นายน้อยเจ้าสำราญ III : ยอดเขยนักกวี (นิยายแปล)

ตอนที่ 48 ยอดฝีมือ

หลี่เฉินอันมองแม่นางในชุดสีเขียวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ

จากนั้น เขาก็มองขึ้นไปยังหน้าต่างที่ปิดอยู่บนชั้นสองแล้วชี้ไปที่หน้าต่างนั้น “เจ้า……เหาะลงมาหรือ ? ” 

“ก็ใช่น่ะสิ” แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวเอียงคอมองหลี่เฉินอัน “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ? ” 

“เป็น ! ”  

“อ่า อาการหนักหรือไม่ ? ” 

“พลั่ก……!” 

หลี่เฉินอันกลอกตาขาวแล้วล้มลงหมดสติไป

หลี่เสี่ยวฮวารีบวิ่งออกมานอกชายคาด้วยความตกใจ เขานั่งยองลงกับพื้นแล้วประคองหลี่เฉินอันขึ้นมา “นายน้อย นายน้อย ท่านตื่นสิ ! ” 

แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน “ประคองเขาไปที่ห้องของข้า” 

“เจ้า หากนายน้อยของข้าเป็นอะไรขึ้นมา……” 

“เจ้ามัวพูดไร้สาระอยู่ไย ? รีบประคองเขาไปที่ห้องของข้าก่อน ! ” 

“อ้อ ! ” 

……

……

ภายในห้องนี้ตกแต่งได้เรียบง่ายและงดงาม

ที่ดูเรียบง่ายและงดงามนั้น เป็นเพราะหลี่เฉินอันลืมตาขึ้นมาก็เห็นม่านโปร่งสีขาว มีพู่สีชมพูอ่อนเป็นแถวห้อยอยู่เหนือศีรษะ ตัวม่านเปิดออก สามารถมองเห็นอักษรวิจิตรและภาพวาดสองภาพแขวนอยู่บนทั้งสองด้านของหน้าต่างด้านข้าง

นี่คือห้องพักแขกสตรีในฉุ่ยหยุนเจียน

เขาย่อมรู้อย่างแน่แท้ เพราะเดิมทีเขาแค่แกล้งหมดสติเท่านั้น

แต่หลี่เสี่ยวฮวาและแม่นางผู้นั้นไม่รู้

เสื้อผ้าทั้งชุดของเขาเปียกปอนไปด้วยน้ำ หลี่เสี่ยวฮวาจึงปลดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วยัดเขาไว้ใต้ผ้าห่มหนา หลังจากที่แม่นางผู้นั้นเดินตามเข้ามา นางก็นั่งลงที่โต๊ะข้างหน้าต่างและไม่ออกไปไหนอีกเลย

แต่หลี่เสี่ยวฮวาออกไปแล้ว ก่อนไปยังได้บอกแม่นางผู้นั้นว่าจะกลับไปเอาชุดสะอาดมาเปลี่ยนให้นายน้อยของเขา

หลี่เฉินอันทำเป็นงีบหลับ ในเวลานี้ เขานอนตะแคงและมองดูแผ่นหลังของแม่นาง

นางดูเหมือนจะอายุประมาณ 18-19 ปี

มองจากด้านหลังดูเด่นสะดุดตามาก ทว่านางมิใช่คนที่รูปโฉมสะคราญอะไรขนาดนั้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ด้านล่าง หลี่เฉินอันได้ยลโฉมของนางมาแล้ว นางมีใบหน้ากลม นางไม่ได้มีผิวขาวราวกับหิมะ แต่กลับมีผิวเหมือนข้าวสาลีที่คล้ายกับจะผ่านลมผ่านฝนมาบ้าง

คิ้วของนางไม่ได้โก่งเหมือนก้านหลิว  ริมฝีปากของนางดูหนาเล็กน้อย และมีกระที่เห็นได้ชัดเจนที่ทั้งสองข้างของจมูก

แน่นอนว่าที่หลี่เฉินอันแกล้งทำเป็นหมดสติและเข้าหานางไม่ใช่เพราะความงามของนาง แต่เป็นวรยุทธของนางต่างหาก

นับเป็นครั้งแรกในรอบเดือนกว่าที่หลี่เฉินอันได้เห็นคนเหาะได้ และเป็นครั้งแรกนับจากที่เขามาถึงโลกใบนี้

แม้นว่าชั้นสองจะไม่สูงมาก แต่ถ้าขอให้เขากระโดดลงมา เขาก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน

บางทีอาจเป็นเพราะเสียงที่เขาพลิกตัว ถึงทำให้แม่นางผู้นั้นสะดุ้ง นางหันกลับมามองหลี่เฉินอัน “ฟื้นแล้วหรือ ? ” 

ถามทั้งที่รู้งั้นหรือ ?

หลี่เฉินอันลืมตาโพลงขนาดนี้แล้ว 

“พูดมาเถิด เจ้าแสร้งทำเป็นหมดสติเพื่อเข้าใกล้ข้าเพราะมีเหตุผลอันใด ? ” 

หลี่เฉินอันอึ้ง “ข้าไม่ได้แสร้งทำ ! ” 

แม่นางได้ยินเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา “ในใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดหลอกข้าได้ เจ้าแสร้งทำหรือไม่นั้น ข้าสัมผัสดูก็รู้แล้ว” 

“แต่เจ้าไม่ได้สัมผัสตัวข้าเสียหน่อย ! ” 

“เจ้าหมดสติอยู่ไม่ใช่หรือ ? แล้วเจ้ารู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าไม่ได้สัมผัสเจ้า ? ” 

“……” หลี่เฉินอันเถียงไม่ออก 

นี่มันอะไรกัน ?

คนในยุคโบราณมีกลอุบายมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ?

เฮอะ ดูเหมือนต้องป้องกันตัวเองไว้บ้างแล้ว !

“เช่นนั้นเจ้าสัมผัสตรงไหนของข้า ? ” 

สตรีในชุดสีเขียวหน้าแดงขึ้นมาทันที นางถลึงตาดุใส่หลี่เฉินอัน “เชื่อไหมว่าข้าสามารถสังหารเจ้าได้ในคมกระบี่เดียว ! ” 

“เชื่อ ! ” 

หลี่เฉินอันยกมุมผ้าห่มเตรียมจะลุกขึ้น แต่ จู่ ๆ แม่นางผู้นั้นก็รีบหันหลังกลับไปทันที “อย่าขยับเชียวนะ ! นอนลงไปเลย!” 

“อ้อ” หลี่เฉินอันจึงนอนราบลงไปอย่างสบาย ๆ “แม่นาง ข้าคิดว่าพวกเราควรทำความรู้จักกันเสียหน่อย” 

แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวยังคงไม่หันมา “ข้าไม่ชอบคนฉลาดแกมโกงและไร้ยางอายเยี่ยงเจ้า ! ” 

“แม่นางช่างรู้จักข้าดีเหลือเกิน ข้าอยากถามแม่นางว่าแม่นางมีวรยุทธอยู่ในขอบเขตใด ระดับใด ? ” 

“วรยุทธของข้าอยู่ในขอบเขตที่ 3 ระดับสูง ทำไม ? ดูเจ้าไม่เหมือนลูกหลานของตระกูลสูงศักดิ์ หรือเจ้าอยากให้ข้าไปเป็นคนคุ้มกันให้ ? ” 

ขอบเขตที่ 3 ระดับสูง ?

ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว !

ซ่งหยวนผิงเพิ่งมีวรยุทธอยู่ในขอบเขตที่ 8 ระดับล่าง หากให้แม่นางผู้นี้เป็นคนลงมือ เช่นนี้ก็สามารถสังหารซ่งหยวนผิงได้อย่างง่ายดายน่ะสิ

“คนในยุทธจักรอย่างพวกเจ้าจะรับภารกิจสังหารคนเมื่อได้รับค่าจ้างวานที่ตรงใจใช่หรือไม่ ? ” 

“ข้าไม่ใช่คนในยุทธจักร” 

“……เช่นนั้นแม่นางเป็นใคร ? ” 

“ข้าคือคนของหน่วยปลามังกร ได้รับการเลี้ยงดูจากราชสำนัก จะไปฆ่าคนเพื่อเงินได้เยี่ยงไร” 

หลี่เฉินอันตกตะลึง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว เขาไม่คาดคิดเลยว่ายอดฝีมือผู้นี้จะเป็นคนของหน่วยปลามังกรที่เป็นศัตรูคู่แค้นของหอลี่จิ้ง !

เขายังมีความคิดจะจ่ายเงินจ้างวานนางให้ไปสังหารซ่งหยวนผิง โชคดีที่นางบอกตัวตนให้เขาได้รู้ก่อน ไม่เช่นนั้นหลี่เสี่ยวฮวาคงต้องมาเก็บศพเขาไปจากที่นี่แล้ว 

และหีบศพที่ร้านของชุ่ยฮวาก็จะขายออกไปอีกหีบ 

เพียงแต่คนของหน่วยปลามังกรอวดดีขนาดนี้เลยหรือไร ?

ไม่เหมือนหอลี่จิ้งที่ซ่อนเร้นตัวตน

“เจ้ารู้จักหน่วยปลามังกรหรือ ? ” 

เมื่อเห็นหลี่เฉินอันเงียบไปนาน แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวจึงหันกลับมาแล้วถามหลี่เฉินอันด้วยสีหน้าจริงจัง 

“ไม่รู้จัก” หลี่เฉินอันรีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “เพียงแต่คิดว่าชื่อนี้ฟังดูเก่งกาจไม่น้อย” 

“อ้อ เจ้าชื่ออะไร ? ” แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวถามต่อ

“……ข้าชื่อซูมู่ซิน” 

แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวตาเป็นประกาย “ซูมู่ซิน ? ซูมู่ซิน คุณชายซูผู้เป็นอันดับหนึ่งในสี่ยอดบัณฑิตแห่งจิงตูน่ะหรือ ? ” 

ซวยแล้ว !

หลี่เฉินอันรู้สึกเสียใจแล้ว

เขาลืมไปว่าซูมู่ซินมีชื่อเสียงโด่งดังในแคว้นหนิง

เขาเพียงแค่ไม่อยากให้ยอดฝีมือของหน่วยปลามังกรรู้ชื่อจริงของเขาก็เท่านั้น !

“เอ่อ, สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นชื่อเสียงจอมปลอมทั้งสิ้น ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง” 

“ข้าน้อยได้ยินชื่อเสียงของคุณชายซูมานานแล้ว ข้าชื่นชอบบทประพันธ์ลำนำกิ่งเหมย บทเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่คุณชายซูประพันธ์ไว้เมื่อเทศกาลไหว้พระจันทร์ของปีก่อน” 

แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวแสดงออกถึงสีหน้าที่ชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ใบหน้ากลมของนางดูเป็นประกายสดใสขึ้นมา 

ตอนนี้หลี่เฉินอันรู้สึกมวนท้องไปหมดแล้ว เขาไม่คาดคิดเลยว่าแม่นางผู้นี้จะเป็นแฟนคลับตัวยงของซูมู่ซิน 

“ตอนที่ข้าลงมาจากบนภูเขา ข้าได้ผ่านไปยังเมืองยวี่จิง แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินข่าวว่าคุณชายมาที่เมืองกวงหลิง ดังนั้น  ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่” 

แม่นางในชุดอาภรณ์เขียวก้มหน้าอย่างเขินอาย พวงแก้มสีข้าวสาลีเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อเล็กน้อย “ข้าไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าข้าจะสาดน้ำไปโดนคุณชาย……บางที่นี่, นี่อาจเป็นประสงค์ของสวรรค์” 

“ไม่เลย ที่เมื่อครู่แม่นางบอกว่าข้าเป็นคนฉลาดแกมโกงและไร้ยางอาย ข้าเป็นคนเช่นนั้นจริง ! ” 

“นั่น...เป็นเรื่องเข้าใจผิด ! ” 

เรื่องแบบนี้เข้าใจผิดกันได้ด้วยหรือ ?

เจ้าต้องมองเป็นเรื่องจริงสิ !

“แต่แม่นาง..เราทั้งสองไม่รู้จักกันไม่ใช่หรือ ? ” 

“เมื่อก่อนไม่รู้จัก แต่ตอนนี้รู้จักกันแล้วไม่ใช่หรือ ? ” 

“……งั้นเจ้าชื่ออะไร ? ” 

“ข้ามีนามว่ามู่หรงเหอ จากสำนักดาบซงชาน” 

หลี่เฉินอันรู้ว่าตนเองได้ก่อปัญหาใหญ่เข้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าแม่นางผู้นี้ชื่นชมซูมู่ซินเป็นอย่างมาก จนถึงขั้นติดตามซูมู่ซินมาจากเมืองหลวงจนกระทั่งมาถึงเมืองกวงหลิง 

เพียงแต่เขาไม่ใช่ซูมู่ซินตัวจริง !

แล้วจะทำเยี่ยงไรดี ?

“เรื่องมันเป็นแบบนี้ ข้าน่ะ……เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นนักวิชาการ ภายในใจของข้ามีแต่เรื่องของประเทศชาติ” 

“ก่อนที่ข้าจะทำให้ความปรารถนาและความทะเยอทะยานของข้าเป็นจริง……” 

“ข้าเข้าใจความคิดของคุณชาย” มู่หรงเหอเงยหน้าขึ้น แววตาที่นางมองไปยังหลี่เฉินอันเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ “ข้ารู้ได้จากถ้อยคำในบทกวีของคุณชายแล้ว ข้ารู้ว่าคุณชายเป็นผู้มีอุดมการณ์สูง ดังนั้นข้าถึงได้...ข้าถึงได้ลงเขามา” 

“คุณชายโปรดวางใจ ข้าเพียงแค่อยากติดตามคุณชาย คอยคุ้มกันความปลอดภัยให้คุณชาย ส่วนเรื่องอื่นนั้น……” 

มู่หรงเหอยังพูดไม่ทันจบ หลี่เสี่ยวฮวาก็ผลักประตูเดินเข้ามา

“นายน้อยตื่นแล้วหรือ ? ” 

“เจ้าเอาเสื้อผ้ามาแล้วหรือยัง ? ” 

“เอามาแล้วขอรับ” 

“รีบเอามาให้ข้าเร็ว ขอเชิญแม่นางหลบไปก่อน” 

มู่หรงเหอลุกขึ้นอย่างเขินอายแล้วเดินออกไป หลี่เสี่ยวฮวามองดูด้วยความอึ้ง “คุณชาย ดูเหมือนแม่นางผู้นี้จะคิดอะไรกับท่าน ? ” 

ดูสิ แม้แต่เจ้าทึ่มยังมองออก แล้วเขาจะทำเยี่ยงไรต่อ ?

“เหลวไหล” 

หลี่เฉินอันลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วเปิดหน้าต่างหลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว 

“กระโดดลงไป ! ” 

“เหตุใดถึงให้ข้ากระโดดล่ะ ? ” 

“ข้าบอกให้เจ้ากระโดดก็กระโดดลงไปเถอะ จะมัวพูดเหลวไหลอยู่ไปไย ! ” 

“ไม่ใช่คุณชาย เพียงแต่หน้าต่างนี้มันเล็กเกินไป ข้าเบียดตัวเข้าไปไม่ได้ ! ” 

“……” 

มู่หรงเหอเดินเข้ามาพอดี

สีหน้าของนางดูเศร้าหมอง

ขอบตาของนางมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอเบา ๆ

“คุณชายซู ข้า..ข้าคิดเข้าข้างตัวเองมากไป” 

“คุณชายอย่าได้กระโดดลงไปเลย หากขาของคุณชายได้รับบาดเจ็บขึ้นมา ข้าจะรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง” 

“คุณชายเชิญกลับไปเถิด” 

“ข้าไม่ได้โชคดีเช่นนั้น”

หลี่เสี่ยวฮวาอึ้ง เขาหันไปมองหลี่เฉินอันอยู่หลายครั้ง ในใจคิดว่านายน้อยของเขาแซ่ซูตั้งแต่เมื่อไร ?

หลี่เฉินอันไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เขาประสานมือขอบคุณมู่หรงเหอ “ช่วยเหลือกันและกันยามลำบาก มิสู้ลืมเลือนกันและกัน ณ เจียงหู” 

“แม่นางมู่หรง หากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่ ! ” 

เขาพาหลี่เสี่ยวฮวาเดินผ่านมู่หรงเหอไป หลังลงจากชั้นสองแล้ว พวกเขาก็ออกไปจากฉุ่ยหยุนเจียน 

มู่หรงเหอที่ยืนอยู่บนชั้นสองได้แต่พึมพำกับตนเองเบา ๆ “ช่วยเหลือกันและกันยามลำบาก มิสู้ลืมเลือนกันและกัน ณ เจียงหู……คุณชายซูช่างมีพรสวรรค์เสียจริง ! ” 

ทันใดนั้น ความเศร้าบนใบหน้าของนางก็เลือนหายไป และมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากแทน

นางหยิบกระบี่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดหน้าต่างดู แล้วร่างของนางก็พุ่งตัวออกไปนอกหน้าต่างราวกับแสง เหมือนนกนางแอ่นร่อนลม และตกลงไปบนยอดต้นหยางริมถนน

นางมองตามแผ่นหลังของหลี่เฉินอัน และกระโดดขึ้นอีกครั้ง จากนั้นร่างของนางก็ตกลงไปบนต้นหยางอีกต้นที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้ง

หลี่เฉินอันพาหลี่เสี่ยวฮวาเดินจ้ำไปอย่างรวดเร็ว

นางติดตามพวกเขาไปจนถึงตรอกเอ้อร์จิ่งโกว  

เมื่อมาถึงหลี่เฉินอันและหลี่เสี่ยวฮวาเข้าไปในร้านสุราแล้วก็ปิดประตูทันที 

มู่หรงเหอยืนอยู่หน้าประตูร้านสุราแล้วแหงนหน้าขึ้นมองป้ายร้าน——

“ฮัวม่านถิง ! ” 

“นี่คือชื่ออาจารย์ของเขาไม่ใช่หรือ ? เป็นเขาจริง ๆ ด้วย ! ” 

“ร้านสุราใต้ร่มไทร……แต่เหตุใดเขาจึงมาเปิดร้านสุราที่นี่ ? เอ๊ะ ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง ได้ยินมาว่าร้านสุราใต้ร่มไทรแห่งนี้เป็นของผู้ที่มีนามว่าหลี่เฉินอัน……หรือเขายังมีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านสุราด้วย ? ” 

“จริงสิ ครอบครัวของเขามีฐานะยากจน เขาคงหาเลี้ยงชีพด้วยร้านสุราแห่งนี้ ! ”

“คุณชายซู เป็นท่านนั้นไม่ง่ายเลย ! ” 

“ข้ามู่หรงเหอไม่อาจให้ความมั่งคั่งแก่ท่านได้ แต่ข้าสามารถให้ความปลอดภัยไปทั้งชีวิตแก่ท่านได้ ! ” 

มู่หรงเหอยิ้มอย่างสดใสแล้วหันหลังเดินออกไป นางมาที่หน้าร้านเค้กนึ่งของจ้าวจี้ “หลงจู๊ เอาเค้กนึ่งมาให้ข้าสองชิ้นและโจ๊กหนึ่งถ้วย” 

“หลงจู๊ ที่ตรอกนี้มีห้องว่างให้เช่าไหม ? ” 

……

……

หลี่เฉินอันนั่งดื่มโจ๊กอยู่บนโต๊ะหินอ่อนที่สวนหลังร้าน เขามองไปยังชุ่ยฮวาแล้วถามว่า “ขอบเขตที่ 3 ระดับสูงเก่งขนาดไหนกันเชียว ? ” 

“เก่งมาก ท่านปู่บอกว่าในหอลี่จิ้งของพวกเรามีแค่ผู้อาวุโสทั้งแปดคนเท่านั้นที่มีวรยุทธตั้งแต่ขอบเขตที่ 3 ระดับสูงขึ้นไป ส่วนใต้เท้าซิ่วอี……นอกจากท่านแล้ว ที่เหลือก็มีวรยุทธไม่เกินขอบเขตที่ 5 ระดับสูง” 

“แล้วในบรรดาสายลับป้ายทองแดงของพวกเรามียอดฝีมืออยู่บ้างหรือไม่ ? ” 

“เมื่อก่อนเคยมี แต่ตอนนี้ไม่มีเหลือเลยสักคน ในบันทึกเล่มนั้นก็มีบอกไว้ไม่ใช่หรือ ? ” 

หลี่เฉินอันเริ่มรู้สึกว่าโจ๊กในเช้านี้ไม่มีรสชาติขึ้นมาแล้ว

เขาวางตะเกียบลง และคิดได้ว่าภารกิจนี้เขาคงต้องคิดหาวิธีเอง

หากไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือมาได้เยี่ยงไร !

คืนนี้ต้องไปหอหนิงเซียง !