หลี่หลิวหยางเมื่อเดินถึงตำหนักของตน ขันทีรับใช้รีบมาปรนนิบัติถอดชุดทหารองครักษ์ออก เหลือเพียงแต่ชุดตัวใน เขาหยิบปิ่นปักผมออกมาจากอกเสื้อ ยกขึ้นพิจารณาพลิกไปมา ครานี้บนตัวปิ่นมิได้สลักชื่อ ‘เจียว เจียว’ เอาไว้ เมื่อนึกถึงดวงหน้าของนาง มุมปากของหลี่หลิวหยางพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาค่อย ๆ เก็บปิ่นนั้นลงในกล่องไม้สีดำมันวาว ซึ่งสลักลวดลายัคู่ไว้อย่างวิจิตร ก่อนจะเก็บกล่องไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะเขียนอักษร
ณ จวนสกุลจื่อ บัดนี้ได้เปลี่ยนฐานะเป็จวนรองเสนาบดีกรมการคลัง เทียบเชิญหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย กองสูงอยู่บนโต๊ะในห้องหนังสือของจื่อถง เขาพลิกเปิดพิจารณาและตอบกลับเพียงสกุลขุนนางที่มีสัมพันธไมตรีด้วยเท่านั้น
เมื่อเข้ารับตำแหน่งใหม่ เขาจำต้องเข้าเฝ้าประชุมหน้าพระที่นั่งทุกเช้า ภาระหน้าที่รับผิดชอบก็เพิ่มพูนขึ้นเป็ทวี จนแทบไม่เหลือเวลาให้ภรรยาและครอบครัว
“ท่านพ่อ ข้าเอากำยานมาให้ท่านพ่อเ้าค่ะ” เจียวอวี๋ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องหนังสือด้วยฝีเท้าแ่เบา
“ข้าเห็นท่านพ่อเคร่งเครียดกับงาน จึงเอาน้ำมันดอกโมลี่ฮวา [1] ผสมกับกำยาน นำมาจุดให้ท่านพ่อ กลิ่นโมลี่ฮวาช่วยให้มีสมาธิแล้วก็ผ่อนคลายเ้าค่ะ” เจียวอวี๋กล่าวเสร็จจึงเดินไปมุมโต๊ะทำงานของจื่อถงแล้วก้มตัวจุดกำยานอย่างตั้งใจ
“ขอบใจเ้ามาก เจียวเจียว สิ่งใดที่บุตรสาวพ่อทำให้ด้วยใจ พ่อย่อมชอบทั้งสิ้น แล้วนี่เ้ากินข้าวมาแล้วหรือยัง?” จื่อถงเอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เปี่ยมด้วยความห่วงใยและเอ็นดู
“ข้ากินเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ นอกจากนำกำยานมาให้ท่านพ่อแล้ว ข้ายังอยากบอกว่าพรุ่งนี้ข้ากับท่านแม่จะไปทำบุญที่วัดหลิงอิน ท่านยายก็จะไปด้วย จึงมาบอกกล่าวให้ท่านพ่อทราบไว้ก่อนเ้าค่ะ”
วัดหลิงอินตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองหลวง การเดินทางต้องขึ้นเขาและใช้เวลาไม่น้อย ครั้นเข้าสู่ฤดูฝน ทางวัดจะปิดเส้นทางขึ้นเขาเป็การชั่วคราว เพื่อป้องกันอันตรายจากเหตุดินถล่ม
“ได้ พ่อจะจัดคนอารักขาคุ้มกันให้ติดตามไปด้วย เพื่อความปลอดภัยของพวกเ้าแม่ลูก พ่อติดงานไปด้วยไม่ได้ เ้าก็อย่าได้ซุกซนดูแลท่านยายกับท่านแม่เ้าให้ดี” จื่อถงพูดพลางจับพู่กันทำงานบนโต๊ะไปด้วย
“ข้าทราบแล้วเ้าค่ะ ท่านพ่อก็อย่าได้หักโหมงานมากนัก ดูแลสุขภาพด้วย ข้าขอตัวนะเ้าคะ” เจียวอวี๋พูดคุยกับบิดาเสร็จก็ก้าวเดินออกจากห้องหนังสือแล้วกลับเรือนเหม่ยฮวาของตนไป
เมื่อเข้าสู่ยามจื่อ [2] จื่อถงจึงกลับไปยังเรือนพัก มือค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้อง เทียนในห้องนอนยังจุดสว่างไสวอยู่ แต่เหลียนซื่อ ฮูหยินของเขาได้เข้านอนไปแล้ว จื่อถงเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปอาบน้ำ เสร็จแล้วจึงขึ้นเตียงนอนข้างเหลียนซื่อ เขาขยับตัวเข้าใกล้นาง มืออ้อมโอบกอดร่างภรรยาจากด้านหลัง ใบหน้าซุกอยู่บนซอกคอของเหลียนซื่อ ลมหายใจร้อนกรุ่นทำให้เหลียนซื่อสะดุ้งตื่น นางทำเพียงหันหน้ามาด้วยใบหน้าสะลึมสะลือและง่วงงุน
“ท่านพี่ รีบนอนเถิดเ้าค่ะ ยามนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ข้าต้องตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัดหลิงอินกับเจียวเจียว ท่านพี่เองก็ต้องเข้าวังประชุมแต่เช้า” เสียงแหบพร่าและงัวเงียของเหลียนซื่อเอ่ยกับสามีข้างกาย
“อืม เ้านอนเถอะ”
จื่อถงจึงทำได้เพียงกอดร่างเหลียนซื่อไว้ เขาไม่ได้มีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับนางนานแล้ว ั้แ่พวกเขามีลูกการร่วมเตียงก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายเป็เมื่อใด อาจจะสองปีหรือสามปีได้แล้วกระมัง ตัวเหลียนซื่อเองก็มักเหน็ดเหนื่อยจากการดูแลลูกและจวน ส่วนเขาก็ยุ่งกับงานในราชสำนักทั้งวัน ทว่าคืนนี้เขามีอารมณ์ปรารถนา แต่ภรรยากลับปฏิเสธ จื่อถงจึงทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ กอดร่างภรรยาไว้ในอ้อมอก
ยามเหม่า [3] มาถึง ท้องฟ้ายังคงมืดสลัว เหลียนซื่อพาเจียวอวี๋นั่งรถม้าของจวนพร้อมบ่าวและสาวใช้ โดยมีผู้คุ้มกันหกนายอารักขาความปลอดภัยติดตามไปด้วย เมื่อรถม้ามาถึงยังบันไดหินหน้าวัดหลิงอิน พบว่ามีรถม้าหรูหราอีกคันจอดอยู่ไม่ไกล อักษรที่สลักบนรถม้าบ่งบอกว่าเป็รถม้าของจวนสกุลเหลียน เหลียนซื่อและเจียวอวี๋เดินลงรถม้าโดยมีสาวใช้ประคอง ก่อนจะเดินตรงไปยังรถม้าอีกคันที่จอดนิ่งสนิทอยู่
“ท่านยาย พวกเรามาถึงแล้วเ้าค่ะ”
สาวใช้าุโเปิดม่านผ้าไหมสีม่วงปักเลื่อมทองขึ้น สองมือประคองฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนลงจากรถม้า หญิงชราใบหน้าอิ่มเอิบใจดี เปล่งรัศมีของผู้มีบุญ นางแต่งกายด้วยผ้าไหมจิ่น [4] สีเขียวเปลือกมะกอก ปักดิ้นสลับด้วยไหมทองและเงิน ผ้าคลุมไหล่สีขาวขนนก บ่งบอกถึงฐานะสูงส่งของผู้สูงศักดิ์ผู้มีอันจะกิน
“มากันแล้วรึ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนเอ่ยถามพลางส่งยิ้มไปยังบุตรสาวและหลานสาว
“พวกเราต้องขออภัยที่ทำให้ท่านยายต้องรอนาน ท่านยายกินอาหารเช้ามารึยังเ้าคะ อาหารเจของวัดหลิงอินรสชาติดียิ่งนัก หากไม่ได้บารมีของท่านยาย หลานคนนี้คงไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสแล้ว” เจียวอวี๋กล่าววาจาออดอ้อน พลางเข้าไปช่วยประคองฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนเดินลงจากรถม้าพร้อมสาวใช้าุโ
“เจียวเจียวของยาย พูดจาเจื้อยแจ้ว ปากหวานราวน้ำผึ้งแต่เช้า ยายก็เพิ่งมาถึงก่อนพวกเ้าสองแม่ลูกสักครู่นี้เอง อาหารเช้าก็รอกินพร้อมเ้าอย่างไรเล่า” ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนสะกิดจมูกรั้นของหลานสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู เหลียนซื่อเห็นเจียวอวี๋พูดจาเอาอกเอาใจ ทั้งประจบประแจงท่านยายของนาง จึงรู้สึกหมั่นเขี้ยว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยหยอกเย้า
“ท่านยายของเ้าตั้งใจจะบอกว่า เ้าเป็เด็กพูดมากความ ให้รีบเดินขึ้นบันไดวัดได้แล้ว” นิ้วชี้ของเหลียนซื่อจิ้มลงบนหน้าผากเนียนของเจียวอวี๋เบาๆ
“ท่านแม่! ท่านยายไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย ใช่หรือไม่เ้าคะ? ท่านยาย” ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนเปล่งเสียงหัวเราะในความสดใสไร้เดียงสาของหลานสาวคนโปรด
แสงอรุณทอประกายเบิกฟ้า เสียงสกุณาออกหากินตอนเช้าเซ็งแซ่ บนผืนท้องนภา แต่ภายในวัดหลิงอินนั้นกลับเงียบสงบ มีต้นไม้สูงเขียวชอุ่มแตกกิ่งก้านทั่วบริเวณวัด เนื่องจากอยู่บนเขา วัดหลิงอินจึงรายล้อมด้วยป่าไผ่และต้นไม้หลากหลายชนิด บางครั้งสัตว์ป่าน้อยใหญ่มักออกมาหาอาหารกินบริเวณวัดเนื่องจากที่นี่อุดมสมบูรณ์และห่างไกลจากผู้คน
5K
