เงินทองจำนวนหนึ่งที่ได้จากการขายภาพวาดถูกนำกลับมาสู่ตระกูลหลิน หลินฮวานำเงินเ่าั้ไปมอบให้บิดามารดาด้วยความภาคภูมิใจ แต่ก็ปนไปด้วยความรู้สึกผิดที่ซ่อนเร้นลึกๆ ในใจ
"ท่านพ่อ ท่านแม่เ้าคะ เงินเหล่านี้เป็ผลจากการทำงานร่วมกันของข้ากับท่านลุงิเ้าค่ะ" หลินฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็ปกติที่สุด แต่ใจลึกๆ กลับรู้สึกเหมือนมีหนามแทงอยู่
บิดามารดาของหลินฮวาต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจและความไม่เชื่อ เงินจำนวนมากมายเช่นนี้ได้มาจากไหนในเวลาเพียงไม่กี่วัน ท่านลุงิที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงรีบกล่าวเสริมขึ้นมาทันที
"ใช่แล้วท่านพี่ ท่านสะใภ้ ข้าได้นำเงินส่วนหนึ่งไปลงทุนกับสหายเก่าของข้าที่อยู่ต่างเมือง ซึ่งท่านทั้งสองอาจจะไม่รู้จักนัก แต่เขามีฝีมือในการค้าขายยิ่งนัก และหลินฮวาก็ช่วยข้าดูแลกิจการบางส่วน จึงได้ผลตอบแทนกลับมามากมายเช่นนี้"
ท่านลุงิพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจและน่าเชื่อถือ เขาเล่าเื่ราวเกี่ยวกับการค้าขายไหมและเครื่องประดับที่ได้กำไรมหาศาล เกี่ยวกับตลาดที่เฟื่องฟูในเมืองใหญ่ และเกี่ยวกับโอกาสทางธุรกิจที่หาได้ยาก คำอธิบายของเขาฟังดูสมเหตุสมผลและน่าเชื่อถือ
คำอธิบายของท่านลุงิทำให้บิดามารดาของหลินฮวาคลายความสงสัยลงไปได้มาก พวกเขามองเงินกองโตตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและยินดี ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลและความเครียดเริ่มผ่อนคลายลง รอยยิ้มที่หายไปนานเริ่มกลับคืนมา
"ิ... นี่มันเป็เงินจำนวนมากมายเหลือเกิน" บิดาของหลินฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น "เราจะสามารถใช้หนี้ได้หมด และยังเหลือเงินไว้ใช้จ่ายในครอบครัวอีกด้วย"
มารดาของหลินฮวาถือเงินในมือด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะหายไปเหมือนความฝัน "ลูกสาว... แม่ภูมิใจในตัวเ้ามาก ที่เ้าช่วยครอบครัวได้เช่นนี้" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
หลินเฟย น้องชายของหลินฮวา วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ยินข่าวดี "พี่สาว! ตอนนี้หนูจะได้เรียนต่อแล้วใช่ไหม หนูจะได้ซื้อหนังสือใหม่ๆ และอุปกรณ์การเรียนที่หนูอยากได้มานานแล้ว!"
บรรยากาศในจวนตระกูลหลินกลับมามีชีวิتชีวาอีกครั้ง เสียงหัวเราะและการสนทนาที่เต็มไปด้วยความหวังดังก้องไปทั่วบ้าน บิดาของหลินฮวาดูมีเรี่ยวแรงขึ้น หลังที่โค้งงอด้วยภาระหนักเริ่มตั้งตรงขึ้น มารดาเลิกถอนหายใจด้วยความกังวล แทนที่จะเป็เสียงร้องเพลงเบาๆ ขณะทำงานบ้าน และหลินเฟย น้องชายของเธอก็สามารถกลับไปเรียนหนังสือได้อย่างสบายใจ
หลินฮวาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนในครอบครัว เธอก็รู้สึกโล่งใจและภาคภูมิใจในสิ่งที่เธอทำ แม้ว่าลึกๆ แล้วจะยังมีความรู้สึกอับอายและผิดบาปเกาะกินอยู่ในใจก็ตาม ความลับที่เธอต้องแบกรับนั้นหนักอึ้ง แต่เพื่อรอยยิ้มของครอบครัวแล้ว เธอก็พร้อมที่จะเก็บงำมันไว้
ในคืนนั้น หลินฮวานอนไม่หลับ เธอนึกถึงภาพวาดที่เธอเป็นางแบบ นึกถึงความรู้สึกอับอายเมื่อต้องเปิดเผยร่างกายต่อหน้าท่านลุงิ และนึกถึงสายตาของเขาที่จ้องมองเธอด้วยความชื่นชมและปรารถนา เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำนั้นไม่เหมาะสมสำหรับกุลสตรีผู้มีเกียรติ แต่เมื่อเห็นความสุขของครอบครัว เธอก็รู้สึกว่าการเสียสละของเธอนั้นคุ้มค่า
ท่านลุงิดูพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้เป็อย่างมาก เขามักจะเอ่ยชมหลินฮวาว่าเธอเป็นางแบบที่มีพร์ และเป็ผู้ช่วยชีวิตตระกูลหลินอย่างแท้จริง ในสายตาของเขา หลินฮวาไม่ใช่เพียงแค่หลานสาวที่้าความช่วยเหลือ แต่เป็แหล่งรายได้ที่มีค่ายิ่ง
วันต่อมา ท่านลุงิเรียกหลินฮวาเข้าไปในห้องทำงานลับของเขาอีกครั้ง คราวนี้บรรยากาศในห้องดูแตกต่างไปจากเดิม มีการจัดเตรียมอุปกรณ์ใหม่ๆ ผ้าไหมสีต่างๆ เทียนหอมที่ให้แสงนุ่มนวล และแจกันดอกไม้ที่สร้างบรรยากาศโรแมนติก
"หลินฮวา เ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ว่าความงามของเ้ามีค่าเพียงใด" ท่านลุงิกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลในวันหนึ่งขณะที่หลินฮวากำลังจัดท่าทางอยู่หน้าผ้าใบ "ภาพวาดที่เผยให้เห็นเพียงเล็กน้อยก็สามารถสร้างมูลค่าได้มหาศาล แล้วหากเราสามารถปลดปล่อยความงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในออกมาได้มากกว่านี้เล่า"
เขาเดินไปมาในห้องด้วยความตื่นเต้น พูดเกี่ยวกับศิลปะและความงามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหลงใหล "เ้ารู้หรือไม่หลินฮวา ว่าในต่างแดนมีศิลปินที่วาดภาพนู้ดของสตรีงามและได้รับการยกย่องว่าเป็ผลงานชั้นเยี่ยม ความงามของร่างกายมนุษย์นั้นเป็สิ่งที่บริสุทธิ์และสูงส่งที่สุดในโลก"
หลินฮวารู้สึกใจเต้นระรัว เธอเข้าใจความหมายของท่านลุงิดี แต่การที่จะต้องเปิดเผยร่างกายมากขึ้นไปอีกนั้น มันเป็เื่ที่เธอไม่เคยคิดมาก่อน ความกลัวและความอับอายเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจ
"ท่านลุง... ท่านหมายความว่าอย่างไรเ้าคะ" หลินฮวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย
"ข้าหมายความว่า... ศิลปะที่แท้จริงนั้น ไม่ควรถูกจำกัดด้วยกรอบของขนบธรรมเนียม" ท่านลุงิเดินเข้ามาใกล้หลินฮวา เขาใช้พู่กันแตะเบาๆ ที่่ไหล่ของเธอ "สรีระของเ้าช่างงดงามราวกับเทพธิดา การซ่อนเร้นมันไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่มิดชิดนั้น ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก"
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "ในกรีกโบราณ ประติมากรรมของเทพธิดาต่างๆ ล้วนแล้วแต่เปิดเผยร่างกายอย่างสมบูรณ์ และถูกยกย่องว่าเป็ศิลปะชั้นสูง ความงามของร่างกายนั้นเป็ของขวัญจาก์ ไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย"
ท่านลุงิจ้องมองหลินฮวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและปรารถนา สายตาของเขาเลื่อนไปตามรูปร่างของเธออย่างไม่อาจปกปิด หลินฮวารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอพยายามหลบสายตาของท่านลุงิ แต่ก็ไม่สามารถทำได้
"เ้าลองคิดดูสิหลินฮวา" ท่านลุงิกล่าวต่อ เขาเดินไปหยิบภาพวาดที่ซ่อนไว้ในตู้ เป็ภาพของสตรีต่างชาติที่เปลือยกายนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดส่องผ่านผิวพรรณขาวผ่องของนาง "หากเราสามารถวาดภาพที่เผยให้เห็นแผ่นหลังอันเนียนนุ่ม หรือส่วนโค้งเว้าของบั้นท้ายที่เย้ายวน มันจะทำให้ภาพวาดของเรามีชีวิตชีวาและน่าค้นหามากขึ้นเพียงใด นักสะสมเ่าั้จะยิ่งหลงใหลในความงามของเ้า และพร้อมที่จะจ่ายเงินเท่าไหร่ก็ได้เพื่อมัน"
เขาวางภาพลงแล้วหันมามองหลินฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เ้าคิดดูสิ หากเราได้เงินมากขึ้นอีก บิดาของเ้าจะไม่ต้องกังวลเื่หนี้สินอีกต่อไป น้องชายของเ้าจะได้เรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด และครอบครัวของเ้าจะได้กลับมามีฐานะดีเหมือนเดิม"
หลินฮวานิ่งเงียบ ใจของเธอเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เธอคิดถึงเงินทองที่ไหลเข้ามาในตระกูล คิดถึงรอยยิ้มของบิดามารดา และใบหน้าของน้องชายที่กำลังตั้งใจเรียนหนังสือ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็คิดถึงชื่อเสียงของตนเองและตระกูล หากมีใครรู้ว่าเธอทำเช่นนี้ จะเกิดอะไรขึ้น
"ข้า... ข้ากลัวเ้าค่ะท่านลุง" หลินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "หากมีใครรู้เื่นี้ ข้าจะต้องเสียหน้าอย่างไม่อาจแก้ไขได้"
ท่านลุงิเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น เขาวางมือบนไหล่ของหลินฮวาอย่างอ่อนโยน "หลินฮวา ข้าเข้าใจความกลัวของเ้า แต่เ้าต้องเชื่อใจข้า ข้าจะไม่ให้ใครรู้เื่นี้เป็อันขาด ภาพวาดเหล่านี้จะถูกขายไปยังนักสะสมที่อยู่ไกลจากที่นี่ พวกเขาจะไม่มีทางรู้ว่านางแบบคือใคร"
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "และอีกอย่าง ข้าจะวาดภาพโดยไม่เผยให้เห็นใบหน้าของเ้าชัดเจน จะเน้นไปที่ความงามของร่างกายเป็หลัก ไม่มีใครจะรู้ได้ว่านั่นคือหลินฮวาจากตระกูลหลิน"
ความรู้สึกอับอายและความกลัวค่อยๆ ถูกกลบฝังด้วยความจำเป็และแรงจูงใจที่ท่านลุงิหยิบยื่นให้ หลินฮวานึกถึงเสียงหัวเราะของน้องชายเมื่อเช้า นึกถึงรอยยิ้มของมารดาที่กลับมาอีกครั้ง และนึกถึงท่าทางที่มั่นใจของบิดาที่ไม่ต้องกังวลเื่เงินทองอีกต่อไป
"หากข้าทำเช่นนี้..." หลินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงลังเล "ท่านลุงจะต้องสัญญาว่าจะไม่บังคับข้าทำอะไรที่เกินเลยไปกว่านี้ และจะต้องให้เงินตอบแทนที่เหมาะสม"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของท่านลุงิ เขารู้ดีว่าเขาได้ชนะใจหลินฮวาแล้ว "แน่นอนหลินฮวา ข้าสัญญาว่าจะดูแลเ้าเป็อย่างดี และเงินที่ได้จากการขายภาพวาดเหล่านี้ เ้าจะได้ส่วนแบ่งที่เหมาะสม"
"ข้า... ข้าจะลองดูเ้าค่ะ" หลินฮวาตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม แม้ในใจจะยังคงมีความลังเลอยู่บ้างก็ตาม แต่เมื่อคิดถึงครอบครัวที่กำลัง้าความช่วยเหลือ เธอก็รู้สึกว่าการเสียสละเล็กน้อยนี้คุ้มค่า
รอยยิ้มของท่านลุงิกว้างขึ้นกว่าเดิม เขารู้ดีว่าเขาได้ก้าวข้ามกำแพงในใจของหลินฮวาไปได้อีกขั้นแล้ว การที่เธอยอมรับข้อเสนอนี้ หมายความว่าเขาจะสามารถสร้างผลงานที่มีมูลค่ามากขึ้น และได้เงินทองมากขึ้นตามไปด้วย
ในวันต่อมา ห้องทำงานลับของท่านลุงิก็กลายเป็สถานที่ที่ความวาบหวิวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ บรรยากาศในห้องถูกจัดแต่งใหม่ให้ดูโรแมนติกและเย้ายวนมากขึ้น มีผ้าไหมสีแดงปูบนเตียงไม้ เทียนหอมที่ให้แสงนุ่มนวลและอบอุ่น และดอกกุหลาบที่โปรยกระจายอยู่ทั่วพื้น
ท่านลุงิต้อนรับหลินฮวาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "หลินฮวา วันนี้เราจะสร้างผลงานที่งดงามที่สุดกัน เ้าพร้อมแล้วหรือยัง"
หลินฮวาพยักหน้าอย่างช้าๆ แม้ใจจะยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความกลัวปนกัน เธอรู้ดีว่าวันนี้จะเป็วันที่เธอต้องก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไปอีกขั้น
"ข้า้าให้เ้าปลดเสื้อคลุมออก" ท่านลุงิกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เผยให้เห็นแผ่นหลังอันเนียนนุ่มและบอบบาง แต่ยังคงใช้ผ้าคลุมส่วนหน้าไว้ เพื่อรักษาความเป็ส่วนตัวของเ้า"
หลินฮวารู้สึกประหม่าและอับอาย มือของเธอสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ ปลดสายรัดเสื้อคลุม เผยให้เห็นแผ่นหลังที่ขาวผ่องและเรียบเนียนราวกับไหมแท้ ผิวพรรณของเธอเปล่งประกายใต้แสงเทียนอย่างงดงาม
ท่านลุงิมองดูหลินฮวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความปรารถนาที่แทบจะปกปิดไม่ได้ "งดงามมาก หลินฮวา เ้าช่างมีความงามที่เป็ธรรมชาติและน่าหลงใหล แผ่นหลังของเ้าเรียบเนียนราวกับหยก และส่วนโค้งของเอวช่างสง่างามเหลือเกิน"
เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของท่านลุงิ และเมื่อนึกถึงครอบครัวที่กำลังรอคอยความช่วยเหลือ หลินฮวาก็ทำได้เพียงกัดฟันอดทน เธอจัดท่าทางตามที่ท่านลุงิแนะนำ พยายามทำให้ดูเป็ธรรมชาติที่สุด แม้ใจจะเต้นแรงจนเกือบจะหลุดออกมาจากอก
"เอนตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย" ท่านลุงิสั่งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ให้แสงเทียนส่องผ่านแผ่นหลังของเ้า... ใช่แล้ว อย่างนี้แหละ"
พู่กันของท่านลุงิเริ่มจรดลงบนผ้าใบอีกครั้ง คราวนี้มันดูมีชีวิตชีวาและเร่าร้อนกว่าเดิมมาก เขาจับรายละเอียดทุกส่วนของหลินฮวา ั้แ่เส้นโค้งของไหล่ ความนุ่มนวลของผิวพรรณ ไปจนถึงแสงเงาที่ตกบนแผ่นหลังของเธอ การเคลื่อนไหวของพู่กันเต็มไปด้วยความชำนาญและความหลงใหล
"หลินฮวา เ้าช่างเป็นางแบบที่สมบูรณ์แบบ" ท่านลุงิกล่าวขณะที่ยังคงวาดภาพอย่างตั้งใจ "ทุกเส้นสาย ทุกส่วนโค้งของร่างกายเ้าล้วนแล้วแต่งดงามเหนือคำบรรยาย ข้าไม่เคยพบนางแบบที่มีความงามเช่นเ้ามาก่อน"
เขาหยุดวาดชั่วครู่ เดินเข้ามาใกล้หลินฮวาเพื่อปรับท่าทางให้ดีขึ้น มือของเขาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเธอ ทำให้หลินฮวาสั่นเทาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยประสบมาก่อน
"ผ่อนคลายสิหลินฮวา" ท่านลุงิกระซิบใกล้หูเธอ "ความตึงเครียดจะทำให้ภาพวาดดูไม่เป็ธรรมชาติ เ้าต้องปล่อยให้ความงามภายในไหลออกมาอย่างอิสระ"
หลินฮวาพยายามผ่อนคลาย แต่การที่ต้องเปิดเผยร่างกายต่อหน้าบุรุษเพศทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและอับอาย ความรู้สึกผิดและความกลัวยังคงแทรกซึมอยู่ในใจ แต่เมื่อนึกถึงเงินทองที่จะได้มา และความสุขของครอบครัว เธอก็พยายามอดทน
ภาพวาดที่เผยให้เห็นแผ่นหลังของหลินฮวาถูกสร้างสรรค์ขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่านลุงิทำงานด้วยความเข้มข้นและความตื่นเต้นที่ไม่อาจปกปิด เขาใช้เทคนิคการวาดที่ชำนาญ ถ่ายทอดความงามของหลินฮวาลงบนผ้าใบอย่างประณีต แสงเงาที่ตกกระทบแผ่นหลังของเธอถูกวาดออกมาอย่างงดงามและเย้ายวน ทำให้ภาพดูมีมิติและชีวิตชีวา
เมื่อภาพวาดเสร็จสมบูรณ์ ท่านลุงิถอยออกมามองผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ ภาพของหลินฮวาที่เผยให้เห็นแผ่นหลังดูงดงามและเร้าใจอย่างไม่อาจปฏิเสธ มันมีความงามที่บริสุทธิ์ แต่ก็มีเสน่ห์ที่ลึกลับและน่าค้นหา ความเป็ผู้หญิงของหลินฮวาถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ
"สมบูรณ์แบบ" ท่านลุงิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพอใจ "นี่คือผลงานชิ้นเอกของข้า หลินฮวา เ้าได้ช่วยให้ข้าสร้างสรรค์ศิลปะที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้"
หลินฮวาสวมเสื้อคลุมกลับคืนด้วยความรีบเร่ง ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอไม่กล้ามองภาพวาดที่เพิ่งเสร็จสมบูรณ์ ความรู้สึกผสมผสานระหว่างความภาคภูมิใจและความอับอายทำให้เธอรู้สึกสับสน
และเมื่อภาพวาดเ่าั้ถูกนำไปเสนอขายในตลาดมืดอีกครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้กลับแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ท่านลุงิกลับมาจากตลาดมืดด้วยใบหน้าที่เปล่งปลั่งด้วยความยินดี เขาถือถุงเงินหนักอึ้งในมือ และมีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
"หลินฮวา! เ้าไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น!" เขาะโด้วยความตื่นเต้น "ภาพวาดของเ้าทำให้นักสะสมเ่าั้คลั่งไคล้กันไปหมด!"
เขาเล่าให้หลินฮวาฟังอย่างละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในตลาดมืด ภาพวาดของหลินฮวาที่เผยให้เห็นแผ่นหลังได้รับความสนใจจากนักสะสมเป็อย่างมาก พวกเขาต่างชื่นชมในความงามและศิลปะที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน มีการประมูลกันอย่างดุเดือด ราคาพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดภาพวาดถูกขายออกไปในราคาที่สูงเกินคาดหมาย
"เงินที่ได้มาครั้งนี้มากกว่าครั้งก่อนถึงสามเท่า!" ท่านลุงิกล่าวด้วยความตื่นเต้น "นักสะสมเ่าั้บอกว่าไม่เคยเห็นภาพวาดที่มีเสน่ห์และความงามเช่นนี้มาก่อน พวกเขาถามว่าเรามีภาพอื่นๆ อีกหรือไม่"
เงินทองจำนวนมหาศาลถูกนำกลับมาสู่ตระกูลหลิน ทำให้ความเป็อยู่ของครอบครัวดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บิดาของหลินฮวาสามารถใช้หนี้ได้หมดสิ้น และยังมีเงินเหลือไว้ลงทุนในกิจการใหม่ มารดาได้ซื้อเครื่องประดับและเสื้อผ้าใหม่ๆ หลินเฟยได้เข้าเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมือง และยังมีเงินไว้จ้างครูสอนพิเศษอีกด้วย
หลินฮวารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่วังวนแห่งนี้อย่างช้าๆ เธอเริ่มคุ้นชินกับการเปิดเผยร่างกายมากขึ้น และความรู้สึกอับอายก็เริ่มจางหายไปทีละน้อย ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความจำเป็ ความภาคภูมิใจ และความตื่นเต้นที่ไม่อาจปฏิเสธได้
เธอเริ่มเข้าใจว่าความงามของเธอมีพลังและมีค่า เธอสามารถใช้มันเพื่อช่วยเหลือครอบครัวได้ และทำให้ทุกคนมีความสุข ความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้สึกมีอำนาจและมีความสำคัญ
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกกังวลเกี่ยวกับอนาคต เธอสงสัยว่าท่านลุงิจะขอให้เธอทำอะไรต่อไป และเธอจะสามารถปฏิเสธได้หรือไม่ เมื่อเธอได้เห็นผลตอบแทนที่ได้รับ และเมื่อครอบครัวเริ่มคุ้นชินกับการมีเงินใช้อย่างสบาย
เธอรู้ดีว่าหนทางที่เธอกำลังเดินอยู่นั้นอันตราย แต่เพื่อครอบครัวแล้ว เธอพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม ความรักที่เธอมีต่อครอบครัวนั้นยิ่งใหญ่กว่าความกลัวและความอับอายที่เธอรู้สึก
ในใจลึกๆ หลินฮวารู้ว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้น และเส้นทางข้างหน้ายังมีความท้าทายมากมายรออยู่ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความสุขของคนที่เธอรัก
1K
