เมื่อกลับถึงตำหนัก หย่งซีเฉินสั่งให้เวินฉงหลินไปตามหมอหลวงชุนมาพบ ”ท่านอ๋องกระหม่อมขอบังอาจออกความเห็นได้หรือไม่ขอรับ”
“เ้าว่ามาซ่งหลาน”
“หากท่านเรียกหมอหลวงชุนมาเื่ต้องถึงหูฮองเฮาแน่ขอรับ”
“ข้าลืมนึกถึงเื่นี้หากเสด็จแม่รู้คงเป็เื่ใหญ่แน่ เช่นนั้นสุรานั่นเ้าคิดว่าควรทำเช่นไร”
“กระหม่อมรู้จักหมอท่านหนึ่งมีความชำนาญเกี่ยวกับสมุนไพรเป็พิเศษสามารถแยกส่วนผสมต่างๆของยาและพิษได้ กระหม่อมว่าเราควรไปที่นั่นจะดีกว่าขอรับ”
“ดี เช่นนั้นเราไปที่นั่นกัน เ้าไปตามฉงหลินและเตรียมรถม้าให้พร้อมพวกเราไปกันตอนนี้เลย”
“เข้าใจแล้วขอรับ”
ทั้งสามมาถึงร้านขายยาตระกูลลู่ ซึ่งเป็ร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในต้าโจวลู่เสวียนเ้าของร้านรีบออกมาต้อนรับทั้งสาม “ท่านอ๋อง” ลู่เสวียนทำความเคารพ
“ท่านอ๋องมาเยือนถึงที่นี่ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพะยะค่ะ”
“ข้า้าให้ท่านตรวจดูว่าสุรากานี้ใส่ยาชนิดใดลงไป”
เวินฉงหลินยื่นกาสุราให้เถ้าแก่ลู่
“เชิญท่านอ๋องและท่านทั้งสองนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน เมื่อเสร็จแล้วกระหม่อมจะเข้าไปรายงานพะยะค่ะ”
“รบกวนท่านแล้วเถ้าแก่ลู่” ซ่งหลานพูด “ไม่ต้องเกรงใจท่านกุนซือ เป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
“ลู่เจียงเ้านำทางท่านอ๋องและคุณชายทั้งสองไปส่งที่ห้องรับแขก และจัดหาของว่างให้ท่านอ๋องด้วย” ลู่เสวียนหันมาสั่งลูกชาย
“ขอรับท่านพ่อ”
เมื่อส่งทั้งสามถึงห้องรับแขก ลู่เจียงก็กลับมาช่วยเถ้าแก่ลู่ทำงาน “คนผู้นั้นเป็ใครหรือขอรับท่านพ่อ” ลู่เสวียนเงยหน้าขึ้นมองลูกชายคนเดียวของเขาแล้วตอบคำถาม “องค์ชายใหญ่หย่งซีเฉินโอรสของฮ่องเต้”
ในวังมีทั้งหมอหลวงเก่งๆ และสมุนไพรดีๆมากมายเหตุใดท่านอ๋องต้องมาถึงที่นี่ล่ะขอรับ”
ลู่เจียงสงสัย “เ้าอย่าพูดจาซี้ซั้วสิ่งไหนไม่ควรรู้เ้าก็ไม่จำเป็ต้องรู้ ยิ่งเป็เื่ของอ๋องเฉินไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปยุ่งได้” เถ้าแก่ลู่เตือนลูกชาย
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”
ขณะที่สองพ่อลูกกำลังแยกพิษในสุราอยู่นั้น ฉางหลิวหลีกับเสี่ยวเป่าก็เดินเข้ามาในร้าน ลู่เจียงเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองแม้เขาจะไม่ได้ยิ้ม แต่แววตากลับฉายชัดถึงความดีใจ “คุณหนูรอง” ลู่เจียงเอ่ยทักทาย
“เถ้าแก่ลู่ คุณชายลู่” ฉางหลิวหลีทำความเคารพทั้งสองอย่างไม่ถือตัว “คุณหนูรอง้าซื้อยาหรือ มีใครในจวนไม่สบายหรือขอรับ” ลู่เจียงถามด้วยความเป็ห่วง “ไม่ใช่เ้าค่ะ แม่ทัพฉางเฟิงกับนายท่านกำลังเดินทางกลับมาคุณหนูเลยออกมาหาของอร่อยกับโสมบำรุงไว้รอท่านแม่ทัพกับนายท่านเ้าค่ะ” เป็เสี่ยวเป่าที่ตอบแทนคุณหนูของนาง
“นี่คือรายการโสมที่คุณหนู้าเ้าค่ะ” เสี่ยวเป่าส่งกระดาษในมือให้แก่ลู่เจียง
“คุณหนูรองช่างใส่ใจผู้อื่นจริงๆ”
เถ้าแก่ลู่เอ่ยชม
“เชิญคุณหนูรองนั่งรอที่ห้องรับแขกเล็กก่อน ข้าจะลงไปจัดโสมตามรายการให้ขอรับ”
“ขอบคุณ คุณชายลู่เ้าค่ะ” ฉางหลิวหลีขอบคุณลู่เจียง
เถ้าแก่ลู่มองดูลูกชายก็เข้าใจทันที ด้วยเหตุนี้เองลู่เจียงจึงไม่ยอมไปดูตัวสตรีที่แม่สื่อหามาให้สักครั้ง ในสายตาของลู่เสวียนฉางหลิวหลีเพรียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าตระกูลลู่ขาดเงิน เงินทองเขาอาจไม่น้อยหน้าตระกูลฉาง แต่อำนาจเขาไม่อาจเทียบตระกูลฉางได้ ถึงตัวแม่ทัพใหญ่ฉางผิงเองจะไม่ใช่คนที่กระหายอำนาจ
แต่ทหาร มีหรือที่จะหลีกเลี่ยงอำนาจได้เขาเพียงอยากให้ลูกชายคนเดียวใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่ต้องแก่งแย่ง่ชิงกับใคร อีก
ทั้งฉางหลิวหลีเองนางก็มีคู่หมายแล้ว เขากลัวก็แต่ลู่เจียงจะเป็ฝ่ายเสียใจมากกว่า
“ท่านพ่อข้าจะลงไปจัดโสมให้คุณหนูรอง ท่านมีอะไรจะสั่งข้าหรือไม่ขอรับ”
“เ้าไปเถอะข้าจะเข้าไปรายงานท่านอ๋อง” เพราะโสมที่แม่ทัพใช้กันส่วนใหญ่หายากและมีราคาแพงจึงจำเป็ต้องเก็บไว้ในห้องใต้ดิน