สู่วิถีอมตะ

บทที่ 35 ก่อนออกเดินทาง

อีกด้าน เซี่ยชิงได้เข้าไปในเกี้ยวที่ถูกลากโดยวิหคศักดิ์สิทธิ์ห้าสีหนึ่งตัว

เกี้ยวทำจากไม้ล้ำค่าแกะสลักลวดลายวิจิตรงดงามประดับประดาด้วยอัญมณีอันล้ำค่า ดูงดงามยิ่ง

บนเกี้ยว หญิงรับใช้เอ่ยถามขึ้นว่า “องค์หญิง เด็กหนุ่มผู้นั้นมีพรสวรรค์มาก จนท่านถึงกับให้ ‘เคล็ดกายาคลั่ง’ แก่เขาไปเชียวหรือเจ้าคะ? เขาจะฝึกได้หรือเจ้าคะ?”

หญิงรับใช้รู้ถึงคุณค่าและความน่าสะพรึงกลัวของเคล็ดกายาคลั่งดี มันหาใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะฝึกฝนได้ นางจึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์หญิงจึงมอบมันให้กับเด็กหนุ่มผู้นั้น

เด็กหนุ่มผู้นั้นมีพรสวรรค์จนคู่ควรกับมันงั้นหรือ?

เซี่ยชิงยิ้ม “แน่นอนว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะฝึกฝนมัน”

“เหตุผลที่ข้ามอบเคล็ดกายาคลั่งให้เขา ด้านหนึ่งคือเพื่อให้รู้ว่าข้าให้ความสำคัญกับเขา ในทางกลับกัน ก็เพื่อให้เขารู้ระดับความสามารถของตัวเอง ในอนาคตเขาจะได้ไม่ขอเคล็ดวิชาขั้นสูงอีก"

ทันใดนั้นหญิงรับใช้ก็ตระหนักได้ว่าองค์หญิงกำลังพยายามเอาชนะใจผู้คน ในขณะเดียวกันก็ปล่อยให้เด็กหนุ่มได้เห็นความจริงด้วยตัวเอง ในภายภาคหน้าจะได้ไม่เย่อหยิ่งลำพองเช่นนี้อีก

นางเคยเห็นอัจฉริยะที่ทรงพลังมามากมาย แต่พวกเขาก็มักเหลิงจนประเมินตัวเองสูงเกินไป

“ไปที่สำนักเพียวเหมี่ยว ข้าได้ยินมาว่ามีอัจฉริยะรากญาณวารีอยู่ที่นั่น เรามาดูกันว่าพอจะยืมตัวมาได้หรือไม่” เซี่ยชิงกล่าว

“เพคะองค์หญิง”

หญิงรับใช้พลันควบคุมวิหคศักดิ์สิทธิ์ให้มุ่งตรงไปยังสำนักเพียวเหมี่ยว

…

“ผิงอัน ! เจ้าเป็นอะไรไป!”

หลี่อวิ๋นเทียนที่เดิมตั้งใจมาคุยกับเจียงผิงอัน พลันได้กลิ่นเลือดก่อนจะเข้าประตูเสียอีก

เขามีรู้สึกใจไม่ดีจึงรีบเปิดประตูเข้าไป

จากนั้นเขาก็เห็นเจียงผิงอันนอนตัวสั่นจมอยู่ในสระเลือด

หลี่อวิ๋นเทียนสะดุ้งเมื่อคิดว่าไอ้สารเลวเฒ่าสวีเทาเข้ามาเพื่อลอบสังหารอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงรีบใช้วิชาเยียวยารักษาเจียงผิงอันทันที

"เคล็ดกายาคลั่ง… ช่างฝึกยากยิ่งนัก"

เจียงผิงอันที่ฟื้นพลังขึ้นมา เอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก

หลี่อวิ๋นเทียนพลันตระหนักว่าสภาพของอีกฝ่ายเกิดจากการฝึกฝน หาใช่ถูกลอบสังหารอย่างที่คิด

“แน่นอนว่ามันยากที่จะฝึกเคล็ดกายาคลั่งสำเร็จ ด้วยพรสวรรค์และความสามารถของเจ้าแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเรียนรู้มัน”

ครั้นเห็นว่าเจ้าหนูนี่โง่แค่ไหน หลี่อวิ๋นเทียนจึงอธิบายว่า "เหตุผลที่เจ้าเมืองมอบ ‘เคล็ดกายาคลั่ง’ แก่เจ้า ก็เพื่อบอกเจ้าว่านางให้ความสำคัญกับเจ้ามาก"

“เคล็ดวิชาที่ท้าทายสวรรค์เยี่ยงนี้ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย แม้ว่าจะในบรรดาตัวตนนับหลายร้อยล้านชีวิตทั่วทั้งเมืองเฮยเฟิงก็ไม่มีใครสามารถฝึกฝนมันสำเร็จ”

“ไว้หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน เจ้าไปที่เมืองเฮยเฟิงแล้วขอเปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชาที่เหมาะกับเจ้าแทนเสีย แม้ว่าจะไม่ดีเท่า ‘เคล็ดกายาคลั่ง’ แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่าอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่อวิ๋นเทียน เจียงผิงอันก็กัดฟันกล่าว "แต่ถ้าข้าสามารถเรียนรู้เคล็ดวิชานี้ได้ ข้าจะต้องทรงพลังมากอย่างแน่นอน"

หลี่อวิ๋นเทียนกลอกตาไปทางเจียงผิงอัน "ทรงพลังก็ทรงพลังอยู่หรอก และเจ้าต้องมีคุณสมบัติในการเรียนรู้ด้วย"

“เจ้าไม่ควรรีบร้อนก้าวหน้าในการฝึกฝน ผู้ฝึกตนมากพรสวรรค์จำนวนมากทำลายรากฐานของตนเอง เพราะการกระตือรือร้นที่จะฝึกฝน จนในที่สุดพวกเขาก็หายไปจากสายตาผู้คน”

“หากเจ้ายังฝืนทำเช่นนี้ต่อไป อย่าว่าแต่การแข็งแกร่งขึ้นเลย ร่างกายของเจ้าอาจไร้ประโยชน์ไปตลอดชีวิต”

หลี่อวิ๋นเทียนตักเตือนด้วยน้ำเสียงของผู้อาวุโส

จู่ ๆ เจียงผิงอันก็ตระหนักได้ จึงสูดลมหายใจเข้าลึก "ข้าเข้าใจแล้ว"

“เข้าใจก็ดี หากเจ้ายอมแพ้เร็ว เจ้าจะทนทุกข์น้อยลง” หลี่อวิ๋นเทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เด็กนี่ดีจริง ๆ ว่าง่าย สอนสั่งได้

แต่คำพูดถัดไปของเจียงผิงอัน ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“ข้าแค่ต้องเรียนรู้อย่างช้า ๆ และวางรากฐานให้มั่นคง ก่อนหน้านี้ข้ารีบร้อนเกินไปจริง ๆ” เจียงผิงอันพูดอย่างจริงจัง

หลี่อวิ๋นเทียน "..."

เขาอยากจะตบเด็กคนนี้ให้คว่ำนัก เหตุใดเขาถึงต้องดื้อดึงฝืนฝึกฝนเคล็ดวิชานี้อยู่อีก

นี่ไม่ใช่สิ่งที่พรสวรรค์ระดับอีกฝ่ายสามารถเรียนรู้ได้เลย

“ช่างเถอะ เจ้าค่อย ๆ ฝึกไป ข้าจะช่วยรักษาเอง”

เขาเป็นผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์ด้านไม้ จึงเก่งเรื่องการรักษา ในเมื่อเขาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเด็กหนุ่มได้ เขาคงทำได้เพียงสนับสนุนเท่านั้น

“ไม่ต้องขอรับ มันจะขัดขวางการฝึกฝนของผู้เฒ่าหลี่เอาเปล่า ๆ” เจียงผิงอันปฏิเสธทันที

แม้ว่าการรักษาของผู้เฒ่าหลี่จะทำให้การฝึกตนของเขาเร็วขึ้น แต่มันก็จะทำให้การฝึกตนของผู้เฒ่าหลี่ล่าช้าลงเช่นกัน

“ข้ายังจะฝึกอะไรเล่า ข้าแก่มากแล้ว จึงไม่มีความหวังที่จะสร้างรากฐานอีก ข้าแค่เดินเตร่ไปวัน ๆ ”

หลี่อวิ๋นเทียนพยายามสร้างรากฐานมาสองครั้ง แต่ก็ล้มเหลว เขาซื้อยาสร้างรากฐานมาสองครั้งจนสิ้นเนื้อประดาตัวและเป็นหนี้

ต่อมาเขาคิดตก อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ไม่สร้างรากฐานและมีอายุยืนยาวน้อยลงเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่อวิ๋นเทียน เจียงผิงอันก็รู้สึกอบอุ่นในใจ "ถ้าอย่างนั้น ข้ารบกวนผู้เฒ่าหลี่แล้ว"

เขาลุกขึ้นอีกครั้งและโคจร ‘เคล็ดกายาคลั่ง’ อีกครั้ง คราวนี้ลดความเร็วลงสิบเท่า

ถึงกระนั้นร่างกายของเขาก็ยังคงเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีมีดนับไม่ถ้วนกรีดไปทั่วร่างและตัดเส้นเอ็น จนรู้สึกไม่สบายอย่างยิ่ง

หลี่อวิ๋นเทียนใช้เคล็ดเยียวยาเพื่อรักษาเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มมุ่งมั่นเช่นนี้ หลี่อวิ๋นเทียนก็ลอบถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่รู้ว่าเมื่อไรเด็กหนุ่มถึงจะตระหนักว่าเคล็ดวิชาระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถฝึกฝนได้

ในเวลาเพียงครึ่งเดือน เมิ่งจิงประสบความสำเร็จในการขัดเกลากายาจนมาอยู่ในระดับเดียวกับเจียงผิงอันแล้ว

เดิมทีพรสวรรค์ของนางแข็งแกร่งมาก แต่ด้วยนางเคยเป็นคนขี้เล่น จึงมักไม่จริงจังกับสิ่งที่ทำนัก

นับตั้งแต่นางเห็นเจียงผิงอัน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด

สำหรับระดับต่ำกว่ายอดยุทธ์นั้น การฝึกตนไม่ใช่เรื่องยากอะไร ขอเพียงมีทรัพยากรเพียงพอก็สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

ต้องหลังจากที่กลายเป็นผู้สร้างรากฐานหรือยอดยุทธ์แล้วเท่านั้น การฝึกตนจึงจะกลายเป็นเรื่องยากเย็นขึ้น

เมิ่งจิงมีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แต่เจียงผิงอันยังคงหยุดอยู่กับที่

เคล็ดกายาคลั่งนั้นอหังการเกินไป ดังนั้นในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้แต่การโคจรขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่สามารถทำได้สำเร็จ ปัจจุบันเขาสามารถโคจรไปได้เพียงหนึ่งในสามเท่านั้น

เมิ่งจิงท้าทายเจียงผิงอันอีกครั้ง ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นน่าประหลาดใจ แต่ก็สมเหตุสมผล คราวนี้เมิ่งจิงเป็นฝ่ายชนะ

นางฝึกฝนวิชาดาบแปลก ๆ ซึ่งรวดเร็วมาก เจียงผิงอันไม่ทันตอบสนอง ดาบก็มาจ่อที่คอแล้ว

เมิ่งจิงชักดาบกลับ นางเท้าเอวพลางพูดพึมพำ "ฮ่า ๆ ทักษะที่องค์หญิงมอบให้ข้าช่างทรงพลังมาก ข้าชนะแล้ว นับจากนี้ไป เจ้าจงเป็นผู้ติดตามของข้า แล้วข้าจะปกป้องเจ้าเอง!"

เจียงผิงอันไม่ได้สนใจความพ่ายแพ้นั้นเลย เขาเพียงตรงกลับไปที่ห้องของตนเพื่อฝึกซ้อมต่อ

ในโลกนี้ มีอัจฉริยะอยู่นับไม่ถ้วน อัจฉริยะเหล่านั้นล้วนมีสายเลือดที่แข็งแกร่ง วิชาลับอันทรงพลัง และทรัพยากรจำนวนมหาศาล

จึงมีเพียงการพยายามให้มากขึ้นเท่านั้น ถึงจะสามารถเดินตามรอยเท้าของอัจฉริยะเหล่านั้นได้

“นี่! นี่เจ้าน่ะ! ข้าเอาชนะเจ้าได้แล้ว เหตุใดเจ้าถึงยังมีท่าทีแบบนี้กับข้า เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็นนี่!”

เมิ่งจิงโกรธจัดจนแยกเขี้ยว เผยเขี้ยวขาวเหมือนเสือตัวน้อย อยากจะเข้าไปกัดอีกฝ่ายอีกสักรอบจริง ๆ!

เด็กสาวเคยคิดว่าอีกฝ่ายเมินนางเพราะตัวนางอ่อนแอ แต่ยามนี้ดูเหมือนว่านางคิดผิด อีกฝ่ายเป็นเพียงท่อนไม้ดี ๆ นั่นเอง

สิบวันต่อมา หิมะแรกของฤดูหนาวก็มาเยือน

ในปีนี้ ชาวอำเภอผิงสุ่ยไม่มีสีหน้าเศร้าหมองกันอีกต่อไป เนื่องจากปีนี้พวกเขาสามารถใช้เวลาช่วงฤดูหนาวได้อย่างปลอดภัย

ถ้าสวีเทาไม่ถูกขับไล่ออกไป พวกเขาก็ไม่รู้ว่าฤดูหนาวนี้จะมีคนต้องหนาวตายอีกกี่คน

ในอำเภอผิงสุ่ยนั้น เรื่องราวเกี่ยวกับเจียงผิงอันดูลึกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยได้มีเรื่องเล่าต่าง ๆ ปรากฏขึ้น

ซึ่งไม่ว่าเนื้อหาของเรื่องเล่านั้นจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ก็ล้วนเหมือนกัน นั่นคือเด็กหนุ่มคนนี้เป็นผู้ทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีในปีนี้

โดยในวันนี้ เจียงผิงอันกับเมิ่งจิงกำลังจะออกเดินทางสู่เมืองเฮยเฟิง

เมิ่งโค่วมอบตำราปกสีเขียวเรียบง่ายให้กับเจียงผิงอัน

“เจ้าจะไปแล้ว แต่ข้าไม่มีอะไรจะให้ นี่เป็นเคล็ดวิชาที่ข้าได้รับในดินแดนลับขั้นสูงระหว่างการเดินทาง เจ้าเก็บมันไว้เถอะ”

“นี่เป็นเคล็ดการฝึกวิญญาณ ข้าไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากเคล็ดวิชาอื่น ๆ เสมอ เจ้าสามารถลองฝึกดูได้”

เจียงผิงอันส่งตำรานั้นคืนและพูดว่า "ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ ข้าซาบซึ้งท่านกับผู้เฒ่าหลี่ยิ่งที่คอยดูแลข้ามาเป็นเวลานาน"

เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะให้เงินทองหรืออะไรก็ตาม ที่เขายังมีชีวิตอยู่ยามนี้ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

“ต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ เรียกข้าว่าอาเมิ่งก็ได้ ไว้ไปเมืองเฮยเฟิงแล้วค่อยหาคนตรวจสอบดูก็ได้ บางทีอาจพอขายได้ราคาดี แต่หากไม่คุ้มอะไร เจ้าก็แค่โยนมันทิ้งไปเสีย”

เมิ่งโค่วยิ้มแล้วยัดตำรานี้ใส่มือของเจียงผิงอัน

“ขอบพระคุณท่านอาเมิ่ง”

เจียงผิงอันเหลือบมองตำราปกสีเขียว บนปกเขียนว่า ‘เคล็ดป้อมพสุธา’

ชื่อนั้นดูธรรมดายิ่ง เจียงผิงอันจึงเพียงใส่มันไว้ลงถุงเก็บของ