บทที่ 24 โจวจื้อหย่วนเป็คนร่ำรวย
รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเยี่ยนหงหายไป และเสียงที่ตื่นเต้นของเธอก็กลายเป็พูดติดอ่าง "สหายโจว คุณจะซื้อทั้งหมดสามหมื่นหยวนจริง ๆ หรอ"เธอรู้ดี สหายโจวเป็ลูกค้ารายใหญ่ของธนาคารพวกเขา ไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับความสามารถในการซื้อเลย
โจวจื้อหย่วนรับคำในลำคอ มองกู้หนิงซึ่งกำลังฟุ้งซ่านพลางพูดว่า "ผมจะซื้อทุกอย่างตามหลานสาวของผม"
เมื่อจางเยี่ยนหงได้ยินแบบนั้น เธอก็รีบหายเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อจัดการ โดยกลัวว่าโจวจื้อหย่วนจะเปลี่ยนใจและธุรกิจขนาดใหญ่นี้ก็จะหายไป
เมื่อเห็นว่ากู้หนิงไม่ได้ขยับตัว โจวจื้อหยวนก็สงสัยว่า "เธอไม่ได้ขอให้ฉันซื้อเหรอ ทำไมไม่พูดอะไรแล้วล่ะ?"เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้หญิงสาวยังคงตื่นเต้นมาก
กู้หนิงพูดอย่างเงียบ ๆ "คุณอาซื้อสามหมื่นเลยหรอ!"
"ใช่!"
“คุณอาซื้อสามหมื่น!”
“ก็ฉันมีเงินฝากแค่สามหมื่น”
“คุณอาซื้อสามหมื่น!”
กู้หนิงกลายเป็ผู้ทวนคำ โจวจื้อหยวนขมวดคิ้ว เขาตามความคิดของเธอไม่ทัน จึงถามกลับไปว่า "ฉันไม่ควรซื้อหรือไง"
กู้หนิงฟื้นคืนสติทันที น้ำเสียงของเธอกลายเป็เดือดดาลว่า “คุณอาซื้อสามหมื่นแต่ฉันซื้อได้แค่แปดร้อยหยวนเท่านั้น!!!" เขาจะทำเงินได้มากกว่าเธอสามสิบแปดเท่า! เขาเป็ครอบครัวที่มีเงินสามหมื่นหยวนใน่ปี 1980 และเธอก็เป็พวกที่สมควรพอใจกับรายได้แปดร้อยหยวน
คนจนกลับกลายเป็ตัวเธอเอง
โจวจื้อหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เธอว่ามันน้อยเกินไปหรอ"
กู้หนิง "..." คุณช่วยหยุดพูดสักทีได้ไหม!?
เมื่อตระหนักว่าหญิงสาวดูเหมือนจะสูญเสียความมั่นใจไป โจวจื้อหยวนจึงตัดสินใจ พูดว่า "เธอกลัวว่าจะเสียเงินทั้งหมดไปสินะ" หลังจากหยุดพูดไปชั่วครู่ ก็กล่าวต่อ "หรือถ้าการลงทุนครั้งนี้ได้กำไรจริง ๆ เดี๋ยวฉันแบ่งกำไรให้เธอครึ่งหนึ่งเลยก็ได้”
กู้หนิงเงยหน้าขึ้นมาในทันใด ดวงตาของเธอเป็ประกายระยับ จากนั้นเธอโบกมืออย่างสุภาพ "ครึ่งนึงมากเกินไป แค่ยี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ก็พอค่ะ ถือว่าเป็ค่าคำแนะนำของฉัน"
กู้หนิงรู้ดีว่าตนเองไม่ควรหาประโยชน์มากเกินไป โดยเฉพาะกับเขา ถ้าเธอหาประโยชน์กับโจวจื้อหย่วนมากเกินไป สุดท้าย เธออาจไม่ได้รับอะไรอีกเลยก็เป็ได้
ในไม่ช้า จางเยี่ยนหง พนักงานธนาคารก็เดินกลับออกมา ในมือถือตั๋วเงินใหม่เอี่ยมจำนวนหนึ่งโหล เธอยิ้มไปทั่วใบหน้า "เรียบร้อยค่ะ วันจันทร์หน้า คุณสามารถมาที่ธนาคารเพื่อตรวจสอบอัตราการขึ้นลงของดอกเบี้ยได้เลยค่ะ"
เมื่อตั๋วเงินมาอยู่ในมือจริง ๆ กู้หนิงพลันรู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่คือตั๋วเงินที่มีมูลค่าสามหมื่นแปดร้อยหยวนซึ่งเทียบเท่ากับเงินหลายล้านหยวนในอนาคต
กู้หนิงรู้สึกกลัวเล็กน้อย ััตั๋วเงินที่มีกลิ่นหมึก แล้วถามโจวจื้อหยวนว่า "คุณอา ไม่กลัวขาดทุนเหรอคะ" เขากล้าที่จะลงทุนด้วยเงินเก็บทั้งหมดของตนเอง
โจวจื้อหย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างระมัดระวังว่า "ฉันคิดว่าน่าเชื่อถือเธอได้" เพราะเธอถูกหลานชายของเขาถอนหมั้น เขาจึงรู้ดีว่าเธอยังคงเสียใจและยังมีเื่ราวบางอย่างติดค้างอยู่ในใจ
อ้อ! ยกเว้นตอนที่เธอได้พบกับกู้เหยา สมองของเธอจะกลายเป็เด็กอายุสามขวบเท่านั้น ประมาณว่าไม่ต้องใช้เหตุผลใด ๆ ในการตัดสินใจอีกแล้ว
กู้หนิงรู้สึกตื้นตันใจขึ้นเล็กน้อยในทันที เธอตบหน้าอกของเธอและยืนยันว่า "คุณอา ไม่ต้องห่วง คุณจะได้เงินทั้งหมดกลับคืนไปอย่างแน่นอน ทั้งยังสามารถนำกำไรที่ได้มาไปซื้อทีวีได้อย่างน้อยสามเครื่อง ไม่สิ ห้าเครื่องเลยก็ยังได้"
โทรทัศน์ขาวดำในยุคสมัยนี้มีราคาหนึ่งพันสามร้อยแปดสิบหยวนต่อเครื่อง แต่ในสามวันหลังจากนี้ พวกเขาก็จะสามารถซื้อทีวีห้าเครื่องได้สบาย ๆ แล้ว
โอกาสดีแบบนี้ยังจะหาได้ที่ไหนอีก!
โจวจื้อหย่วนมองหญิงสาวซึ่งกลายเป็คนหน้าเงินไปแล้ว มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า "เอาล่ะ เธอออกมาเล่นนอกบ้านทั้งวันแล้ว พวกเรากลับบ้านกันดีกว่า!"
กู้หนิง "..." ผู้ชายคนนี้ช่างซื่อบื้อจริง ๆ
...
ด้านในธนาคาร
ทันทีที่กู้หนิงและโจวจื้อหย่วนเดินออกไป กลุ่มพนักงานก็เริ่มซุบซิบกัน ทุกคนต่างคุยกันว่าโจวจื้อหย่วนซื้อพันธบัตรอย่างไม่เห็นค่าเงิน เขาสามารถจ่ายเงินจำนวนมากได้โดยไม่ต้องลังเลแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาด้วย เขากำลังนับเงินของตัวเองอย่างเงียบ ๆ และพบว่าเขาสามารถซื้อพันธบัตรได้มากที่สุดเพียงห้าร้อยหยวนเท่านั้น นี่ทำให้เขาเป็กังวลเล็กน้อย
จางเยี่ยนหงพนักงานซึ่งทำหน้าที่ต้อนรับกู้หนิงและโจวจื้อหย่วนก่อนหน้านี้ถามว่า "เสี่ยวเซวีย เธอกำลังดูอะไรอยู่?" เสี่ยวเซวียเป็นักศึกษาจบใหม่และเพิ่งเข้ามาทำงานในธนาคาร ปกติเป็คนไม่ค่อยพูดมาก แต่เขาทำงานเรียบร้อยดี
เสี่ยวเซวียรู้สึกเขินอาย ตอบกลับไปว่า "พี่หง ผมอยากซื้อพันธบัตรสักห้าร้อยหยวน"
จางเยี่ยนหง อุทานออกมาด้วยความใ "เธอคงไม่ได้เชื่อที่ผู้หญิงคนนั้นพูดหรอกใช่ไหม? เธอคิดจริง ๆ หรือว่า อัตราดอกเบี้ยพันธบัตรต่ำลงมากที่สุดในรอบหลายปีนั้นจะพุ่งขึ้นสูงในเวลาเพียงไม่กี่วัน? มันจะเป็ไปได้ยังไง!"
เสี่ยวเซวียยกมือเกาหัว และยืนยันความคิดของตนเอง "ผมว่าที่เธอพูดมามันก็มีเหตุผลอยู่นะพี่หง ให้ผมซื้อสักห้าร้อยหยวนเถอะ"
"ก็ได้ ก็ได้ อยากซื้อก็ซื้อ อย่ามาร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน!" จางเยี่ยนหงลุกขึ้นไปจัดการทำเื่ซื้อพันธบัตรให้แก่พนักงานรุ่นน้อง แต่เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดของหญิงสาวแปลกหน้าจะเป็ความจริง และกลายเป็ตัวเธอเองที่ต้องนั่งร้องไห้ จางเยี่ยนหง ได้แต่ตีอกชกตัวด้วยความเสียได้ว่า ทำไมเธอถึงไม่ซื้อพันธบัตรพวกนั้นบ้างนะ!
...
เมื่อโจวจื้อหย่วนมาส่งกู้หนิงที่สถานีรถโดยสาร กู้หนิงก็ค้นดูกระเป๋าเงินอยู่นานสองนาน แต่กลับไม่พบเงินจำนวนยี่สิบเหมา จึงเกิดความลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย
กู้หนิงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "คุณอาคะ ฉันไม่มีค่ารถ" การยืมเงินก็คือสิ่งที่ทำให้คนเราใกล้ชิดกันมากขึ้นไม่ใช่หรือ? นี่เป็ครั้งแรกที่กู้หนิงครุ่นคิดอย่างไม่แน่ใจ แต่การยืมเงินยี่สิบเหมามันก็ดูน่าอนาถเกินไปหน่อย
ในที่สุด โจวจื้อหย่วนก็จ่ายเงินค่าตั๋วรถโดยสารให้เธอ และยังให้เงินเธอติดตัวมาอีกยี่สิบหยวนอีกด้วย "รับไปเถอะ"
กู้หนิงรับเงินมาด้วยความยินดี พูดอย่างอ่อนหวานว่า "ขอบคุณคุณอามากค่ะ คุณอาใจดีแบบนี้ อนาคตต้องร่ำรวยแน่นอน"
หลังจากนั้น โจวจื้อหย่วนก็มองไปที่ข้อมืออันว่างเปล่าของเธอและถามว่า "ทำไมเธอถึงเอานาฬิกาที่ฉันให้มาขายล่ะ?"
รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เหตุผลที่เธอนำมันมาขายนั้น แน่นอนว่าไม่สามารถบอกได้ สมองของเธอหมุนวนอย่างรวดเร็ว และเธอก็ทำได้เพียงพูดเรื่อยเปื่อยต่อไปว่า "มันแพงมากเกินไปค่ะ ฉันไม่อยากเอาติดตัวไว้ แต่ฉันก็ตั้งใจจะเก็บมันไว้ที่บ้าน" เธอไม่ได้โกหก เธอเอานาฬิกาฉบับสำเนามาขาย ส่วนนาฬิกาต้นฉบับยังเก็บอยู่ในตู้เก็บของของเธอ...
โจวจื้อหย่วนมองเธออยู่สามวินาที ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า มือของเขาัักับนาฬิกา เขามั่นใจเลยว่าทุกถ้อยคำที่กู้หนิงพูดออกมา ล้วนแต่เป็คำโกหกทั้งนั้น!
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองเธอ กู้หนิงก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอคิดว่าอีกฝ่ายจะดีใจที่ได้ยินถ้อยคำอันอ่อนหวานของเธอ แต่ไม่ใช่เลย สีหน้าของเขาเ็ามากขึ้น แววตาก็ดูแปลกประหลาดมากขึ้น
ยิ่งเธอพยายามประจบเขามากเท่าไหร่ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งเ็ามากขึ้นเท่านั้น กู้หนิงจึงถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อบริสุทธิ์ว่า "มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณอา?"
เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอได้เงินมาแปดร้อยหยวนจากในตลาดมืด กู้หนิงกลัวว่าเขาจะถามออกมาว่า เธอไปเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน
โชคดีที่โจวจื้อหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "ไม่มีอะไรหรอก เธอไปขึ้นรถเถอะ"
กู้หนิงผ่านหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เกือบแล้ว เธอเกือบจะเปิดเผยความลับของตัวเองออกไปแล้ว!
หลังจากมองกู้หนิงจากไป โจวจื้อหย่วนก็หยิบนาฬิกาข้อมือในกระเป๋าออกมาดูอย่างระมัดระวัง หลังจากสังเกตดูอยู่เนิ่นนาน ริมฝีปากของเขาพลันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาพูดเบา ๆ ว่า "คนโกหก!"
...
ในห้องโถงของบ้านตระกูลกู้ บรรยากาศเคร่งเครียด ผู้คนมารวมตัวกันสิบกว่าคน มีการประชุมเกิดขึ้นอีกครั้ง!
จ้าวกุ้ยฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่สุด เธอตบโต๊ะดังปัง "หลิวซูเจิน ฉันรู้ว่าครอบครัวของเธอยากจน แต่ฉันไม่้าให้เธอบังคับกู้หนิงให้นำของดี ๆ ไปมอบให้กับบ้านตระกูลหลิวอย่างนั้น" จ้าวกุ้ยฮวาคุ้นเคยกับเื่ราวเช่นนี้มาั้แ่เด็ก เธอเติบโตขึ้นมาภายใต้การเลี้ยงดูของมารดาผู้ร้ายกาจและพี่น้องที่หิวโหย ดังนั้น จ้าวกุ้ยฮวาจึงเกลียดชังผู้ที่คอยสูบเืสูบเนื้อครอบครัวของตนเองมากที่สุด
หลิวชุนฮวาย่อมไม่กล้าทำเื่แบบนั้น รีบลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นกลัว "คุณแม่คะ... ฉันไม่ได้ทำนะ!"
กู้เจี้ยนเซ่อก็พยายามช่วยพูดว่า "แม่ครับ แม่เข้าใจผิดหรือเปล่า? วันนี้ซูเจินทำงานอยู่กับผมทั้งวัน เธอยังไม่ได้กลับไปบ้านแม่ของเธอสักหน่อย!"
"ตัวเองไม่ได้กลับ แต่ใช้ให้ลูกสาวกลับไปแทนไม่ได้หรือไง?" หม่าเถี่ยหลานสวนกลับทันควัน "เช้านี้มีคนเห็นด้วยตาของตัวเองว่ากู้หนิงหิ้วกระเป๋าใบใหญ่เดินทางเข้าเมือง ในนั้นต้องมีเหล้าเหมาไถกับนมกระป๋องอยู่แน่นอน"
"ถ้าเธอไม่ได้ไปบ้านตระกูลหลิว แล้วเธอไปที่ไหนกัน?" เมื่อคำพูดนี้ออกมา สมาชิกตระกูลกู้ก็เกิดความอิจฉาขึ้นมาทันที พวกเขาไม่ได้รับประทานอาหารดี ๆ แล้วทำไมตระกูลหลิวถึงได้รับโอกาสนั้น!
"น้องสาม พวกแกทำเกินไปแล้วจริง ๆ" ทุกคนกล่าวโทษสองสามีภรรยา
กู้เจี้ยนเซ่อกับหลิวซูเจินเป็คนพูดไม่เก่ง พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะตอบโต้อย่างไรดี ทั้งสองคนได้แต่ยืนยันว่า "หนิงหนิงไม่มีทางทำแบบนั้นแน่!"
หม่าเถี่ยหลานพูดต่อไปว่า "เหยาเหยาเห็นด้วยตาของตัวเอง จริงไหม? เหยาเหยา?"
กู้เหยากลับมาถึงบ้านเมื่อตอนบ่าย ใบหน้าบวมแดงเล็กน้อย เธอหยุดชะงักก่อนตอบว่า "ใช่แล้วค่ะ หนูเห็นกู้หนิงถือของไปที่บ้านตระกูลหลิว" เธอเห็นกับตาว่ากู้หนิงไปที่ตลาดมืด แต่มันก็มีค่าไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ?
"นี่เธอตาบอดไปแล้วหรือไง!?" เสียงคำรามดังขึ้นจากหน้าประตู
454
