เมื่อเยเฉินตรวจสอบของรางวัลเสร็จก็ได้ออกจากแดนลับไปก่อนจะไปเค้าได้ทิ้งตัวอักษรไว้เพื่อให้หยางิได้เห็น เมื่อเยเฉินออกมาผ่านไปชั่วครู่หยางิก็ได้ตื่นขึ้นมาเค้ามองไปรอบด้วยความสงสัย ก่อนจะกล่าว
"ท่านอาจารย์ใครโจมตีข้ากันแน่.?
"ข้าก็ไม่รู้"
ิญญาในสร้อยพูดด้วยความสับสนก็ที่หยางิจะถูกโจมตี อยู่ๆเค้าก็ััภายนอกไม่ได้พอััได้อีกที่หยางิก็ตื่นขึ้นมาแล้ว หยางิสายหัวก่อนจะตื่นเต้นอีกที่
"เราเข้าไปดูแดนลับกันข้าว่าน่าจะมีสมบัติเยาะแน่"
หยางิพูดอย่างตื่นเต้นก่อนจะเดินเข้าไปในแดนลับ แต่เมื่อเค้าเดินมาเรื่อยๆสีหน้าก็บึ้งตึงระหว่างทางเค้าไม่พบแม้แต่หญ้าไม่ต้องพูดถึงสมบัติเลย หยางิเดินมาถึงใจกลางก็อารมณ์ที่เก็บกดไว้ก็ะเิออกมา
"บัดซบเ้าเยเฉิงข้ากับเ้าขอไม่อยู่ร่วมโลกเดียวกัน"
หยางิะโออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเค้าอ่านข้อความที่เยเฉินทิ้งไว้สีหน้าก็โกรธอย่างมาก เยเฉินได้กลับมาสำนักก่อนจะเดินไปที่บ้านพักของเค้าเพื่อตรวจสอบรางวัล
"ระบบข้ามีกี่คะแนน"
"ติ้ง.โฮสต์มีแปดแสนหกหมื่นคะแนน"
เมื่อเยเฉินได้ยินก็ถอนหายใจออกมา
"อีกหนึ่งแสนสี่หมื่นคะแนนก็จะครบล้านดูเหมือนข้าจะออกไปหาสมบัติบ่อยๆซะแล้ว"
เยเฉินได้ฝึกฝนต่อเมื่อเค้าฝึกฝนได้สักพักก็ได้มีศิษย์คนหนึ่งมาหาเลยเฉิน
"ท่านศิษย์พี่เยวันนี้เป็วันรับศิษย์ท่านประมุขให้มาถามท่านว่าเ้าหุบเขาจันทราจะไปดูหรือไม่เพื่อจะเจอศิษย์ที่เข้าตา"
ศิษย์คนนั้นพูดด้วยความเครพ เมื่อเยเฉินได้ยินก็เข้าใจสำนักกระบี่หนานิจะรับศิษย์ทุกๆสามปี แต่น่าเสียดายอาจารย์ของเค้าออกไปทำภารกิจเลยไม่ได้อยู่เขา เมื่อเยเฉินกำลังจะปฎิเสธแต่
"ติ้ง.!ระบบกำลังมอบภารกิจ"
"ติ้ง.!รับศิษย์หนึ่งคนหนึ่งหมื่นคะแนน"
"ตกลงเดี๋ยวข้าจะไปดู"
เยเฉินกลืนคำปฎิเสธที่กำลังจะพูดออกมา แล้วรีบพูดอย่างรวดเร็วถึงหนึ่งหมื่นคะแนนจะน้อยแต่ก็ดีกว่าไม่มี
"ถึงท่านอาจารย์จะไม่พอใจข้าแค่ปลอบใจแบบประชดตัวท่านน่าจะหาย"
เมื่อเยเฉินคิดได้เช่นนี้ก็ได้เดินลงไปนอกสำนัก ภายนอกสำนักมีผู้คนมากมายเสียงะโเสียงดังกึกก้องทุกคนมีสีหน้าตื่นเต้น เมื่อเยเฉินเดินมาก็มีท่านาุโกวักมือเรียกให้ไปนั่งที่โต๊ะที่นั่ง เยเฉินลังเลนั้นคือที่นั้งของเหล่าเ้าหุบเขา คนที่เรียกเค้าก็คือเ้าหุบเขาโอสถเยิ เยเฉินคิดได้สักพักก่อนจะเดินไปนั่ง
"นั่นใครกับทำไมเดินไปทางนั้น"
"นั้นสิที่นั่นคือที่นั่งของเ้าหุบเขาไม่ใช่หรอ"
"เค้าจะเป็เ้าหุบเขาหรือป่าว"
"ดูจากหน้าตาแล้วเค้ายังเด็กอยู่เลย"
"พวกเ้าจะไปดูอะไรนั่นคือศิษย์พี่เยเฉิน การต่อสู้ระหว่างสำนักมารศิษย์พี่เยเฉินได้สังหารพวกนั้นจนพวกมันต้องหนีจากแดนเทียนฉิง"
"นั้นเค้าหรอข้านึกว่าเค้าจะเป็เฒ่าชราเสียอีก"
เสียงผู้คนพูดถึงเยเฉินมากมายบ้างคนอิจฉาบ้างคนชื่นชม เยเฉินได้นั่งลงมีาุโนั่งอยู่ห้าคนพวกเค้าพยักหน้าให้กันเยเฉินเล็กน้อน เยเฉินพยักหน้าให้กับาุโเช่นกัน
"เ้าหนูเยเฉินเ้า้าศิษย์คนไหนงั้นหรอ"
าุโเยิถาม
"ข้าก็ยังไม่รู้เลยก่อนต้องรอดูก่อน"
เยเฉินพูดอย่างสุภาพ การคัดเลือกได้เริ่มขึ้นการคัดเลือกไม่มีไรมากก็แค่ตรวจพร์เยเฉินดูการคัดเลือกก็รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์เค้าไม่อยากมารับศิษย์
"นั่นคุณชายหลัวฉิงข้าได้ยินว่าเค้าบรรลุขั้นเสริมพลังแล้ว"
"เ้าคิดว่าเค้าจะมีพร์สีไร"
"แน่นอนก็ต้องสีเหลืองแน่นอน"
"อาจจะสีเขียวก็ได้ใครจะรู้"
"สีเขียวข้าว่าจะยังท้ายที่สุดสีเขียวก็ไม่ได้หาง่ายๆ"
พร์แบ่งเป็ ดำ-ขาว-ฟ้า-เหลือง-เขียว-ม่วง-แดง-ทอง เมื่อหลิวฉิวเดินขึ้นมาสีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยะโส เค้าเดินไปเตะที่หินตรวจสอบพร์ เค้าเอามือแตะไปที่หินตรวจสอบพร์ หินสั่นะเืก่อนจะส่องแสงสีเหลืองออกมา สีหน้าหลิวฉินผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะมีสีหน้าหยิ่งยะโสเช่นเคย เค้าเดินลงมาอย่างโอ้อวด
"คนต่อไป!"
ชายชราคนที่รับผิดชอบในการคัดเลือกกล่าวเสียงดัง มีชายอีกคนเข้ามาสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนถือพัดรูปูเาแม่น้ำปักอยู่
"นั้นคุณชายอู่หลงข้าได้ยินว่าเค้ามีพร์มาก"
"ใช้แถมเค้ายังไม่มีความเย้อหยิ่งอีกด้วย"
อู่หลงเดินออกมาก็มีสายตาชื่นชม อู่หลงยิ้มแย้มก่อนจะกล่าว
"พวกท่านกล่าวเกินไปแล้ว ข้าก็มีพร์ธรรมดาขอแค่พวกท่านมีความอดทนก็สามารถบรรลุเท่าข้าได้เช่นกัน"
อู่หลงพูดด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน เมื่อทุกคนได้ยินก็รู้สึกดีกับอู่หลงอย่างมาก แต่เยเฉินััได้ถึงความเหยียดหยามในสายตาอู่หลง เยเฉินสายหัวพวกคนหลงตัวเองยังพอเข้าใจแต่คนที่สีหน้ายิ้มแย้มแต่ในใจนั้นสกปรก เค้าขี้เกียดที่จะเหลียวมองด้วยซ้ำเยเฉินหลับตาลง อู่หลงเข้าไปตรวจสอบพร์มีแสงสีม่วงออกมาส่องสว่างไปทั่วลาน เมื่อทุกคนเห็นก็ตกตะลึง
"สีม่วงนั้นสีม่วงจริงๆด้วย"
"สมกับเป็คุณชายได้สีม่วงก็ไม่แปลก"
เมื่ออู่หลงได้ยินถึงสีหน้าเค้าจะยิ้มแย้มแต่ในใจเค้าไม่พอใจอย่างมาก
"ทำไมข้าได้แค่สีม่วงทำไมไม่ใช้สีที่ดีกว่านี้"
อู่หลงไม่พอใจอย่างมากแต่สีหน้ากับถ่อมตัว เค้ามองไปที่พวกเ้าหุบเขาทุกคนล้วนมีสีหน้าเรียบเฉยถึงสีม่วงจะหายากแต่ก็ไม่ได้ยากถึงขั้นไม่มี อู่หลงเห็นเช่นนั้นก็ไม่พอใจเข้าไปอีกเค้าเหลือบไปเห็นเยเฉินที่ไม่แม้จะเหลือบมองเค้า สีหน้าจะยิ่งไม่พอใ
"ก็แค่โชคดีได้เป็ศิษย์เ้าหุบเขาก็เท่านั้นเหละ ถ้าเป็ข้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเ้าแน่"
อู่หลงพูดในใจด้วยความอิจฉา อู่หลงได้เดินลงมาสีหน้ายังยิ้มแย้มเช่นเคยถึงในใจจะไม่พอใจแค่ไหนเค้าก็เก็บไว้ได้อย่างดี
47K
