ประตูห้องพักถูกเปิดอย่างช้าๆ แม้จะเป็ห้องเดิมที่เคยพักแต่ความรู้สึกบางอย่างมันรู้สึกทำให้แตกต่างออกไปเสียงของเด็กสาวบางคนกำลังบ่นพืมพำมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับเสียงเหรียญทองที่กระทบกันอยู่ภายในถุงขนาดใหญ่
พอก้าวเข้าไปภายในห้องพร้อมกับถุงขนาดใหญ่ที่พาดอยู่บนหลังผมปิดประตูก่อนจะยกมือขึ้นจัดหน้ากากจิ้งจอกที่ถูกเลื่อนขึ้นไปไว้บนหน้าผาก คืนนี้ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ทั้งเงินรางวัลจากการประลอง เงินเดิมพัน และเงินที่ได้จากชัยชนะติดต่อกัน...ทั้งหมดถูกยัดรวมกันอยู่ในถุงใบเดียวจนแทบล้นออกมา
เงินมากขนาดนี้สามารถใช้เลี้ยงคนสามสิบคนได้ตลอดชีวิตเลยแถมยังเหลือชื้อบ้านของขุนนางได้สบายๆ ผมที่กำลังพอใจกับเงินจำนวนนี้อยู่นั้นอยู่ๆก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาจากห้องนั่งเล่นพอลองเงยหน้าขึ้นก็เห็นถึงความผิดปกติทันทีต้นเสียงนั้นไม่ได้มาจากใครเลย ลิเลียนั้นเอง ผมที่ยืนมองจากตรงประตูห้องนั้นกำลังเห็นเธอกระดิกขาและเหมือนกำลังอารมดีสุดๆ ดูเหมือนยัยนั้นกำลังอ่านหนังสืออะไรสักอย่าง
ดูเหมือนจะอ่านเพลินจนลืมเวลาไปแล้วั้แ่ที่ผมไปจนกลับมาก็ปาไปแล้วสามชั่วโมง ผมมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ยัยนั้นกำลังสวมชุดพร้อมนอนที่ดูแล้วน่ารักสุดๆพร้อมกับยังมีที่คาดผมของเมดอยู่บนหัวราวกับเป็ของประดับที่ติดตัวไม่สามารถถอดออกได้เลย
ผมค่อยๆแอบเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูว่าเธอกำลังอ่านอะไรถึงได้สนุกขนาดนั้น บนหน้าปกที่ผมเห็นก็อ่านไม่ออกเพราะเป็ภาษาของลูเมเรียการอ่านไม่ออกนี้เป็ปัญหาจริงๆแต่ก็ช่วยไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวว่าผมกลับมาแล้วด้วยซํ้า ผมเลยลองยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอก่อนที่เธอจะเริ่มสังเกตเห็นผมแล้ว
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที เหมือนคนที่ถูกรู้ความลับอันดำมืดของตัวเอง ลิเลียสั่นไปทั้งตัว หนังสือในมือของเธอค้างอยู่กลางหน้า ดวงตาที่กำลังเปล่งประกายเมื่อครู่ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมามองผมอย่างช้า ๆ
ผมเองก็ยืนมองเธออยู่เงียบ ๆเราสองคนสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร ลิเลียค่อย ๆ ลดหนังสือลงจากระดับใบหน้า ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ
“...กลับมาแล้วเหรอคะ ท่านเรน”
“อืม”
“กลับมาแล้ว”
รอยยิ้มแบบนักธุรกิจปรากฏขึ้นทันที สายตาของผมเลื่อนไปยังหนังสือในมือเธออีกครั้ง ลิเลียขยับหนังสือหลบแทบจะทันที
“...”
“อ่านอะไรอยู่เหรอ?”
“หนังสือทั่วไปค่ะ”
“แล้วทำไมต้องซ่อนด้วย?”
“ดิฉันไม่ได้ซ่อนค่ะ”
“เมื่อกี้เธอเพิ่งเอามันไปไว้ข้างหลังนะ”
“แค่...เมื่อยแขนค่ะ”
ถึงความสงสัยจะเข้าครอบงํ่าผมไปแล้วด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ดูเหมือนลิเลียจะจริงจังกับมันมาก เธอพยายามทำสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด ทว่าหูที่โผล่พ้นเส้นผมออกมากลับเริ่มมีสีแดงอ่อนๆขึ้น น่าสงสัยสุด ๆ ผมเดินเข้าไปใกล้อีกก้าว ลิเลียขยับถอยหลังหนึ่งก้าว ผมก้าวอีกครั้ง เธอถอยอีกครั้ง
“ท่านเรน...มีอะไรหรือคะ?”
“ผมแค่อยากดูหนังสือ”
“ไม่ได้ค่ะ ถึงดูไปท่านก็อ่านไม่ออกหรอกค่ะ”
ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจส่วนลิเลียเงียบอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ ผมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้ากระดาษที่เปิดค้างอยู่
มีภาพวาดชายหนุ่มอยู่ตรงนั้นพร้อมกับหญิงสาว และจากสีหน้าของตัวละครผมคิดว่าน่าจะเป็ฉากที่ค่อนข้างสำคัญ
“อ๋อ...”
ลิเลียตัวแข็งทันที
“เข้าใจแล้ว เธอกำลังอ่านนิยายสินะ”
“...”
“นิยายรัก?”
“...”
“แล้วตัวเอกเท่เท่าผมไหม”
“...!”
ลิเลียหน้าแดงขึ้นทันที
“ไม่ค่ะไม่มีนะคะ!”
ลิเลียกอดหนังสือแน่นราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ผมยืนมองภาพนั้นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
“ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะอ่านอะไรแบบนี้ด้วย”
“มันเป็เพียงหนังสือค่ะ!”
“หนังสือที่ทำให้เธอกระดิกขาแล้วหัวเราะอยู่คนเดียวต้องสามชั่วโมงเนี่ยนะ?”
ผมเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนจะวางถุงเงินลงบนพื้น เสียงเหรียญทองด้านในกระทบกันดังขึ้น ลิเลียเหลือบมองถุงนั้น ก่อนจะเบิกตากว้าง ก่อนซ่อนหนังสือเล่มนั้นโดยการนั่งทับมันไว้
“ได้เยอะเหมือนกันนะคะ”
“อืม”
“แล้วท่านไม่ได้รับาเ็ตรงไหนใช่ไหมคะ?”
“ไม่เลย”
ผมหมุนตัวให้เธอดูก่อนที่หน้ากากบนหน้าผากผมจะหลุดลอยไปตกที่ต้นขาของลิเลีย เธอมองมันก่อนจะวางไว้ข้างๆ และกับมามองผมั้แ่หัวจรดเท้า ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“ดีแล้วค่ะ...”
“งั้นไงก็เถอะวันนี้ไม่ไหวแล้วเมื่อยสุดไปเลย ขอนอนตรงนี้เลยแล้วกัน”
“เดี่ยวสิค่ะเดี่ยวก็เป็หวัดเอาหรอกค่ะ!
"เอาน่าขอยืมขาเธอหน่อยแล้วกัน”
"ฉัน…ไม่…..”
ศีรษะของผมวางลงบนตักของเธอพอดี
“……”
“……”
ห้องนั่งเล่นเงียบสนิท ผมหลับตาลงทันที ร่างกายที่เกร็งมาตลอดทั้งคืนค่อย ๆ ผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อนุ่ม...สบาย...
นี่สินะ สิ่งที่เรียกว่ารางวัลของผู้ชนะ
“ท่านเรนคะ...”
เสียงของลิเลียดังขึ้นเหนือศีรษะ
“อะไรเหรอ?”
“ดิฉันบอกว่าไม่ใช่หรือคะ...”
“แต่เธอยังพูดไม่จบเลยนี่”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ!”
เธอพยายามขยับขาออกเล็กน้อย แต่ผมกลับขยับศีรษะตามไปอย่างเป็ธรรมชาติ
“อย่าขยับสิ”
“ท่านต่างหากค่ะที่กำลังขยับ!”
ผมยิ้มเล็กน้อยกับความสุขเล็กๆนี้ คืนนี้เหนื่อยมามากจริง ๆ ั้แ่สนามประลอง การต่อสู้หลายรอบ เสียงเชียร์ที่ดังจนแทบทำให้หูชา รวมถึงการต้องรักษาบทบาทของซีโร่เอาไว้ตลอดเวลา แต่พอกลับมาถึงห้อง...กลับรู้สึกสบายอย่างประหลาด
ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองหน้าลิเลียจากมุมบน
“ลิเลีย”
“คะ?”
“วันนี้สนุกไหม?”
“หมายถึงอะไรคะ?”
“ตอนผมไม่อยู่”
“……”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
“ก็...ไม่ได้มีอะไรเป็พิเศษค่ะ”
ผมเหลือบสายตาขึ้น หนังสือที่ถูกซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ยังคงโผล่ออกมาจากใต้ตัวเธอเล็กน้อย อา... ไม่ได้มีอะไรเป็พิเศษสินะ ผมยื่นมือไปทางหนังสือ แต่ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวจับมันไว้ก่อน
“เร็วจังนะ”
ลิเลียรีบหยิบหนังสือขึ้นมากอดเอาไว้แน่น สีหน้าของเธอจริงจังกว่าตอนกำลังเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์เสียอีก ผมจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ภาพนั้นค่อยๆเลือนลางผมหลับตาลงอีกครั้ง ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เสียงของลิเลียก็ดังขึ้นเบา ๆ
“ท่านเรนคะ...”
“อืม?”
“เงินทั้งหมดนี่...”
เธอมองไปยังถุงเงินขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างโซฟา
“พรุ่งนี้เราจะไปซื้อบ้านจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”
ผมลืมตาขึ้นทันที ภาพของสถานที่ที่ผม้าสร้างฐานลับปรากฏขึ้นในหัว เขตนอกเมือง อาคารขนาดใหญ่ทางเดินใต้ดิน ห้องประชุมลับ โต๊ะยาวตรงกลางห้อง และแน่นอน... ในนั้นมีลิเลียใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนั้น
ผมเผลอยิ้มออกมา
“แน่นอน”
“ถ้าเงินพอล่ะนะคะ”
จริงด้วย
ยังมีค่าที่ดิน ค่าก่อสร้าง ค่าวัสดุ และค่าแรงของเบอร์เก้อีก ผมหันไปมองถุงเงินมันดูใหญ่ก็จริงแต่ทำไมจู่ ๆ รู้สึกว่ามันเล็กลงอย่างน่าประหลาดกันนะ ลิเลียมองสีหน้าของผมแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“อย่างน้อยก็คงพอเริ่มต้นได้ล่ะมั้งคะ”
“อืม...ก่อนอื่นก็คงต้องเธอจัดการเื่แล้วล่ะ แต่ขอแค่อยู่นอกเมืองจะเป็ที่แบบนั้นก็ได้”
ผมหลับตาลงอีกครั้ง
“ฝากจัดการด้วยนะลิเลีย”
“ให้ตายสิค่ะทำไม ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยน๊า ท่านเรน”
ติ๊ง... เสียงกล่องเพลงดังขึ้นอีกครั้งจากโต๊ะด้านข้าง รอบนี้ไม่ใช่เสียงเพลงที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ แต่เป็เพลงที่ดูสบายๆราวกับมันกำลังกล่อมใครบางคนเข้านอน
ลิเลียยังคงมองลงมาที่ผมก่อนที่เหมือนเธอพยายามจะพูดอะไรสักอย่างแต่ยังไม่ทันได้พูดออกมา เธอก็หลับไปด้วยเช่นกัน เสียงเพลงนั้นยังคงเล่นต่อไปเหมือนมันกำลังพยายามทำหน้าที่ของมันอย่างถึงที่สุด
✩
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาภายในห้องพัก เสียงนกร้องจากด้านนอกดังเป็ระยะ ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนสงบของเมืองลูเมเรียแต่สำหรับลิเลียแล้ว—
เช้านี้ไม่มีอะไรสงบเลยแม้แต่น้อยเด็กสาวเดินออกมาจากโรงแรมด้วยใบหน้าแดงก่ำจนเห็นได้ชัด มือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงของชุดเมดเอาไว้แน่น ขณะที่ฝีเท้าก้าวไปตามถนนด้วยความเร็วมากกว่าปกติเล็กน้อย
“...”
เมื่อคืนนี้...เธอไม่อยากนึกถึงมันเลยจริง ๆ ภาพของเรนที่นอนหลับอยู่บนตักของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดทั้งน้ำหนักของศีรษะที่วางลงมาอย่างเป็ธรรมชาติ เส้นผมที่ัักับปลายนิ้ว รวมถึงใบหน้าที่ดูไร้พิษภัยของเขาในตอนหลับ—
ยิ่งคิด ใบหน้าของลิเลียก็ยิ่งร้อนขึ้น เธอส่ายหน้าแรง ๆ
“ไม่มีอะไรทั้งนั้น”
“เมื่อคืนท่านเรนแค่เหนื่อยมาก... แล้วก็ขอยืมตักเรานอนเท่านั้นเอง”
พูดจบเธอก็เงียบไป
“...”
“แค่นั้นจริง ๆ ”
เธอพยายามพูดกับตัวเองซ้ำอีกครั้ง แต่ภาพเมื่อคืนกลับยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ลิเลียรีบยกมือขึ้นปิดใบหน้าตัวเอง
“อ๊าาา...!”
คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองด้วยความสงสัย
“ขะ...ขอโทษค่ะ!”
ลิเลียรีบก้มศีรษะก่อนจะเดินต่อด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอีก จุดหมายของเธอในเช้าวันนี้มีเพียงแห่งเดียว ร้านก่อสร้างและงานช่างเบอร์เก้เธอต้องไปหาเบอร์เก้ ต้องไปเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้น—
เธอคงไม่มีทางสงบสติอารมณ์ได้แน่ ไม่นานนัก อาคารชั้นเดียวที่เต็มไปด้วยไม้ เหล็ก และอุปกรณ์ก่อสร้างสารพัดชนิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ลิเลียหยุดยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“เอาล่ะ...”
เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“เราแค่มาจัดการเื่งานที่ท่านเรนฝากไว้เท่านั้น”
“สู้ๆสิ ลิเลียเธอทำได้”
มือของเธอเอื้อมไปจับลูกบิดประตู
กริ๊ง~
“ยินดีต้อนรับจ้าาาา!”
เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านใน เบอร์เก้เดินออกมาจากหลังร้านพร้อมรอยยิ้มกว้าง ในมือยังถือค้อนขนาดมหึมาเหมือนเป็เพียงอุปกรณ์ธรรมดา
“อ้าว!”
ดวงตาของเบอร์เก้เป็ประกายทันทีเมื่อเห็นลิเลีย
“ลิเลียจังงงง!”
“สวัสดีค่ะ เบอร์เก้จัง”
ลิเลียพยายามทำสีหน้าให้เป็ปกติ
แต่เพียงเบอร์เก้เดินเข้ามาใกล้ เธอก็ต้องหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว เบอร์เก้หรี่ตาลง
“...”
“มีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ เลยจ้าาา”
“ไม่มีอะไรหรอก”
“จริงเหรอจ๊ะ?”
“จริงสิ”
“แล้วทำไมหน้าลิเลียจังแดงขนาดนั้นล่ะ?”
เบอร์เก้ก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามมองใบหน้าของเธอให้ชัดขึ้น
“เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอแน่ๆเลยเมื่อวานยังดูสงบอยู่เลยแท้ๆ”
ลิเลียเบือนหน้าหนีทันที
“ไม่มีอะไรค่ะ!”
“โอ้โฮ~”
“เอาเป็ว่าฉันมาที่นี้เพราะเื่ที่คุยไว้เมื่อวาน ท่านเรนฉันจัดการ”
“โฮโฮ~ งั้นเราไปที่นั้นกันเถอะจ๊ะ”
ทั้งสองเดินไปตามถนนของเมือง ไม่นานนัก อาคารของร้านค้านายหน้าที่ลิเลียเคยพาเรนมาดูก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็อาคารสองชั้นขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหน้าตกแต่งด้วยกระจกใส ภายในมีโต๊ะสำหรับติดต่อซื้อขายที่ดินและบ้านเรียงกันอยู่หลายตัว บรรยากาศค่อนข้างเงียบเมื่อเทียบกับร้านค้าบริเวณอื่น
ลิเลียเปิดประตูเข้าไป
กริ๊ง~
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเบา ๆ
“ยินดีต้อนรับค่ะ...”
เสียงของหญิงสาวดังมาจากด้านหลังโต๊ะประชาสัมพันธ์ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งก็เบิกกว้างเล็กน้อย
“อ๊ะ...”
เธอจำลิเลียได้ทันที
“คุณลิเลีย คุณเบอร์เก้”
“สวัสดีค่ะ ดีจ๊ะเอมิ้จัง”
ลิเลียพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปหา
“วันนี้มีธุระเื่บ้านหรือที่ดินอีกเหรอคะ?”
“ค่ะ”
ลิเลียวางมือไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อย
“ฉันมาที่นี่แทนท่านเรน”
ลิเลียตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“แต่ก่อนอื่น ฉันอยากสอบถามเื่ที่คุยกันไว้เมื่อวาน”
“ได้เลยค่ะ”
นายหน้าสาวหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมา
“ถ้าเป็เื่บ้านในเมือง ตอนนี้ยังมีหลายหลังที่อยู่ในงบประมาณที่คุณเรนแจ้งไว้ แต่ถ้า้าตามเงื่อนไขเดิม...”
เธอเปิดสมุดไปอีกหน้า
“้าพื้นที่กว้าง อยู่ค่อนข้างห่างจากผู้คน มีพื้นที่สำหรับก่อสร้างเพิ่มเติม และที่สำคัญ...”
นายหน้าสาวหยุดเล็กน้อย
“ไม่้าให้มีคนผ่านไปมาบ่อย ๆ ใช่ไหมคะ?”
“ถ้าอย่างนั้น...”
เธอพลิกกระดาษอีกสองสามหน้า
“ดูเหมือนว่าคุณเรนจะ้าสถานที่ที่ค่อนข้างพิเศษเลยนะคะ”
ลิเลียเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความคิดของท่านเรนอยู่ดี บ้านธรรมดาในเมืองไม่ถูกใจ คฤหาสน์ขนาดใหญ่ก็ไม่ถูกใจ สถานที่ที่อยู่ใกล้ตลาดก็ไม่เอา สถานที่ที่คนพลุกพล่านก็ไม่เอา
นายหน้าสาวกะพริบตา
“เป็อะไรหรือเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“แล้วก็มีอีกเื่ค่ะ”
ลิเลียหยิบถุงเงินขนาดเล็กออกมา วางลงบนโต๊ะ
กึก
“เื่งบประมาณ”
นายหน้าสาวมองถุงเงินนั้น
“คุณเรน้าเพิ่มงบประมาณหรือคะ?”
“คือเขาไม่สนว่าจะแพงแค่ไหนถ้าเป็สถานที่ที่เขา้าก็จัดการได้เลย ถ้ามีสถานที่ที่ราคาถูกกว่าปกติหรือจะแพงมากไม่ก็มีเ้าของที่้าขายอย่างเร่งด่วน รบกวนช่วยแนะนำให้ด้วยค่ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นขอเวลาสักครู่นะคะ”
"ให้ตายสิเรนจัง นี้อยู่ๆก็รวยเลยน๊าา”
“ท่านเรนเพิ่งได้เงินมาเมื่อคืน จากงานประลองใต้ดินนะ”
“ต๊ายตาย เรนจังสุดยอดเลยนะ”
เอมี้เธอหยิบเอกสารหลายชุดออกมาจากตู้ด้านหลัง ก่อนจะนำมาวางเรียงบนโต๊ะ ลิเลียก้มลงมองเอกสารเ่าั้ บ้านหลังหนึ่ง... ที่ดินอีกแห่ง... โกดังเก่า... ฟาร์มร้าง... สถานที่ทั้งหมดถูกทำเครื่องหมายเอาไว้ด้วยราคาและรายละเอียดต่าง ๆ แต่พออ่านไปได้สักพัก ลิเลียก็เริ่มขมวดคิ้ว
“อันนี้ไม่ได้ค่ะ”
“อันนี้ก็ไม่ได้...ไกลเกินไป”
“ส่วนอันนี้...”
“พื้นที่เล็กเกินไป”
“คุณเรน้าสถานที่แบบไหนกันแน่คะ?”
ลิเลียเงียบ ในหัวของเธอผุดภาพเมื่อคืนขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจเหตุการณ์ที่ทำให้ใจของลิเลียเต้นแรงเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนตักของเธอพร้อมกับคำพูดที่บอกว่า ฝากด้วยนะ มันยังไงหลอกหลอนเธอ หน้าของลิเลียเริ่มแดงอีกครั้ง
“เป็อะไรหรอค่ะ?”
เธอส่ายหัวเหมือนพยายามสลัดความคิดเ่าั้ทิ้ง
“ปะ เปล่าค่ะ!?”
ลิเลียยกมือขึ้นกุมขมับเล็กน้อย
“...สถานที่ที่ไม่มีใครอยากได้ค่ะ ฉันคิดว่านะ”
“เอ๊ะ?”
“แต่ยังสามารถก่อสร้างได้”
“และมีพื้นที่กว้างมากพอสำหรับสร้างอาคารใต้ดิน”
“ใต้ดิน?”
“ค่ะ”
นายหน้าสาวเริ่มจดตามอย่างตั้งใจ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอจดต่อไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดปากกา
“ถ้าอย่างนั้น...”
ดวงตาของนายหน้าสาวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็จริงจัง
“มีอยู่ที่หนึ่งค่ะ”
ลิเลียเงยหน้าขึ้นทันที
“ที่ไหนคะ?”
“แต่ฉันไม่แน่ใจว่าคุณเรนจะชอบหรือเปล่า”
“ลองบอกมาก่อนก็ได้ค่ะ”
นายหน้าสาวหยิบแผนที่ออกมาแล้วคลี่ลงบนโต๊ะ นิ้วเรียวของเธอเลื่อนไปยังบริเวณชายขอบของเมือง ก่อนจะหยุดลงตรงพื้นที่แห่งหนึ่ง
“ที่นี่ค่ะ”
“มันเป็ที่ดินส่วนตัวขนาดค่อนข้างใหญ่ เดิมทีเ้าของตั้งใจจะสร้างคฤหาสน์พักตากอากาศ แต่หลังจากนั้น...”
นิ้วของเธอเลื่อนไปอีกเล็กน้อย
“ดันเจียนแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบริเวณใกล้เคียง”
“ดันเจียน?”
“ค่ะ”
“หลังจากนั้นพื้นที่โดยรอบก็ไม่มีใครอยากซื้ออีกเลย”
ลิเลียมองจุดบนแผนที่นิ่ง ๆ
“แล้วเ้าของยัง้าขายอยู่เหรอคะ?”
“ค่ะ”
นายหน้าสาวยิ้มแห้ง ๆ
“จริง ๆ แล้วเขาตั้งราคาถูกกว่าราคาตลาดมาก”
“เพราะไม่มีใคร้ามัน”
“ใช่ค่ะ”
ลิเลียเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นสายตาของเธอก็เลื่อนกลับไปยังจุดบนแผนที่อีกครั้ง
“แล้วดันเจียนอยู่ห่างจากที่ดินเท่าไหร่คะ?”
“ประมาณ...”
นายหน้าสาวก้มดูเอกสาร
“ถ้าเดินทางด้วยเทาน่าจะประมาณสิบห้านาทีค่ะ”
ลิเลียพยักหน้าเบา ๆ พื้นที่กว้าง ห่างจากเมือง ไม่มีคนอยากอยู่ มีดันเจียนอยู่ใกล้ ๆ และราคาถูก ลิเลียหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจ
“...ท่านเรนต้องชอบแน่ ๆ เลยค่ะ”
“จริงเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“เพราะยิ่งคนอื่นคิดว่ามันแย่เท่าไหร่...”
“ท่านเรนก็น่าจะยิ่งคิดว่ามันเท่มากขึ้นเท่านั้นค่ะ”
“คุณเรนเป็คนที่แปลกจริง ๆ นะคะ”
“ใช่ค่ะ แปลกมากจริง ๆ”
แต่ไม่รู้ทำไม... มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเล็กน้อย เพราะลึก ๆ แล้ว เธอเองก็เริ่มอยากเห็นสีหน้าของท่านเรนตอนที่รู้ว่ามีสถานที่แบบนั้นอยู่จริงเสียแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น...”
“ฉันจะเตรียมรายละเอียดของที่ดินนั้นให้ค่ะ”
“ส่วนเื่ราคา เราสามารถไปคุยกับเ้าของโดยตรงได้”
“ขอบคุณค่ะ”
ลิเลียพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปมองแผนที่อีกครั้ง ดวงตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนลงไปยังสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ถูกเขียนเอาไว้ใกล้บริเวณนั้น [ดันเจียน — ระดับ 3] ถ้าท่านเรนเห็นคำว่า ดันเจียนระดับสาม อยู่ข้างสถานที่นั้นจริง ๆเธอรู้ได้ทันทีว่าเขาคงพูดคำเดิมออกมาแน่นอน
“เท่ดีนี่”
“เห้อ…แต่ปัญหาก็คือใครจะกล้าเข้าไปสร้างที่ตรงนั้นกันน๊า”
พื้นที่รอบดันเจียนระดับสามแบบนั้น ต่อให้ราคาถูกแค่ไหนก็คงไม่มีช่างก่อสร้างคนไหนอยากรับงานง่าย ๆโดยเฉพาะถ้าต้องสร้างอาคารขนาดใหญ่แถมยังต้องขุดพื้นที่ใต้ดินอีกคิดแล้วก็ปวดหัวแทนท่านเรนขึ้นมาเลย
“ลิเลียจัง ลืมเจ้ไปหรือป่าวจ๊ะ”
เสียงหวานดังขึ้นจากด้านข้าง
“...”
เบอร์เก้กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ขณะที่ค้อนขนาดมหึมาถูกพาดอยู่บนไหล่ราวกับไม่มีน้ำหนัก
“ฉันเองก็เป็ช่างก่อสร้างนะจ๊ะ”
เบอร์เก้ยิ้มกว้างขึ้น
“แล้วถ้าเรนจังอยากสร้างอะไรเท่ ๆ แบบนั้น...”
เธอยกค้อนขึ้นเล็กน้อย
“เจ้ก็อยากเห็นเหมือนกันนะจ๊ะ”
“แต่ที่นั่นมีดันเจียนระดับสามนะคะ”
“ก็แค่ดันเจียนระดับสามเองนี่จ๊ะ”
“...”
“เบอร์เก้เคยสร้างบ้านอยู่ใกล้เขตดันเจียนมาก่อนหรือคะ?”
“ไม่เคยจ้า”
“แต่ถ้าสร้างบ้านธรรมดา ๆ ก็คงไม่สนุกน่ะสิจ๊ะ”
เบอร์เก้หัวเราะ
“อีกอย่าง เรนจังบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากได้ฐานองค์กรลับ?”
“ค่ะ”
“มีทางเดินใต้ดิน ห้องประชุมลับ ห้องเก็บของ ห้องฝึก แล้วก็อะไรเท่ ๆ อีกตั้งเยอะใช่ไหมจ๊ะ?”
“ถ้าอย่างนั้น...”
“สถานที่แบบนั้นมันก็ต้องอยู่ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปอยู่แล้วสิจ๊ะ ถ้าไม่มีใครอยากสร้างให้ ก็ให้พวกเจ้สร้างเอง!”
เบอร์เก้พูดออกมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ ลิเลียมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดถอนหายใจ
“สมกับเป็เบอร์เก้จริง ๆ ค่ะ”
“ชมใช่ไหมจ๊ะ?”
“ค่ะ”
เบอร์เก้หัวเราะร่า จากนั้นลิเลียจึงหันกลับไปหานายหน้าสาว
“ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอรายละเอียดของที่ดินทั้งหมดด้วยค่ะ”
“ได้ค่ะ”
“ขอบคุณนะเบอร์เก้”
“ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ พวกเจ้มีแต่พวกระดับเทพๆทั้งนั้นแต่เงินก็ต้องถึงนะจ๊ะ”
“แน่นอนค่ะ!”
✩
“ก็อย่างที่เล่าค่ะ"
“”ถ้างั้นแปลว่ามีดันเจียนระดับเคออสอยู่ใกล้ๆสินะ สุดยอดเลย ลิเลียผมรักเธอที่สุดเลยยย""
“ได้โปรดอย่าอะไรแบบนั้น เสียงดังแบบนั้นเถอะค่ะ”
เพียงแค่ได้ฟังที่ลิเลียเล่าผมก็รู้สึกว่ามันเริ่มเป็รูปร่างแล้ววว สังกัด องค์กรลับ ประตูชั้นใต้ดินทางลับสุดเท่และสมาชิกมารวมตัวกัน วิเศษไปเลยยย
“ชั้นดูแบบบ้านกับเบอร์เก้แล้วค่ะเห็นเบอร์เก้ว่าถ้าจะทำให้เสร็จคงใช้เวลานานอยู่อาจจะหกเดือนค่ะ แล้วก็ปัญหาหลักคือดันเจียนระดับสามที่อยู่ที่นั้นค่ะ มันคือดันเจียนระดับเคออสทีี่มีสภาพแวล้อมพิเศษ หรือป่าหมอกค่ะ”
“นั้นสินะดันเจียนระดับสามมันจะเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมได้ ชั้นว่าปล่อยดันเจียนไว้แบบนั้นก็อาจจะเท่นะแบบ บ้านของเราถูกซ่อนอยู่ในหมอกมันดูเท่ใช้ได้เลย”
“แต่ดันเจียนนั้นไม่ได้อยู่ในเขตของเราค่ะมันอยู่ในเขตอำนาจของเมืองท่าเซเรน่าค่ะ”
“เซเรน่าที่อยู่ด้านทิศเหนือของลูเมเรียสินะ”
“ค่ะ”
“คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง”
“เอาเป็ว่าวันนี้ไปหาอะไรกินกันเพื่อฉลองกันนนเถอะ”
8K
