ในขณะนี้ชาวบ้านมามุงมากขึ้นและหัวหน้าหมู่บ้านก็มาถึง
“เกิดอะไรขึ้น” เจียงหานะโขึ้นเพื่อให้คนเปิดทางให้เขา
“ก็จะอะไรเสียอีกล่ะผู้ใหญ่ เด็กไป๋หลงนี่ พวกเรามาเจอเขากับร่างของจ้าวเหม่ยอิง” ป้าหยางบอก
“ตอนที่ผมมาถึงเ้าเด็กนี่กำลังทำร้ายผู้หญิง ดูเหมือนพยายามลวนลามเธอด้วย” เฉินซีห่าวเริ่มใส่สีเข้าไป
ชาวบ้านที่ตามเข้ามาทันเห็นก็พยักหน้าให้ผู้ใหญ่บ้าน ด้วยความที่เจียงหานรู้จักบ้านไป๋เป็อย่างดี เขารู้ว่าถึงแม้ว่าจะเป็เด็กเงียบๆ และไม่ยอมใคร แต่ก็ไม่ใช่คนที่หาเื่ใครหรือทำร้ายใครก่อน
“ว่ายังไงอาหลง” ผู้ใหญ่เจียงถามเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าของเขามีผ้าพันแผลผืนใหญ่พันไว้ครึ่งหน้า
“ผมไปตกปลามากำลังจะกลับบ้าน เจอผู้หญิงคนนี้จมน้ำจึงกระโจนไปช่วยเธอ” ไป๋หลงพูดโดยไม่มีเสียงสั่นเครือหรือกลัวเหมือนคนที่กำลังกระทำความผิดแต่อย่างใด
“แล้วทำไมแกต้องจับหน้าอกเธอ” เฉินซีห่าวรีบแย้ง
” ฟังให้จบก่อน” ผู้ใหญ่เจียงดุ
“ผมกำลังช่วยปั๊มหัวใจเธอ เพราะเธอไม่ฟื้น ผมตบหน้าเธอให้ได้สติ แต่เธอไม่ขยับผมจึงช่วยปั๊มหัวใจเธอ ถ้าเธอฟื้นค่อยถามเธอ” ไป๋หลงตอบ นิ่งๆ
“ตอนนี้พาเธอไปคลินิกชุมชนก่อนเถอะ” ผู้ใหญ่เจียงขอแรงชาวบ้าน
แต่ด้วยความที่จ้าวเหม่ยอิงถึงจะอายุแค่ 15 ปีแต่รูปร่างเธอสูงใหญ่เท่ากับผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์และยังมีรูปร่างที่อวบอ้วนอีก
นี่ดีที่ว่าน้ำหนักเธอลดลงไปบ้างแล้วจากการทำงานในไร่ แต่ก็ยังถึงว่าอ้วนอยู่
ไม่มีใครขยับไป๋หลงเลยแบกเธอขึ้นหลังถึงเขาจะอายุแค่17ปีแต่ด้วยความที่ทำงานั้แ่เด็ก ถึงขาดสารอาหารแต่รูปร่างทั้งจากฝั่งพ่อและแม่เป็คนตัวสูง เพราะฉะนั้นในความผอมแห้งนั้นเต็มไปด้วยมันกล้ามเนื้อด้วย
“เธอต้องทำแผลใหม่แล้วนะอาหลง” หมอสวีที่เป็แพทย์ประจำอนามัยทักหลังจากตรวจดูอาการของจ้าวเหม่ยอิงแล้ว
“โชคดีที่เธอปฐมพยาบาลอย่างถูกต้อง ถ้าขาดอากาศหายใจนานเกินไปเป็เื่ใหญ่เลยนะ”
หมอยืนยันการกระทำของเขาว่าสิ่งที่เขาทำไม่ใช่การลวนลาม
“มานี่เถอะ บอกแล้วว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ เห้อจริงๆเล้ย ต้องมาเจอคนตกน้ำแล้วต้องไปช่วยอีก ดวงนายนี่เป็ยังไงกันนะ” หมอสวีจ้าน ทำแผลไปก็บ่นไป
เด็กหนุ่มที่นั่งให้เขาทำแผลเดิมที่มีหน้าตาที่หล่อเหลา ได้ความเข้มจากพ่อและความงามจากแม่ แต่สามวันก่อน เกิดเพลิงไหม้ห้องเก็บเสบียงของบ้านเขา
แน่ล่ะมีคนลอบวางเพลิง แต่ใครใช้ให้ตระกูลเขาเป็กระฎุมพีที่น่ารังเกียจของยุคสมัยนี้ล่ะ ที่ตระกูลไป๋ยังอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้เพราะว่าสมัยศักดินา
ถึงจะเป็เ้าของที่ในหมู่บ้านแต่ผู้นำตระกูลดูแลผู้เช่าดีมาก ช่วยเหลือเกื้อกูลหลายบ้าน เก็บค่าเช่าถูกกว่าที่อื่น ที่มีเงินมากเพราะมีที่มากมาย
ดังนั้นเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลง ชนขั้นกระฎุมพีจึงถูกเรียกว่าเป็พวกชั่วช้า และถูกลงโทษและรังเกียจต่าง ๆ นานา
แต่บ้านไป๋ยังมีความดีพอให้หลีกเลี่ยงจากการถูกทำร้ายประจาน แต่ในเมื่อมีคนรักก็ย่อมมีคนเกลียดคนที่เกลียดและอิจฉาก็ไม่พลาดที่จะฉวยโอกาสนี้ในการทำร้ายพวกเขา
จนถึงวันนี้ความเกลียดชังและสันดานชั่วของบางคนที่ไม่รู้จะไปลงที่ไหน บ้านไป๋ก็กลายเป็เป้าให้คนมาทำอะไรก็ได้โดยไม่มีการช่วยเหลือ เพราะไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย
คนที่กระทำการมองดูก็รู้ว่าใคร แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูด
ผู้ใหญ่บ้านเองก็ได้แต่เตือนเพราะเ้าทุกข์ไม่ยอมแจ้งความเพราะพรรคพวกของคนพวกนี้มีตำแหน่งอยู่เื้ั ตัวเขาตอบโต้ในทางมืดด้วยเช่นกัน
แผลไฟลวกบนใบหน้าถึงไม่รุนแรงขั้นวิกฤติแต่กินพื้นที่ไปครึ่งหน้า ความปวดแสบปวดร้อนระดับนี้เขาควรได้พัก
แต่ถ้าเขาพัก แล้วคนในบ้านจะกินอะไร เขายังถูกจัดหน่วยงานที่สกปรกและได้แต้มน้อยอยู่เลยทั้งที่เขาโตแล้ว
แต่ตอนนี้บ้านที่เคยใหญ่โตก็เริ่มผุพัง พี่สาวที่เป็แม่เลี้ยงเดี่ยวกับหลานสาวตัวเล็กๆ ที่ยังไม่รู้ความกับแม่ที่ตาเริ่มมองไม่เห็นแล้ว และน้องชายซื่อบื้ออีกคน
ถึงจะมีหน้าตาที่หล่อเหลาแต่ชาติกำเนิดมาอย่างนี้ ทั้งบุคลิกนิสัยเ็า ขวางโลกและมองดูเหมือนอันธพาล แต่ที่จริงเขาเป็คนที่ฉลาดมาก
ถึงจะไม่ได้ไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นแต่พ่อและแม่ที่รู้หนังสือ และห้องลับที่เก็บหนังสือมากมายคือแหล่งพักใจของเขา
ตอนที่เกิดเพลิงไหม้เขาเพิ่งกลับมาถึงบ้านและพบว่าแม่ที่พยายามเข้าไปขนธัญพืชที่อยู่ด้านในออกมาไม่ได้ เขาจึงเข้าไปช่วยแต่คานมันตกลงมาใส่เขาทั้งตัว
ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้ายที่เขารอดชีวิตมาโดยไม่มีแผลใหญ่แต่แผลบนใบหน้าตอนนี้ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจ คนจิตแข็งยังไม่อาจมองได้เต็มตา
“เธอฟื้นแล้ว” ป้าหยางที่เฝ้าไข้เธอไว้
ที่จริงเธอไม่ค่อยชอบเด็กสาวที่ดูไม่มีสัมมาคารวะคนนี้เท่าไหร่
แต่หยางลี่เจินที่เป็ลูกสาวเธอเป็กัปตันของทีมที่จ้าวเหม่ยอิงอยู่ในทีมเคยเอ่ยปากชมความดื้อด้านไม่ยอมแพ้ของเด็กคนนี้ จากที่ทำอะไรไม่เป็สักอย่าง
ตอนนี้กลับพัฒนาก้าวหน้ากว่ายุวปัญญาชนที่มาก่อนหน้าเธอหลายคน รวมไปถึงแม่ดอกบัวขาวลู่อิงเพื่อนสนิทของเธอ
ด้วยสายตาของผู้ใหญ่กว่าและเป็ผู้หญิงเธอจึงรู้ว่าใครทำงานจริงๆ หรือทำงานด้วยปากและชอบเลี่ยงงาน
เห็นแก่ความดีที่ลูกสาวเธอชมเอาไว้เลยเฝ้าให้อยู่หรอกนะ
หมอ และผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาดูพร้อมกับชาวบ้านที่เข้ามามุงเยอะจนผู้ใหญ่ต้องไล่ออกไป แต่ก็พอกันอออยู่หน้าประตูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ที่จริงไอรดาตื่นนานแล้วั้แ่ถูกเด็กหนุ่มแบกขึ้นหลังแต่ดูเหมือนเหตุการณ์ดูสับสนวุ่นวาย
เธอจึงพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ก่อน
หลังจากที่ความทรงจำของจ้าวเหม่ยอิงสถาปนาในสมองเธอแล้วทั้งคู่จึงหลอมรวมเป็คนเดียวกัน
ตอนนี้เธอคือจ้าวเหม่ยอิง และจ้าวเหม่ยอิงก็คือเธอ มโนสำนึกรวมเป็หนึ่งเดียวแต่จิติญญาของจ้าวเหม่ยอิงหลุดออกจากร่างไปแล้ว
“ไม่ต้องห่วงฉันจะแก้แค้นให้เราเอง” ไอรดาพูดในใจ
“ขอบคุณ” เสียงใสๆ ตอบกลับเธออย่างสบายใจก่อนที่หายไปกับสายลม
“อดัมส์” เธอเรียกบัดดี้
“ครับ” อดัมส์
“สรุปว่าจ้าวเหม่ยอิงตายแล้วเหรอ” ไอรดาถามอย่างกังวล
“เส้นชีวิตของเธอหมดตรงจุดนี้ ที่จริงคุณก็คือเธอในอีกมิตินึงครับ
“จริงดิ่ ถ้าฉันอ้วนต้องหน้าตาประมาณนี้สินะ” จ้าวเหม่ยอง
มันใช่เื่ที่ต้องกังวลตอนนี้มั้ย อดัมส์ถึงกับถอนใจ
“โอ๊ย! เหม่ยอิงร้องขึ้นมา เธอรู้สึกเจ็บที่หลังกกหู นังดอกบัวขาวตีจุดตายเลยหรือเนี่ย กะให้ตายเลยสินะ เดี๋ยวรอแม่ก่อนเหอะ จ้าวเหม่ยอิงพยายามข่มใจ
“ที่นี่ที่ไหน ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” จ้าวเหม่ยอิงเริ่มแสดงบทความจำเสื่อม
“แล้วทำไมฉันเจ็บจัง” เธอลูบไปที่หลังหู
“คุณจำอะไรได้บ้าง” คุณหมอถาม
“ฉันชื่อจ้าวเหม่ยอิงค่ะ ฉันมาที่นี่เพราะอะไรนะ ฉันจำไม่ได้ แต่ฉันจำได้ว่าอยู่ในน้ำ แล้วก็เหมือนมีคนมาช่วยแล้วก็ตื่นขึ้นมาที่นี่ค่ะ” จ้าวเหม่ยอิงอธิบายความทรงจำที่หายไปของเธอ
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดโปงพวกนั้น รอก่อนเถอะนะ
“สรุปว่าเธอตกลงไปในน้ำจริงๆ สินะ แล้วจำได้มั้ยว่าตกลงไปได้ยังไง แล้วเธอจำได้มั้ยว่าใครทำร้ายเธอ” ที่หมอถามเพราะตามเนื้อเธอมีรอยช้ำ และหลังหูเธอมีรอยช้ำเพราะถูกตี
“ฉันจำไม่ได้ค่ะ” ฉันจำได้ว่าฉันจะเข้าเมืองแต่เปลี่ยนใจไปหาคู่หมั้นฉัน หลังจากนั้นฉันก็จำไม่ได้แล้วค่ะ
“คู่หมั้นเธอเหรอ” หัวหน้าหมู่บ้าน
“อดีตครับ” ฉินห้ายเดินแหวกผู้คนเข้ามา
“อดีตเหรอ” หัวหน้าหมู่บ้านถาม
“ครับ” ฉินห้ายฉวยประโยชน์จากการที่เธอจำไม่ได้
“คือผมได้ส่งจดหมายแจ้งความประสงค์การขอถอนหมั้นไปแล้วครับ” เขารีบอธิบายเมื่อมองเห็นสายตาเ็าของผู้ใหญ่บ้าน
เพราะเห็นเขาไปมาหาสู่ลูกสาวของเลขาฝ่ายผลิตที่เป็เพื่อนสนิทกับผู้ใหญ่บ้านคนนี้อยู่ การที่เพิ่งรู้ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วทำให้เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก
“แล้วได้ยกเลิกอย่างเป็ทางการหรือยัง มีการคืนสัญญาหมั้นหรือยัง” ผู้ใหญ่เจียงไล่บี้เอา
คนอย่างนี้ถึงหน้าตาดีแต่ไม่น่าคบ เทียบกับเอ้อเกอร์บ้านไป๋แล้วคนละเื่เลย
“เอ่อ ยังครับ” นี่คือจุดอ่อนเดียวที่เขาไม่อยากจะเอ่ยถึง
“แล้ววันนี้เธอพบกับจ้าวเหม่ยอิงหรือไม่” ผู้ใหญ่บ้านสอบสวนต่อ
“พบครับ เอ่อผมพบกับเธอแล้วบอกเธอว่าผมชอบคนอื่นอยู่แล้ว ที่เราหมั้นกันเป็เื่ของผู้ใหญ่ เธอเลยโมโหแล้วทำร้ายผม แล้ววิ่งออกไป” เขาอวดแผลที่ถูกเธอทั้งข่วนทั้งตบทั้งต่อย รอยช้ำยังอยู่
“แล้วนายไม่วิ่งตามไปอธิบายกับเธอเหรอ” ผู้ใหญ่บ้านซัก
เื่นี้จะฟังจากฝ่ายเดียวได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายนึงเกิดความทรงจำหายไป ความน่าเชื่อถือจึงไม่สมบูรณ์เท่าไหร่
532
