“ ปลาช่วยพี่หน่อยนะ หลังจากคลอดพี่ก็จะแจ้งเกิดเด็กที่นู่นเลยพอร่างกายเธอโอเคเราก็บินกลับไทยกัน เธอก็ใช้ชีวิตได้ตามปกติอย่างที่เคยได้ หรือถ้าเธอไม่อยากจะทำงานแล้วเธอไปเลี้ยงเด็กที่คลอดที่ไร่ส้มก็ได้นะเดียวพี่คุยกับชัชให้เอง ที่กินที่อยู่ เงินเดือนพร้อม ” ธนิยาพยายามเกลี้ยกล่อม
“ ปลา.... ” ปาริมายังคงลังเล
“ ปลาชัชหงุดหงิดง่าย ขี้โมโห อารมณ์ร้าย จนทำให้ทะเลาะกับพี่บ่อย ๆ เธอก็รู้ดี ชัชเลยอยากมีลูกเผื่อบางทีอารมณ์อาจจะเย็นลง” ธนิยายังคงโน้มน้าว
“ปลารู้ค่ะพี่ฟ้า แต่ที่พี่ชัชหงุดหงิดง่ายขี้โมโหเพราะพี่ชัชทำงานหนักเหนื่อยจากงานไหมคะ พี่ฟ้าก็แค่เอาใจมาก ๆ หน่อย อาจจะดีขึ้นก็ได้นะคะไม่จำเป็ต้องอยากมีลูกมาช่วยเื่นี้เลย ”
“ สรุปคือเธอจะไม่ช่วยพี่ ”
“ พี่ฟ้า....เื่ช่วยยังไงปลาก็ต้องช่วยพี่อยู่แล้ว แต่แค่ปลายังไม่เข้าใจ แค่นั้นเองค่ะ ”ปาริมาหลุดปากออกมาอย่างเหนื่อยใจ
“จริงนะปลาน้องรัก เธอจะช่วยพี่จริงใช่ไหม ชัชต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยพี่ขอไปบอกข่าวดีนี้กับชัชก่อนนะ แล้วเดียวพี่จะโทรมาบอกอีกทีว่าตอนไหนยังไงอ้อ..ปลาคิดไว้ได้เลยจ้ะ ว่าอยากไปประเทศอะไร ขอบใจมากนะจ๊ะน้องรัก ”ธนิยาพูดอย่างตื่นเต้นด้วยความดีใจแล้ววางสายไป
ด้านปาริมา หญิงสาวยังคงงุงงงว่าตนเองทำอะไรลงไป
หลังจากวันนั้นธนิยาเงียบหายไปไม่มีการติดต่อไม่ว่าจะในช่องทางใดมาหาผู้เป็ญาติสาวอีกหญิงสาวเงียบหายไปจนปาริมาเองใจชื้นว่าสิ่งที่พี่สาวเอ่ยปากขอร้องให้ช่วยในครั้งนี้จะเป็เพียงเื่ที่ไม่จริงจังผู้เป็พี่เอ่ยขอร้องเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบในขณะนั้นที่ยังไม่ผ่านการไตร่ตรองก็ได้
48
