลับไป จินชิงก็บังเอิญได้ยินเสียงสะลึมสะลือของลีกียองดังขึ้นมาซึ่งมันหมายความว่าเ้านี่กำลังจะตื่นแล้วเขาเดาได้เลยว่าเ้านี่จะต้องล้อเขาทันทีที่ตื่นมาแน่ๆ
ถ้าอย่างนั้น…
จินชิงได้วางมือไว้บนศีรษะของลีกียองพร้อมกับถ่ายโอนมานาไปบางส่วนเพื่อให้ลีกียองผ่อนคลายและหลับสบายต่อไป
หลับให้สบายนะ ลีกียองถ้าเป็ไปได้ก็อย่าตื่นขึ้นมาอีกเลย
ถึงแม้ว่าจินชิงจะคิดแบบนั้นแต่เขาก็ไม่ได้อยากให้มันเป็แบบนั้นจริงๆเพราะเขารู้ถึงผลกระทบที่ตามมาว่ามันสาหัสมากแค่ไหนและที่สำคัญหมาบ้าสองตัวของลีกียองคงไม่อยู่เฉยแน่ โดยเฉพาะกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์พารันคนนั้น
ก็จริงอยู่ที่จอมเวทจองฮายันนั้นอันตรายเหมือนกันแต่อย่างน้อยเธอก็ยังพอควบคุมได้อยู่ตรงกันข้ามกับคิมฮยอนซองที่ภายนอกดูเหมือนจะควบคุมได้แต่ข้างในกลับแฝงความบ้าครั่งของปีศาจร้ายเอาไว้
จะว่าไป...รู้สึกว่าเมื่อสักครู่นี้เธอเข้ามาเอางาน...
งาน!
เขามัวแต่ไปคิดถึงเื่ลีกียองจนลืมเื่นี้ไปซะสนิท
เมื่อจินชิงคิดได้เขาก็รีบลุกออกจากที่นอนพร้อมกับเดินไปที่โต๊ะทำงานของลีกียองอย่างเร่งรีบเขาไล่อ่านเอกสารอย่างตื่นตระหนกแต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นกลับทำให้เขาตกตะลึกแทน
เพราะในเอกสารทั้งหมดนั้นได้เขียนวิธีการแก้ปัญหาและจัดการการแบ่งงบประมาณอย่างเรียบร้อยโดยไม่ขาดตกบกพร่องพร้อมกับเขียนจุดที่ผิดพลาดอย่างละเอียดด้วยลายมือที่เรียบร้อยสวยงาม
อึก
ไม่รู้ทำไมหลังจากที่จินชิงได้ดูเอกสารพวกนี้จู่ๆความทรงจำที่เขาได้ใช้ชีวิตกับลีกียองตอนอยู่ในร่างเด็กก็ได้หลั่งไหลเข้ามาเป็จำนวนมากทั้งตอนที่เขากำลังทานอาหารด้วยกันจนไปถึงตอนที่เขาอุ้มลีกียองเข้านอน
ฉ่า
เมื่อคิดถึงฉากนั้นหน้าของเขาก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
นี่ฉัน....ทำบ้าอะไรลงไป...
ตอนนี้ความรู้สึกของเขาเริ่มผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออกแล้วว่าเขารู้สึกอย่างไรกันแน่ทั้งความรู้สึกอับอายที่ไปทำแบบนั้นกับเ้าบ้านั่นและความโกรธที่ถูกหลอก
จินชิงพยายามปรับอารมณ์ให้ดูปกติมากที่สุดเพื่อที่จะไม่สร้างความสงสัยให้กับลูกน้องของตนแต่เมื่อเขาเผลอหันหลังไปมองลีกียองที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอย่างสบายใจเขาก็รู้สึกว่าความพยายามที่เขากำลังทำอยู่มันดูไร้ค่าขึ้นมาทันที
และเมื่อเขารู้ว่าพยายามไปก็ไร้ค่าจินชิงจึงเลือกที่จะรีบออกจากห้องพร้อมเอกสารในมืออย่างไม่ลังเลเพื่อที่จะให้ลูกน้องออกจากบ้านของตนให้ไวที่สุด
ฝากไว้ก่อนเถอะลีกียอง
.
.
.
.
.
.
“อืม...เอ๊ะ”
หมอนั่นออกไปแล้วเหรอ?
หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ฉันััได้ก็คือความว่างเปล่าที่ไร้คนข้างกายจากเมื่อคืนฉันจึงรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อลงไปดูอาการของจินชิง
แต่สิ่งที่ฉันเห็นกลับทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจเพราะหลังจากที่ฉันลงมาก็ได้เห็นจินชิงที่ตอนนี้กำลังนั่งรอฉันที่โต๊ะพร้อมกับอาหารจีนที่ดูเหมือนว่าเขาจะทำเอง
???
ความทรงจำของเขายังไม่กลับมาทีเหรอ?
“มองทำไม?ต้องให้ฉันจุดธูปเชิญมาไหม?”
โอเคปากแบบนี้แสดงว่าหายดีแล้ว
“ฉันแค่แปลกใจที่นายทำอาหารให้ฉันถึงแม้ว่าความทรงจำของนายจะกลับมาแล้ว”
“....”
“แสดงว่านายจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม?”
“ยัง”
ดูจากดาวอังคารก็ยังรู้เลยว่าเขากำลังโกหก
แต่ถ้านาย้าแบบนั้นฉันก็จัดให้ได้
“งั้นนายคงจะเคยชินที่ทำกับฉันแบบนี้จนเป็นิสัยแล้วล่ะมั้ง”
“...”
“เฮ้อ...แต่พอพูดถึงเื่นี้ฉันก็อดคิดถึงนายในตอนนั้นไม่ได้”
“...”
“นายรู้ไหมว่าตอนนั้นนายน่ารักมากเลยนะทั้งเดินตามฉันต้อยๆ แล้วก็กินอาหารที่ฉันทำพร้อมบอกกับฉันว่าอร่อยด้วยล่ะ”
“...”
“แล้วตอนที่ฉันเริ่มทำงานหนักขึ้นนายก็อาสาทำอาหารให้ฉันทุกมื้อด้วย”
“อาหารนายรสชาติแย่รึเปล่าฉันถึงต้องลงมือไปทำเอง”
“...”
ถ้ารู้ว่าจะปากดีขนาดนี้น่าจะปล่อยให้กลายเป็เด็กตลอดไปเลยน่าจะดีกว่า
“...”
“ฉันไม่รู้นะว่านายในตอนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่แต่มีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่านายเป็ห่วงฉัน”
“เงียบซะ”
“เมื่อคืนตอนที่ฉันทำงานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนายก็มาเคาะประตูห้องพร้อมกับอุ้มฉันไปกอดที่เตียงเพื่อที่จะไม่ให้ฉันหนีไปทำงานและนอกจากนี้นายยังหอมแก้มฉันอีกด้วย”
“ฉันแค่กอดอย่างเดียวไม่เคยหอมแก้มนายสักครั้ง!”
“ไหนนายบอกว่าจำไม่ได้ยังไงล่ะ”
“...”
“...”
ตุบ!
ในระหว่างที่ฉันกำลังกดดันจินชิงอยู่นั้นก็ได้มีเสียงหนังสือหล่นจากที่ข้างบันไดทำให้พวกเราได้หันไปทางนั้นอย่างพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย
ทำไมถึงมีคนอื่นอยู่ที่นี่ได้
“เอ่อ...คือ..”
“ฉันขอโทษที่มารบกวนค่ะ”
“ด..เดี๋ยว”
ปัง!
ไม่ทันที่ฉันจะรั้งเธอไว้เธอก็รีบเก็บของและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่หันหลังกลับมามอง
“เธอมาั้แ่เมื่อไหร?”
“มาก่อนที่นายจะตื่น”
“แล้วทำไมนายถึงไม่บอกฉันว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้านด้วย!”
“ก็ฉันนึกว่านายเห็นเธอตอนที่เธอไปหยิบของที่ลืมไว้ข้างบนหนิ”
“แต่ถึงอย่างนั้นนายก็ควรจะบอกฉันสักคำ!”
“ก็ใครใช้ให้นายพูดประโยคแบบนั้นออกมาล่ะ!”
“...”
“...”
พวกเรามองหน้ากันสักพักก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคนละทางอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนที่ฉันจะเปิดปากพูดทั้งอย่างนั้น
“อย่าลืมกำชับลูกน้องของนายให้เงียบปากไว้ด้วยล่ะ”
“เื่นั้นไม่จำเป็ต้องให้นายมาบอกหรอก”
ฉันแอบหันไปมองจินชิงก่อนที่จะชะงักอยู่ครู่หนึ่งเพราะบังเอิญหันไปสบตากับจินชิงที่กำลังแอบมองมาทางนี้อยู่เหมือนกันพวกเราจึงสะบัดหน้าหนีกันอีกครั้งหนึ่งโดยที่ไม่ได้นัดหมาย
“ฉันไม่ผิดนะ”
“...”
.
.
.
.
.
.
ในขณะเดียวกัน
[ความสัมพันธ์ระหว่างบุตรแห่งแสงกับฮีโร่แห่งเงา]
[ผู้เขียน: NoID]
[ในวันนั้นฉันได้บังเอิญไปเห็นคุณลีกียองที่กำลังใส่ชุดของคุณจินชิงอยู่แต่ถ้าฉันจำไม่ผิดคุณจินชิงไม่ชอบให้ใครใช้ของส่วนตัวของเขาถึงแม้ว่าจะเป็แขกก็ตามที]
[แสงตะวัน]: จำผิดรึเปล่าเพราะคุณจินชิงเขามีเสื้อสำรองไว้สำหรับแขกอยู่นะ
[NoID]: ฉันจำไม่ผิดแน่นอนเพราะชุดของแขกจะเป็สีอื่นที่ไม่ใช่สีขาวแล้วอีกอย่างชุดที่คุณลีกียองใส่อยู่ก็ดูหลวมกว่าปกตินิดหน่อย
[ฉันชอบกินแตงโม]: ว้าวววว
[เผือกอร่อยกว่า]: แค่นี้ทำเป็อวดฉันเจอคุณจินชิงที่กำลังทำอาหารเช้าให้คุณลีกียองอย่างพิถีพิถันโดยที่ไม่ยอมเรียกลูกน้องให้นำอาหารมาให้เลย
[ฉันชอบกินแตงโม]: ทั้งๆที่เขาสามารถสั่งข้าวจากร้านอาหารดังๆโดยที่ไม่ต้องรอคิวได้แท้ๆ
[แดนั]: หึของพวกเธอยังน้อยไป
[เผือกอร่อยกว่า]: ทำไม?เธอมีอะไรจะอวดรึไง?
[แดนั]: ฉันก็ไม่ได้อยากจะอวดหรอกนะแต่ว่าฉันเจอคุณจินชิงที่กำลังนอนอยู่ในห้องของคุณลีกียองในสภาพที่กำลังกอดคุณลีกียองอย่างหวานชื่น
[ฉันชอบกินแตงโม]: วาสนาดีแท้
[แดนั]: และในตอนที่คุณจินชิงตื่นขึ้นเขาก็ได้มองมาทางฉันพร้อมกับส่งสายตาว่า อย่าเสียงดังพร้อมกับถ่ายโอนมานาให้คุณลีกียองเพื่อให้เขานอนหลับสบาย
[NoID]: สลับร่างกันเดี๋ยวนี้เลยนะ
[เผือกอร่อยกว่า]: ถึงสลับไปเธอก็ไม่เห็นหรอก
[NoID]: ทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ตรงนั้นกันนะT T
[แดนั]: แต่มีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ฉันอึ้งกว่า ในตอนนั้นหลังจากที่ฉันได้ไปหยิบของที่ลืมไว้ก็ได้บังเอิญไปได้ยินพวกเขากำลังคุยกันอยู่
[ฉันชอบกินแตงโม]: ได้ยินว่า?
[NoID]: อย่าหายสิ!
[แดนั]: “เมื่อคืนตอนที่ฉันทำงานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนายก็มาเคาะประตูห้องพร้อมกับอุ้มฉันไปกอดที่เตียงเพื่อที่จะไม่ให้ฉันหนีไปทำงานและนอกจากนี้นายยังหอมแก้มฉันอีกด้วย”แล้วหลังจากที่ฉันได้ยินประโยคนี้สติฉันก็หลุดลอยไปรู้ตัวอีกทีก็เผลอวิ่งหนีพวกเขามาซะแล้ว
[เผือกอร่อยกว่า]: คุณคือผู้กล้า
[ฉันชอบกินแตงโม]:ไม่เป็ไรฉันเข้าใจ
[เ้าหน้าที่สาธารณรัฐ]: .........
[NoID]:โอ้...ไม่นะ
[ฉันชอบกินแตงโม]:ทุกคนสลายตัว!
[เ้าหน้าที่สาธารณรัฐ]: รายงานห้องนี้
[ช่องนี้ถูกลบ]
2K
