เพลิงริษยา ดราม่ารุ่นลูก (ปัณณธร+กาสะลอง)

        8เดือนต่อมา....

        "เข้าไปตั้งนานแล้วทำไมลูกผมถึงยังไม่คลอดสักทีล่ะครับแม่"

        ปัณณธรเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องคลอดอย่างร้อนใจ จู่ๆกาสะลองก็เจ็บท้องจะคลอดขึ้นมากลางดึกแถมยังเร็วกว่าวันที่หมอนัดอีกตั้งหลายวัน

        "ใจเย็นๆน่าตาปัณ ปากมดลูกเมียแกอาจจะยังเปิดไม่สุดก็ได้"

        คุณหญิงสโรชิณีปรามลูกชายและไม่นานพยายามก็เปิดประตูออกมา

        "ใครคือสามีของคุณกาสะลอง ราชดำรงค่ะ"

        พยาบาลถามขึ้น ใช่แล้วล่ะ! เขาพากาสะลองไปจดทะเบียนสมรสและให้ใช้นามสกุลราชดำรงของตัวเอง

        "ผมครับ มีอะไรเกิดขึ้นกับภรรยาและลูกของผมหรอครับ" ปัณณธรยิ่งร้อนใจหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินเช่นนั้น.

        "คุณแม่และเด็กในครรภ์ยังปลอดภัยดีค่ะ เพียงแต่ดิฉันจะบอกว่าหากคุณพ่ออยากจะเข้าไปเป็นกำลังใจให้คุณแม่ในห้องคลอดก็เชิญด้านในนะคะ"

        พยาบาลบอกเขายิ้มๆ ดูเหมือนคุณพ่อรายนี้จะตื่นเต้นมากเกินไปจนกังวลไปแล้วและแน่นอนว่าโอกาสดีๆเช่นนี้ปัณณธรไม่มีทางปฎิเสธอยู่แล้ว.

        "ครับ ผมจะเข้าไปครับ" ปัณณธรตอบรับอย่างตื่นเต้น แต่ทว่า....

        อุแว๊! อุแว๊! อุแว๊!

        ยังไม่ทันที่คนเป็นพ่อจะได้ก้าวเข้าไปในห้องคลอด เสียงร้องไห้ของทารกน้อยก็ดังออกมาจากห้องคลอด

        “ไม่ทันซะแล้วล่ะค่ะคุณพ่อ”

        พยาบาลหันมาพูดกับเขาด้วยความเสียดายพลางเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้าไป แล้วปัณณธรก็พบว่่ากาสะลองกำลังชื่มชมลูกคนที่สองที่หมอส่งให้ดูอยู่

        “กาสะลอง....” เขาเอ่ยเรียกเธอพลางเหลือบดูลูกที่กำลังส่งเสียงร้องไห้จ้าอยู่.

        “ลูกคนนี้เป็นผู้หญิงค่ะ”

        กาสะลองเอ่ยกับเขาพลางน้ำตาซึมกับของขวัญที่แสนจะมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตชิ้นที่สอง ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไม่อัลตราซาวด์ดูเพศของลูกแล้วคอยลุ้นกันและคราวนี้ปัณณธรก็ได้ลูกคนที่สองสมใจ.

        "สวยเหมือนเธอเลยล่ะ" ปัณณธรจูบหน้าผากเมียรักอย่างแผ่วเบาแล้วมองใบหน้าจิ้มลิ้มลูกสาวตัวน้อย

        "สายธารลูกพ่อ" นั่นคือชื่อที่ปัณณธรตั้งให้ลูกสาว.

        "สายธารหรือคะ?" กาสะลองถามเขา นี่เขาไปแอบคิดชื่อลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ.

        "ใช่ จำได้คล้องจองกับชื่อเจ้าภูผาไง"

        เธอไม่ชอบชื่อนี้หรอ?" ปัณณธรถามถามหญิงสาว เขาตั้งชื่อเอาไว้ตั้งแต่กาสะลองบอกว่าอยากได้ลูกสาวแล้วล่ะ

        "ชอบสิคะ" เธอบอกเขา แล้วหันไปพูดกับลูกน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่จนแดงจัดไปทั้งตัว.

        "หนูสายธารของแม่"

        .

        .

        .

        4ปีต่อมา....

        "คุณพ่อค่าบ เร็วๆสิค่าบ"

        "เดี๋ยวคุณแม่รอ"

        น้องภูผาเร่งเร้าผู้เป็นพ่อที่มือหนึ่งกำลังหอบดอกไม้ช่อใหญ่ ในขณะที่อีกมือกำลังจูงน้องสายธารลูกสาวตัวน้อยอยู่ท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับบันฑิตจบใหม่

        ใช่แล้วล่ะ! หลังคลอดลูกคนที่สอง ปัณณธรก็จัดการให้เมียรักได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเพื่อชดเชยความฝันที่ถูกเขาทำลายไปโดยเรียนใยภาคเสาร์อาทิตย์ เธอจะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆด้วย.

        ไม่เพียงแค่นั้นเพราะนอกจากนี้เธอยังได้รับการชดเชยจากเขาด้วยความรักหมดทั้งหัวใจที่มีอีกด้วย.

        "คุณแม่อยู่ตรงนั้นค่ะคุณพ่อ" .

        น้องสายธารรีบชี้ไปยังผู้เป็นแม่ซึ่งอยู่ในชุดครุยกำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อนๆที่เรียนจบพร้อมกันอยู่ ปัณณธรจึงรีบพาลูกๆเดินตรงไปหาบันฑิตใหม่

        เวลาผ่านไป ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาเริ่มจะแก่ลง แต่เมียเด็กของเขากลับยิ่งโตสะพรั่งขึ้นทุกวันและสวยมาก ให้ตายเถอะนะเขาเลยกลายเป็นคนขี้หึงไปด้วยเลยเพราะความหวงเมีย.

        "คุณแม่ครับ / คุณแม่ขา"

        เสียงเรียกเจื้อยแจ้วของลูกน้อยทั้งสองทำให้คนที่ร่วมถ่ายรูปอยู่ในเฟรมต้องหันไปมอง

        "ฉันขอตัวก่อนนะคะ พอดีลูกๆกับสามีของฉันมาแล้ว" เธอเอ่ยขึ้นแล้วเดินไปหาปัณณธร

        “ยินดีด้วยนะกาสะลอง”

        ปัณณธรส่งดอกไม้ให้เธอ ในขณะที่หญิงสาวรับดอกไม้ช่อใหญ่จากสามีมากอดไว้พร้อมกับรอยยิ้ม

        “ขอบคุณค่ะ”

        เธอซุกอกสามียิ้มๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงแซวของปกรณ์ดังขึ้น

        “เบาได้เบานะเฮีย” ปกรณ์เดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มน้องสายธารและน้องภูผาขึ้นมา .

        “ก็คนมันมีเมียเป็นตัวเป็นคนแล้ว ไม่ได้ลอยได้ลอยมาไปวันๆ เหมือนใครบางคนนี่หว่า” ปัณณธรเอ่ยลอยๆ ทับถมน้องชาย

        “ใครว่าคุณปกลอยไปลอยมาล่ะคะ. ก็แค่ถูกว่าที่เจ้าสาวทิ้งเท่านั้นเอง”

        แค่นั้นยังไม่พอ ปกรณ์ยังถูกพี่สะใภ้แสนสวยอย่างกาสะลองแขวะขึ้นอีกคน.

        “นั่นสิ ไม่รู้ไปทำอิท่าไหนถึงกลายเป็นเจ้าบ่าวกำพร้าเจ้าสาวไปได้” ปัณณธรพูดเสริม ในขณะที่ปกรณ์ได้แต่ถอนหายใจเพราะหนูตุ่นนั้นใจแข็งมาก

        "หน้าแบบนี้แสดงว่าง้อไม่สำเร็จล่ะสิ" ปัณณธรเดาออก.

        "แนะนำหน่อยสิเฮีย ผมเริ่มจนปัญญาแล้ว" ปกรณ์ขอคำแนะนำจากพี่ชายเป็นครั้งแรก.

        "นี่ฉันหูฝาดไปรึเปล่าวะไอ้ปก หนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างแกเนี่ยนะมาขอคำแนะนำจากฉัน?" แต่ปัณณธรก็ยังคงแชวะน้องชายไม่เลิก.

        "ไอ้ปกเอ้ย ฉันเคยเตือนแกหลายครั้งแล้วว่าให้เลิกนิสัยฟันสาวแล้วทิ้ง เป็นไงล่ะสุดท้ายกรรมก็ตามสนองแกจนได้"

        เขาจึงถือโอกาสนี้เตือนใจน้องชายเพราะพอดูออกว่าคนนี้น้องชายดูจะจริงจังมากจริงๆ ไม่เช่นนั้นมันคงไม่เมาหัวราน้ำแบบนี้ทุกวันแน่ ซึ่งไม่เพียงแค่ปกรณ์หรอก พี่ชายคนโตของเขาก็ดูจะหนักกว่า.

        "พอเถอะค่ะคุณปัณ สงสารคุณปกนะคะ" กาสะลองสะกิดแขนสามีเพราะไม่อยากให้เขาซ้ำเติมปกรณ์อีก

        "เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะแนะวิธีเอาเมียกลับมาให้" ปัณณธรเดินมาโอบไหล่น้องชายแล้วกระซิบให้พอได้ยินกันแค่สองคน.

        "แกก็เสกลูกเข้าท้องหนูตุ่นซะสิวะ"

        "วิธีนี้ฉันเคยใช้มาล่ะ" ปัณณธรแนะนำเพราะใช้วิธีนี้สำเร็จมาถึงสองครั้งเลยล่ะ.

        "โธ่เฮีย แค่เข้าใกล้ยังไม่มีโอกาสเลย"

        "พี่เมียก็คอยกันท่าชิบหาย แล้วโอกาสไหนที่ผมจะได้เสกลูกเข้าท้องเมียได้ล่ะเฮีย"

        ปกรณ์บ่นอย่างเซ็งๆ นอกจากเมียจะใจแข็งแล้ว ยังมีไอศูรย์เป็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่อีกด้วย.

        "ก็แกมันไม่มีน้ำยานี่หว่า" ปัณณธรยักไหล่ แต่แล้วปกรณ์ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

        "แต่ก็ไม่แน่หรอกเฮีย ตอนนี้ลูกผมอาจจะอยู่ในท้องหนูตุ่นแล้วก็ได้"

        ปกรณ์กระตุกยิ้มแล้วหันไปมองหนูตุ่นที่กำลังเดินมาพร้อมกับมาริสา ที่สำคัญคือเธอยังไม่เห็นเขา

        "ผมขอตัวก่อนนะเฮีย"

        "แล้วอย่าบอกสองคนนั้นล่ะว่าผมอยู่ที่นี่"

        ปกรณ์บอกพี่ชายพลางเบือนสายตาไปหาหนูตุ่นกับมาริสาแล้วรีบชิ่งหนีไปทันที

        .

        "แล้วนั่นคุณปกจะไปไหนคะ?"

        กาสะลองถามสามี แต่สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหนูตุ่นกับมาริสาที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานรับปริญญาของตน

        "เห็นทีงานนี้เราต้องร่วมมือกันช่วยไอ้ปกมันซะแล้วล่ะ" ปัณณธรแอบกระซิบเธอจนกระทั่งหนูตุ่นกับมาริสามาถึง

        "ยินด้วยนะกาสะลอง"

        ทั้งคู่แสดงความยินดีกับเธอแล้วก็พูดคุยกันตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานจนกระทั่งปัณณธรเอ่ยขึ้นในเวลาต่อมา

        “คืนนี้มีปาร์ตี้ฉลองที่กาสะลองเรียนจบ พี่เชิญเรา สองคนด้วยนะ”

        “ปาร์ตี้?”

        กาสะลองเงยหน้าขึ้นมองสามีอย่าง งงๆ เพราะไม่เห็นเขาพูดเลยว่าจะมีปาร์ตี้คืนนี้นอกจากพาเธอและเด็กๆ ไปเที่ยวเกาะทางตอนใต้ของประเทศไทยแล้วฉลองกันที่นั่น แต่แล้วเธอก็นึกถึงประโยคก่อนหน้านี้ของสามีขึ้นมา นั่นแหละหญิงสาวจึงได้เข้าใจ

        .

        .

        .

        @ไร่อัสดง .

        ในที่สุดงานเลี้ยงก็ถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหันด้วยฝีมือของเจ้าของไร่

        “หนูตุ่นคงโกรธฉันแน่เลยค่ะที่ถูกหลอกให้มาเจอกับคุณปกรณ์ที่นี่” กาสะสองเอ่ยขึ้นพลางมองปกรณ์ที่ลากหนูตุ่นหายไปในมุมหนึ่งของงานจากระเบียงด้านบน

        “เดี๋ยวไอ้ปกเผด็จศึกเมียมันได้เมื่อไหร่ หนูตุ่นก็คงเข้าใจความหวังดีของเราสองคนเองนั่นแหละน่า”

        ปัณณธรบอกเธอพลางโอบเอวบางของภรรยาเดินเข้าไปในห้อง ในขณะที่คนฟังต้องขมวดคิ้ว .

        “เผด็จศึกหรอคะ?”

        “อื้ม ฉันแนะไอ้ปกให้รวบหัวรวบหาง แล้วเสกเด็กเข้าท้องไปเลย ทางนั้นจะได้ใจอ่อนสักที”

        “คุณปัณ! คุณไปแนะนำน้องชายแบบนั้นได้ยังไง!”

        “หนูตุ่นเขามีพ่อมีแม่นะคะ! อีกอย่างที่บ้านของยันตุ่นก็เคร่งเรื่องพวกนี้ด้วย” เธอดุสามี.

        “ก็ที่สองคนนั้นต้องแต่งงานกันก็เพราะเรื่องได้เสียกันนี่แหละน่า” ปัณณธรบอกภรรยา

        “ปล่อยสองคนนั่นแล้วมาเรื่องของเราดีกว่าน่า” ว่าแล้วเขาก็อุ้มเธอไปที่เตียง.

        “ว๊ายคุณปัณ!” เธอรีบยกมือขึ้นคล้องคอเขาทันทีพลางหัวเราะคิกคัก เขามันคนเจ้าเล่ห์เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

        “กาสะลอง ฉันรักเธอนะ” เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มแล้วจุมพิตหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา.

        “ฉันก็รักคุณที่สุดค่ะ”

        เธอบอกเขาแล้วโน้มคอชายหนุ่มลงมาจูบก่อนบ้าง และมันก็สร้างความพอใจให้กับคนบนร่างอยู่ไม่น้อย

        “เดี๋ยวนี้เธอเก่งขึ้นนะ”

        ปัณณธรเอ่ยยิ้มๆ เขาชอบที่เธอเป็นฝ่ายรุกก่อนมากกว่าและกาสะลองไม่ได้ขวยเขินเหมือนเมื่อก่อนเท่าไหร่แล้ว

        “ก็คนสอนเก่งนี่คะ”

        เธอตอบเขาในทันทีเช่นกันเพราะรู้ว่าเขาชอบให้เธอเป็นฝ่ายรุกก่อนแบบนี้ คงต้องขอบคุณราชาวดีจริงๆที่คอยแนะนำวิธีมัดใจสามีให้

        “ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ” เขากระซิบเธอด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

        “เธอเรียบจบแล้ว งั้นฉันขอลูกหญิงชายอีกสักคู่หนึ่งนะ”

        พูดจบชายหนุ่มก็พลิกร่างหญิงขึ้นมาคล่อมอยู่บนร่างของตัวเอง ตามด้วยเสียงคิกคักของทั้งคู่และไม่นานเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมก็ดังขึ้นในเวลาต่อมา....

        .

        .

        .

        เวลาผ่านมาหนึ่งเดือน

        “ครบห้านาทีรึยังกาสะลอง”

        ปัณณธรถามหญิงสาวอย่างลุ้นๆ พลางมองแท่งตรวจครรภ์ที่รอผลตรวจอยู่อย่างไม่วางตา .

        “อีกสามสิบวิค่ะ”

        กาสะลองบอกเขา ทันทีที่ประจำเดือนขาดและสงสัยว่าตัวเองอาจจะตั้งท้องลูกคนที่สาม หญิงสาวก็ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาจากคลีนิคทันทีและมานั่งลุ้นรอผลกับสามี ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอซะอีก .

        “ครบแล้วค่ะ”

        “ให้คุณเป็นคนดูนะคะ”

        กาสะลองให้สิทธิ์เขาเพราะมั่นใจว่าตัวเองท้องแน่ๆ เพราะอาการทุกอย่างมันเหมือนกับตอนที่เธอตั้งท้องน้องภูผากับน้องสายธารไม่ผิดเพี้ยน แต่คนเป็นพ่อเขาอยากลุ้นก็ให้เขาลุ้นหน่อยก็แล้วกัน

        ส่วนปัณณธรเมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆหยิบที่ตรวจครรภ์มาดูผลและปรากฎว่า....

        “สองขีด!” เขาบอกเธออย่างดีใจ

        “ไอ้สองขีดแดงๆ นี่มันท้องใช่มั้ยกาสะลอง” เขารีบถามเธอ

        “ค่ะ ไม่ผิดแน่”

        เธอบอกเขายิ้มๆ ในขณะที่คนพ่อลูกสามหมาดๆ ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ แล้วเอามือแตะที่ท้องของหญิงสาวเบาๆ

        “เป็นแฝดนะลูกพ่อ แม่เขาจะได้เหนื่อยทีเดียว” ปัณณธรกระซิบกับลูก เขาสงสารเวลาที่เห็นเธอแพ้ท้องจริงๆ

        “คุณอยากได้ลูกชายกับลูกสาวเพิ่มอีกอย่างละหนึ่งคน แล้วถ้าเกิดว่าท้องนี้แฝดจริงๆ แต่เป็นแฝดชายหรือไม่ก็แฝดหญิงล่ะคะ”

        กาสะลองถามเขาเพราะรู้สึกกลัวขึ้นมา เธอไม่ได้กลัวที่จะต้องอุ้มท้องลูกให้เขาอีกหลายครั้งหรอกนะเพราะการที่ลูกได้ดุ๊กดิ๊กอยู่ในครรภ์นั้นมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์มากที่สุดสำหรับคนเป็นแม่ แต่เธอกลัวการอุ้มท้องลูกแฝดมากกว่าเพราะเธอไม่เคยท้องแฝดมาก่อนเลยนั่นเอง.

        “ฉันก็จะขยันทำจนกว่าจะได้ลูกชายหญิงเท่ากันนะสิ” เขาบอกเธออย่างเจ้าเล่ห์

        “คุณมันร้าย”

        เธออดที่จะว่าเขาไม่ได้และไม่นานเจ้าสองแสบก็วิ่งไล่จับกันเข้ามาในบ้าน ปัณณธรจึงบอกข่าวดีนี้กับเด็กๆ แล้วก็ดูเหมือนว่าน้องภูผานั้นดีใจมากที่จะได้น้องเพิ่มพร้อมกับเจาะจงว่าอยากได้น้องแฝดผู้ชาย จะได้มีเพื่อนมาเล่นเตะบอลกับตน

        ส่วนน้องสายธารนั้นยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้ความกับข่าวดีนี้ กาสะลองนั่งมองสามคนพ่อลูกเล่นกันอย่างมีความสุข เอาเถอะไม่ว่าลูกจะมาในรูปแบบไหนเธอก็รักหมดนั่นแหละ

        เมื่อก่อนตั้งจำความได้หญิงสาวก็โหยหาชีวิตครอบครัวที่มีทั้งพ่อแม่และความรักความอบอุ่นมาโดยตลอดเพราะเธอไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านั้นเหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่ในวันนี้เธอมีทุกอย่างครบแล้ว ปัณณธรกับลูกช่วยเติมเต็มความสุขที่เคยขาดหายจนตอนนี้เธอไม่ต้องการอะไรเพิ่มอีกแล้ว