เฟยฮุ่ยลองคะเนกำลัง หากจำเป็ต้องมีการปะทะกัน นางจะรับมือได้หรือไม่ เพราะตัวนางเองก็ยังมิเคยมีประสบการณ์ ในการต่อสู้ขั้นเดิมพันด้วยชีวิตเลยสักครั้ง แต่กระนั้น นางก็ยังมีความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง ว่าจะสามารถเอาชนะคนพวกนี้ได้ไม่ยาก
"สวยจริงๆ ไหนมาให้ข้าดมเ้าใกล้ๆ หน่อยสิ ว่ารูปสวยแล้วกลิ่นกายเ้า จะชวนฝันเหมือนกันไหม มามะ มามะ" เ้าคนตัวโตที่ดู เหมือนจะเป็หัวหน้าโจร คว้าร่างบางของเฟยฮุ่ยเข้าไปใกล้ หมายจะดอมดมกลิ่นกายของนางให้ชื่นใจ นางขยะแขยงจนต้องหลับตา พร้อมกับพยายามเอามือดันหน้ามันออกไปให้ห่าง แต่แล้วก็ปรากฎเสียงร้องเอะอะดังขึ้น ซึ่งมีที่มาจากบ้านที่อยู่หลังถัดไป จนมันและทุกคนต้องหันไปมองตามเสียง
"พวกเรา มีคนต่อสู้ขัดขืน มาทางนี้เร็ว" เสียงหนึ่งในกลุ่ม โจระโเรียกพรรคพวกดังขึ้นมา
"ข้าจะไม่ทนอีกแล้ว! นี่มันเมียของข้า พวกเ้ายังคิดจะฉุดคร่าไปอีกงั้นหรือ สมบัติมีค่าสิ่งใดเ้าอยากได้ ข้าก็ให้หมดแล้วนี่" ชาวบ้านคนหนึ่งถือดาบ ที่แอบหยิบมาจากโจรคนหนึ่ง ซึ่งมันเผลอพลาดเนื่องจากเพลินกับการค้นหาของมีค่าในบ้าน และด้วยคิดว่าไม่น่าจะมีชาวบ้านคนไหนกล้าขัดขืนพวกมัน แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับทนความสารเลวของพวกมันต่อไปมีได้ เมื่อพวกมันคนหนึ่งพยายามจะล่วงเกินภรรยาของเขา
"รีบจับมันสิ ถ้ามันยังขัดขืนก็ฆ่ามันซะ แล้วเอาเมียของมันมาเป็รางวัลของพวกเ้า" เ้าโจรน่าเกลียด ผู้ซึ่งลากตัวเฟยฮุ่ยมาดูเหตุการณ์พร้อมกับมันด้วย มันได้สั่งให้พวกมันฆ่าชายหนุ่มคนนั้นเสีย ขณะที่ชาวบ้านคนอื่นๆ ถูกพวกมันบังคับให้อยู่เฉยๆ ห้ามิให้ขยับเขยื้อนโดยเด็ดขาด
"เข้ามาสิ วันนี้ข้า โจวเจี้ยนหาวจะแลกชีวิตกับพวกเ้า" เขาประกาศสู้ เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของภรรยาไม่ให้โจรชั่วพวกนี้มาข่มเหง ถึงแม้ว่าจะเป็วรยุทธใดๆเลยก็ตาม เขาได้เพียงนำดาบที่ขโมยจากพวกมัน กวัดแกว่งไปมา โดยที่อีกมือนั้นกุมมือภรรยาของเขาไว้แน่น
แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ พวกโจรที่มีกันหลายคนได้รุมกันเข้ามาทำร้ายเขาจนสะบักสะบอม จนในที่สุดแล้ว โจวเจี้ยนหาว และภรรยาก็ถูกพวกมันจับได้ สถานการณ์ เริ่มเลวร้ายลงเรื่อยๆ
สำหรับเฟยฮุ่ย นางรู้สึกว่า นางได้อดกลั้นเต็มที่แล้ว พยายามรักษาสัญญาที่จะรอ ไม่ลงมือเต็มที่แล้ว แต่ความเลวพวกมันกำลังจะทำให้นางทนต่อไปมิได้อีก
"ท่านพี่ ช่วยข้าด้วย! ฮือๆ" เสียงภรรยาร้องเรียกสามีของนางให้ช่วย โจวเจี้ยนหาว เมื่อนางกำลังจะถูกพวกมันพาตัวไป ได้ยินดังนั้น ผู้เป็สามีกัดฟันทนความเ็ปจากาแ พุ่งเข้าไปช่วยภรรยาของเขาอีกครั้ง ก็เจอกับกระบี่ของโจรชั่วคนหนึ่ง ซึ่งยืนคอยคุมเชิงอยู่ แทงทะลุตัดขั้วหัวใจของโจวเจี้ยนหาว โดยไม่ทันได้เอ่ยคำร่ำลาผู้ใด ร่างของเขาล้มลงพื้นสิ้นใจในทันที เฟยฮุ่ย สะบัดมือหนาใหญ่หยาบกร้าน ที่จับนางไว้ให้หลุดออกง่ายอย่างง่ายดาย ราวกับปัดฝุ่นที่เกาะตามเสื้อผ้า นางวิ่งเข้าไปดูร่างของโจวเจี้ยนหาว ที่นอนแน่นิ่ง น้ำตาของนางไหลพรั่งพรูให้กับเขาประหนึ่งว่าเขานั้นเป็คนในครอบครัวคนหนึ่งเลยทีเดียว
"อ๊าคคค มือข้า.." เสียงร้องโจรชั่วคนหนึ่งเข้าไปคว้าแขนนางขึ้นมาจากร่างของโจวเจี้ยนหาว นางหันกลับมาทั้งน้ำตานองหน้า แต่แววตานั้นเล่า ดุร้ายดั่งพยัคฆา พร้อมบิดพลิกข้อมือด้วยกำลังภายในเพียงแค่สองส่วน ก็ทำให้กระดูกข้อมือหักสะบั้นลง ก่อนถีบร่างมันกระดอนกลิ้งไปสลบแทบเท้าเ้าโจรตัวใหญ่ที่ลากนางมา
พวกโจรคนอื่นๆ เห็นดังนั้น จึงชักกระบี่ และาวุธประจำตัว ออกมา เตรียมตั้งท่าพร้อมลงมือเต็มพิกัด เฟยฮุ่ย นางตัวสั่นเทาจนร่างสะท้าน หากแต่ว่าอาการนั้นมิได้เกิดแต่ความหวาดกลัวสักนิด แต่มันคือความโกรธจนนางแทบจะคุมสติไม่อยู่แล้ว
"ดูเหมือน..เ้าจะมิใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเสียแล้ว...ข้าชื่อ เซี่ยหาวกวาง เ้าล่ะชื่ออะไร แม่นางน้อย ถึงได้เข้ามายุ่งกับพวกข้า เ้าเป็ชาวยุทธงั้นหรือ.."
"จะตายอยู่แล้ว...จะรู้ไปเพื่ออะไร.."เฟยฮุ่ยตอบเสียงเบาดังรำพัน แต่นางกำลังเดินลมปราณโคจรพลังภายในจนสูงขึ้นเรื่อยๆ
"ดีล่ะ วันนี้ ข้าหาวกวางจะเล่นกับเ้าเอง ข้าจะดูว่าสาวน้อยบอบบางอย่างเ้า จะมีวรยุทธล้ำเลิศเช่นใบหน้างามๆ ของเ้าไหม เตรียมรับมือ" เซี่ยหาวกวาง พูดจากระแหนะกระแหน แต่ทว่า มันกลับใช้ดาบวงพระจันทร์ เป็อาวุธประจำกายบุกเข้าหาเฟยฮุ่ย ที่เป็สตรีและอยู่ในสภาพไร้อาวุธ อย่างสุดกำลัง
เฟยฮุ่ยยิ้มเย้ยหยันราวกับว่ามันมิใช่คู่ต่อสู้ นางะโเพียงครั้งเดียว ก็มาถึงบ้านของเจียวเจี๋ย ซึ่งเขากำลังรอส่งกระบี่ให้กับนางอยู่แล้ว นางรับกระบี่แล้วะโกลับมาขวางหน้าพวกมัน ที่กำลังวิ่งตามมา
"ไม่ต้องตามข้าหรอก ข้าจะส่งพวกเ้าไปลงนรกกันหมดนี่แหล่ะ.." เฟยฮุ่ยคำรามพร้อมชักกระบี่ออกมา โจรชะตาขาดคนแรกที่พุ่งเข้ามาถูกนางแทงจนล้มลง โดยไม่มีใครมองเห็นตอนกระบี่ออกจากฝักเลย จากนั้นพวกที่เหลือก็ถูกนางไล่ฟันไล่แทงจนแตกกระเจิง เพราะไม่มีใครมีฝีมือพอจะต่อกรกับนางได้เลย ดีสุดก็รับมือนางได้สองสามเพลง แต่ก็มิอาจต้านเพลงยุทธนางได้ ที่เหลือนั้นเล่า ก็พากันหนีตายไปกันคนละทิศละทาง จนมาถึงเ้าตัวร้าย เซี่ยหาวกวาง
