บทที่ 27 ค่าคุ้มครอง
ซ่งเส้าเส้าคิดว่าเป็ลูกค้าที่มาซื้อตันปิ่งจึงเงยหน้าขึ้น นางฉีกยิ้มแฉ่งเตรียมต้อนรับเขา
แต่แล้วก็ต้องพบกับชายคนหนึ่งที่แก้มตอบเหมือนลิง ตาทรงสามเหลี่ยม คิ้วหนา และปลายคิ้วม้วนจนเกือบเป็เลขแปด หรือจะมองว่าเหมือนดาบสองเล่มที่ไขว้กันอยู่ก็ได้ ริมฝีปากเขายกขึ้นข้างหนึ่งเหมือนคนเ้าเล่ห์ ดูรวมๆแล้วไม่น่าใช่คนดี รอยยิ้มก็ยิ้มไม่จริงใจ มองยังไงก็มาด้วยเจตนาร้าย
"พี่ชาย ท่าน้าตันปิ่งผักป่าหรือตันปิ่งต้นหอมเ้าคะ"
ชายคนนั้นยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ "สาวน้อย ตั้งร้านมากี่วันแล้วหรือ"
ซ่งเส้าเส้ารู้ว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดีจึงฝืนยิ้มออกมา "พี่ชาย เพิ่งจะสองวันเองเ้าค่ะ"
"ขายดีหรือไม่"
"พี่ชาย ท่านดูสิเ้าคะ เวลานี้แล้วยังขายไม่หมดเลย ข้าขายไม่ค่อยดีหรอกเ้าค่ะ"
ถึงแม้ว่าซ่งเส้าเส้าจะไม่ใช่คนโบราณ แต่นางก็ดูซีรี่ย์มาเยอะ รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนพวกนี้
ชายคนนั้นเปิดผ้าขาวที่คลุมตะกร้าของซ่งเส้าเส้าออก ก้มลงมองมันแล้วก็ปิด
"เ้าขายแค่สองอย่างนี้หรือ"
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าอย่างแรง "พี่ชาย ท่านอยากซื้อสักหน่อยหรือไม่เ้าคะ...?"
"แม่ค้า ขออย่างละชิ้นเ้าค่ะ"
ซ่งเส้าเส้ากำลังพูด อยู่ๆก็มีลูกค้าคนหนึ่งเดินมา พอนางกำลังจะตอบรับก็ถูกชายคนนั้นขัด
"ได้เลยเ้า..."
"ซื้ออะไรของเ้า!" ชายคนนั้นะโเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดมอง
ลูกค้าพอเห็นท่าทางไม่ดีของชายคนนั้นก็รีบเดินหนีไปโดยไม่พูดอะไร
"อ้าว พี่สาวช้าก่อน..."
"สาวน้อย ข้าเห็นว่าสองวันนี้เ้าขายดีไม่ใช่หรือ"
ซ่งเส้าเส้าคิดในใจ : เช่นนี้ดูท่าคงหนีไม่พ้นแล้ว
"พี่ชาย ข้าแค่ทำมาหากินเล็กๆน้อยๆ ท่าน ... ปล่อยข้าไปเถอะนะเ้าคะ"
"ปล่อยเ้าไปหรือ"
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าอย่างแรง
"ปล่อยเ้าไปก็ได้ แต่ค่าคุ้มครองเ้าต้องจ่าย"
ซ่งเส้าเส้า "..."
อีหรอบนี้คงจะหนีไม่พ้นแล้ว
"สาวน้อย ให้เงินเขาไปเถอะ"
ร้านข้างๆซ่งเส้าเส้าเป็ร้านของชายชราคนหนึ่ง เขาพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ
"พี่ชาย ไม่ทราบท่านคือ..."
ซ่งเส้าเส้าอยากรู้ว่าคนที่จะมารีดไถนางคือใคร
"ตาแก่ เ้าบอกนางสิ" ชายคนนั้นยังคงทำหน้าดุ
"สาวน้อย เขาคือคนของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมถงฝูที่อยู่ฝั่งตรงข้าม"
อ๋อ แบบนี้เองสินะ! ตอนนี้ซ่งเส้าเส้าถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดบริเวณโรงเตี๊ยมถงฝูถึงได้มีแผงลอยน้อยนัก ที่แท้เหตุผลก็เพราะมีพวกอันธพาลคอยก่อกวนนี่เอง!
ที่แท้เถ้าแก่โรงเตี๊ยมถงฝูไม่ใช่คนดีอะไร เขาเปิดโรงเตี๊ยมที่นี่ ร้านค้าที่อยู่ในรัศมีต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้เขา ถ้าไม่จ่ายก็ค้าขายไม่ได้
"ตาแก่ อย่ามัวแต่พูดเลย ห้าสิบอีแปะของเ้ารีบจ่ายมา"
ชายชรารีบหยิบเงินห้าสิบอีแปะจากในย่าม ส่งให้ถึงมือของชายคนนั้น ชายคนนั้นรับเงินแล้วก็หยิบลูกผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)จากร้านของชายชรามากิน
"ห้าสิบอีแปะหรือ!" ซ่งเส้าเส้าตื่นใ
"เ้าต้องจ่ายมากกว่าห้าสิบอีแปะ ดูจากรูปร่างหน้าตาของเ้าแล้วให้ข้าแปดสิบอีแปะก็แล้วกัน"
อะไรนะ! แปดสิบอีแปะ เมื่อวานนางขายของทั้งวันรวมค่าวัตถุดิบแล้วได้แค่แปดสิบอีแปะ วันนี้ต้องมาจ่ายค่าคุ้มครองอีกคิดว่าข้าซ่งเส้าเส้าไม่สู้คนหรือไร
"เร็วๆเข้า คิดอะไรอยู่ ไหนล่ะเงิน" ชายคนนั้นเร่ง
"ไม่มี!" ซ่งเส้าเส้าเป็คนรักเงิน แล้วนางจะยอมเอาเงินที่หามาอย่างยากลำบากไปให้เขาง่ายๆได้อย่างไร
"เ้าว่าอะไรนะ"
ชายคนนั้นใไม่แพ้กัน เขาเก็บค่าคุ้มครองมานาน เพิ่งจะเคยเจอคนที่กล้าพูดแบบนี้กับตัวเองเป็ครั้งแรก ทั้งๆที่ยังเป็แค่เด็กสาวตัวเล็กๆ
"ข้า! บอก! ว่า! ไม่มี! เงิน!"
ซ่งเส้าเส้าเน้นทีละคำ
"เ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือไร!"
ชายคนนั้นโกรธมาก เขาชี้นิ้วด่านาง
ซ่งเส้าเส้าก็ไม่ใช่คนยอมคน ตอนที่ยังไม่ข้ามมิติมา ตอนเรียนหนังสือนางก็เรียนเทควันโดมาั้แ่เด็กจึงไม่ใช่คนอ่อนแอ
ซ่งเส้าเส้าฉวยจังหวะทีเผลอคว้าแขนของชายคนนั้นไว้ กระตุกเขาเข้ามา ขณะเดียวกันหมุนตัวเข้าหาเขา ลดระยะห่างระหว่างนางกับชายคนนั้นให้แคบลง แล้วยกเท้าที่ได้รับการเสริมความเร็วและแรงจากการหมุนตัว เตะเข้าที่ท้องน้อยของเขาอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และรุนแรง
ชายคนนั้นถูกเตะจนล้มหงาย ร้องโอดโอยด้วยความเ็ปอยู่บนพื้น
"อ๊อก ... เ้า ... นี่เ้า ..."
"ยังไม่ไสหัวไปอีก!"
ชายคนนั้นกลัวว่าซ่งเส้าเส้าจะเตะเขาอีกจึงรีบคลานหนีไป พลางหันกลับมาชี้นิ้วใส่ซ่งเส้าเส้า
"เ้า...เ้ารอข้าก่อนเถอะ...!"
"ยังไม่ไปอีก!"
ชายคนนั้นหนีเข้าไปในโรงเตี๊ยมถงฝูอย่างรวดเร็ว ซ่งเส้าเส้าปัดมืออย่างสะใจ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็ปรบมือให้นาง
"สาวน้อย เหตุใดเ้าถึงทำเช่นนี้ ให้เงินเขาไปก็สิ้นเื่แล้ว"
"ท่านปู่ ท่านขายผลไม้พวกนี้วันหนึ่งได้เงินเท่าไหร่กันเชียว นี่ยังต้องมาเสียให้พวกมันตั้งห้าสิบอีแปะ เหตุใดจึงต้องยอมเล่าเ้าคะ"
ชายชราส่ายหน้าอย่างจนใจ "หากข้าให้เงินพวกเขา วันต่อๆไปข้ายังพอหาเงินประทังชีวิตได้ แต่หากข้าไม่ให้ วันหน้าข้าคงไม่มีที่ทางทำมาหากิน แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาประทังชีวิต?"
ซ่งเส้าเส้าได้ยินคำพูดของชายชราก็เกิดความหดหู่สงสาร นางได้แต่โทษฟ้าดินในใจว่าเหตุใดถึงให้นางมีจิตใจที่อ่อนโยนเมตตาเช่นนี้
"แต่ท่านปู่..." ซ่งเส้าเส้าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออก "ท่านปู่วางใจเถอะเ้าค่ะ ตราบใดที่มีข้าซ่งเส้าเส้าอยู่ ท่านไม่ต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกเขาอีก"
ชายชราส่ายหน้า " สาวน้อยอย่ามัวล้อเล่นอยู่เลย ก่อนที่เถ้าแก่โจวจะออกมา เ้ารีบไปเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์ แล้วพรุ่งนี้ก็อย่ามาที่นี่อีกนะ"
"ท่านปู่...?"
"ผู้ใด! เป็ผู้ใด! สาวน้อยคนไหนที่กล้าถึงขนาดนี้!"
ซ่งเส้าเส้ากำลังคุยกับชายชรา จู่ๆ เถ้าแก่โจวของโรงเตี๊ยมถงฝูก็เดินออกมาะโเสียงดัง
"เถ้าแก่ นางคนนั้นขอรับ!"
ชายคนที่ถูกซ่งเส้าเส้าเตะชี้ไปที่นาง
ซ่งเส้าเส้า "..."
ช่างเถิด จะดีร้ายเมื่อเป็ภัยอย่างไรก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว
เถ้าแก่โจวเดินตรงมาที่นาง ข้างหลังมีชายร่างกำยำหลายคนเดินตามมา
"สาวน้อย ให้เงินเขาไปเถอะ" ชายชราพยายามเกลี้ยกล่อมซ่งเส้าเส้า
แน่นอน ซ่งเส้าเส้ากลัว แต่นางก็ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ เถ้าแก่โจวผู้นี้ อย่างน้อยนางขอสู้กับเขาสักยก!
"เ้าคือเด็กที่ทำร้ายคนของข้าใช่หรือไม่"
ซ่งเส้าเส้าไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาให้เห็น "ส่วนท่านคือเถ้าแก่โจวของโรงเตี๊ยมถงฝูใช่หรือไม่"
เถ้าแก่โจวเพิ่งจะเคยเจอเด็กสาวที่กล้าหาญและองอาจเช่นนี้เป็ครั้งแรก
519
