ไม่ตั้งใจรัก (คุณชายกีรติ+หญิงเพ็ญ)

“ทำไมคุณหญิงถึงเลือกมาที่นี่ล่ะคะ” ลิซ่าถามเมื่อหญิงเพ็ญขอให้ตนพามาร้านอาหารแห่งหนึ่งแทนที่จะไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ

“มีคนบอกฉันว่าซี่โครงบาบีคิวของที่นี่อร่อยน่ะ” เธอบอกเด็กสาว.

“และฉันก็ชอบกินซี่โครงบาบีคิวอยู่แล้ว”

หญิงเพ็ญพูดต่อแล้วนึกถึงใครคนนั้นที่เธอบอกกับลิซ่า เขาคือพี่ชายพันธ์อดีตคนรักของเธอที่ถูกน้องสาวแย่งไป ตอนนี้เขาแต่งงานกับหญิงลักษณ์ไปแล้ว

“เขาต้องเป็๲คนสำคัญกับคุณหญิงมากแน่ๆ”

ลิซ่าคาดเดาเมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวตอนพูดถึงใครคนนั้นและนั่นก็ทำให้แววตาของหญิงสาวเศร้าหมองลง .

ใช่! เขาสำคัญกับความรู้สึกของเธอมาก แต่ตอนนี้เ๱ื่๵๹ระหว่างเธอกับพี่ชายพันธ์ก็เป็๲ไปไม่ได้แล้ว เขาแต่งงานกับน้องสาวของเธอแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่หญิงสาวไม่เข้าใจก็คือเหตุใดเธอถึงเลือกจะมาที่นี่เพราะไม่ว่าลิซ่าจะพาเธอออกไปไหนหญิงสาวก็จะนึกถึงคำบอกเล่าของสถานที่นั้นๆ ที่พี่ชายพันธ์เคยบรรยายให้ฟังตอนที่ทั้งคู่ยังคบหากันอยู่ทุกครั้งไปและสุดท้ายคนที่ยังจมอยู่แต่กับอดีตก็มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

“เคยเป็๞น่ะ”

หญิงสาวบอกกับลิซ่าและในจังหวะนั้นก็มีผู้ชายท่าทางดีคนหนึ่งเดินเข้ามาทักหญิงสาว

“เจอกันอีกแล้วนะครับ คุณเพ็ญ”

ผู้ชายคนนั้นทักทายเธอในขณะที่หญิงสาวกำลังครุ่นคิดเพราะคุ้นหน้า แต่จำไม่ได้ว่าใคร

“ผมลีโอนาร์ดที่นั่งใกล้คุณบนเครื่องบินไง” มิสเตอร์ลีโอนาร์ดนั่นเอง.

“ค่ะ คุณลีร์” หญิงสาวเริ่มจำได้

“หวังว่าคุณจะจำที่เราสองคนคุยกันเมื่อหลายวันก่อนได้นะครับ” มิสเตอร์ลีร์พูดต่อพร้อมกับถือวิสาสะนั่งโต๊ะเดียวกับเธอ

“อ่อ….ค่ะ”

หญิงเพ็ญได้แต่พยักหน้า เธอจำได้พลางนึกตำหนิตัวเองว่าไม่น่ารับปากส่งๆ กับคนแปลกหน้าไปแบบนั้นเลย

“ถ้าไม่รังเกียจวันหลัง….”

“พอดีเลยค่ะ” ยังไม่ทันที่มิสเตอร์จะพูดจนหญิงลักษณ์ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ที่นี่ก็มีกาแฟเหมือนกัน ถ้าคุณไม่รังเกียจเราทานกันที่นี่นะคะ”

เธอบอกมิสเตอร์ลีร์พลางกวักมือเรียกพนักงานมาสั่งกาแฟโดยไม่ได้เปิดโอกาสให้มิสเตอร์ลีร์ได้ปฏิเสธ มิสเตอร์ลีร์จึงจำต้องเออออตามหญิงสาวอย่างเลี่ยงไม่ได้.

“นี่ลิซ่าน้องสาวฉันค่ะ”

เธอแนะนำลิซ่าในฐานะน้องสาวกับมิสเตอร์ ในขณะที่ลิซ่ากำลังเล่นไปตามบทเพราะหญิงเพ็ญกำชับกับตนไว้ว่าจะไม่เปิดเผยสถานะจริงๆ ของตนกับใครที่นี่

“สวัสดีค่ะคุณลีร์” ลิซ่าสวมบทน้องสาวทักทายมิสเตอร์ตามมารยาท

“ครับ” มิสเตอร์ลีร์พยักหน้า

“แต่คุณสองคนพี่น้องหน้าไม่เหมือนกันเลยนะครับ”

มิสเตอร์ลีร์ตั้งข้อสังเกตเพราะหญิงเพ็ญนั้นหน้าตาไทยแท้ แต่ลิซ่านั้นดูยังไงก็เป็๞คนอเมริกันมากกว่าจะคนไทยแน่นอน.

“อ่อ พอดีว่าเราสองคนไม่ได้เป็๲พี่น้องแท้ๆ กันค่ะ”

“เราเป็๞ลูกพี่ลูกน้องกันค่ะ”

ลิซ่ารีบใช้ไหวพริบอธิบาย โชคดีที่คนเป็๲ลูกครึ่งไทยอเมริกัน ดังนั้นมิสเตอร์จึงไม่ได้ซักไซร้เ๱ื่๵๹นี้ต่อ แต่หันไปชวนหญิงเพ็ญพูดในทำนองที่เด็กสาวพอจะดูออกว่าชายคนนี้กำลังมาเกี้ยวเ๽้านายของตนอยู่ ดังนั้นตนต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้วเพราะดูยังไงก็ออกว่ามิสเตอร์คนนี้ไม่น่าจะไว้ใจได้ .

“อุ๊ย!”

ลิซ่าอุทานเมื่อแผนการที่ตนตั้งใจจะแกล้งทำกาแฟหกใส่มิสเตอร์ลีร์กลับผิดพลาดมาทำหกใส่แขนตัวเองแทน.

“ตายแล้วลิซ่า! ร้อนรึเปล่า?!” หญิงเพ็ญรีบถามพลางดึงทิชชู่มาช่วยเช็ดให้ด้วยความเป็๞ห่วง

“ไปหาหมอเถอะ” เธอรีบบอกในขณะที่ลิซ่าปฏิเสธ

“ไม่เป็๞ไรค่ะคุณ เอ่อ….พี่เพ็ญ” เกือบแล้ว ลิซ่าเกือบจะหลุดปากเรียกเธอว่าคุณหญิงเพ็ญไปแล้ว

“โชคดีที่กาแฟไม่ร้อนแล้ว อย่างมากก็แค่เลอะ” ลิซ่าพูดต่อ

“งั้นเดี๋ยวลิซ่าขอตัวไปล้างมือก่อนนะคะ” ลิซ่าบอกกับคนทั้งสอง .

“เดี๋ยวฉันไปช่วย” หญิงเพ็ญทำท่าจะเดินตามไป

“ไม่เป็๞ไรค่ะ คุณ….เอ่อ พี่นั่งคุยกับคุณลีร์ไปก่อนก็ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวลิซ่ามา”

ลิซ่าบอกอย่างเกรงใจแล้วเดินไปห้องน้ำด้วยความรีบร้อนจนกระทั่งเผลอชนกับใครคนหนึ่งที่กำลังคุยโทรศัพท์เข้า

“Sorry” ลิซ่าขอโทษแล้วรีบเดินจ้ำๆ เข้าห้องน้ำไป ในขณะที่ที่อีกคนหันกลับมาคุยกับปลายสายต่อ

“ครับ”

แล้วสายตาของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นมิสเตอร์ลีร์นั่งอยู่ในร้าน แต่ทว่าสาวสวยที่อยู่กับมิสเตอร์ลีร์นั้นทำให้ชายหนุ่มต้องชะงัก

“ตกลงตามนี้นะครับ”

เขาบอกปลายสายแล้วเพ่งมองผู้หญิงที่นั่งอยู่กับมิสเตอร์ลีร์อย่างชัดๆ และชายหนุ่มก็ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่เขามองไว้๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่เจอตอนกลับไทยจะเป็๲….ผู้หญิงของมิสเตอร์ลีร์

แต่มันก็คงไม่แปลกหรอก ถึงแม้มิสเตอร์ลีร์จะมีภรรยาแล้ว แต่เศรษฐีคนนี้ก็ยังหนุ่มยังแน่นและร่ำรวยมาก อีกทั้งภรรยาของมิสเตอร์ลีร์ก็ยังใจกว้างยอมให้สามีของตนเองมีเล็กมีน้อยได้ แต่มิสเตอร์ลีร์ก็เคยบอกกับเขาว่าตนไม่ได้คิดจะเลี้ยงดูผู้หญิงเ๮๧่า๞ั้๞เป็๞ตัวเธอเป็๞ตน บรรดาสาวๆ เ๮๧่า๞ั้๞เองก็ยอมทอดกายให้เพื่อแลกกับเงินเท่านั้น….ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกคู่นอนที่เขาหิ้วมาแล้วจ่ายเงินให้เป็๞ค่าแรงตอบแทน .

แต่น่าเสียดายจริงๆ น้อยนักที่จะมีใครสักคนสะดุดตาเขาจนไม่อาจละสายตาได้โดยเฉพาะกับเธอคนนั้น ท่าทางของเธอคนนั้นตอนที่ชายหนุ่มเห็นครั้งแรกเธอก็ดูท่าทางเรียบร้อยเป็๲ผู้ดีราวกับเป็๲ลูกเศรษฐีสักสกุลหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าสายตาของเขาจะคาดคะเนคนพลาดไปได้

“หึ…..”

ชายหนุ่มแค่นยิ้มให้ตัวเองแล้วเดินไปทางอื่นและเขาก็สวนทางเข้ากับเด็กสาวคนเดิมที่ชนชายหนุ่มเมื่อครู่เดินกลับมา แต่คุณชายกีรติก็ไม่ได้สนใจเอาความอะไรกับหล่อน

“มาแล้วค่ะ”

ลิซ่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งลง ในขณะที่หญิงเพ็ญกำลังแอบโล่งใจที่ลิซ่ากลับมาได้สักทีเพราะเธอนั้นอัดอั้นกับท่าทีของคุณลีร์คนนี้เต็มทีแล้ว

“เช็คดีรึยังว่าแขนของเธอไม่ได้โดนลวก” หญิงเพ็ญถามลิซ่าพร้อมกับจับแขนเด็กสาวมาพิจารณาดู

“ลิซ่าไม่เป็๲อะไรจริงๆ ค่ะ”

แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะตามไม่ทันกับมุกเอาตัวรอดของเธอจนกระทั่งโทรศัพท์ของมิสเตอร์ลีร์มีคนโทรเข้ามาและท่าทางของเศรษฐีหนุ่มก็ดูไม่ค่อยจะสะดวกรับสายนั้นต่อหน้าเธอนัก.

“ท่าทางคุณลีร์จะมีธุระสำคัญนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้น

“งั้นฉันกับน้องสาวขอตัวก่อนดีกว่า พอดีเราสองคนก็มีนัดต่อเหมือนกัน” หญิงเพ็ญจึงใช้โอกาสนั้นชิ่งหนีมิสเตอร์ลีร์ออกมา .

“ผู้ชายคนนั้นมาจีบคุณหญิง” ลิซ่าเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งคู่พากันออกมาด้านนอกแล้ว

“ต้องใช่แน่ๆ” สาวน้อยมั่นใจ.

“แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา”

เธอดุเด็กสาวอย่างไม่จริงจังนัก ลิซ่าจึงหน้าจ๋อยไปเมื่อถูกตำหนิจนกระทั่งโทรศัพท์ของหญิงเพ็ญมีคนโทรเข้ามา.

“โรซี่” หญิงสาวรีบกรอกเสียงลงไป โรซี่เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งของเธอนั่นเอง .

“ได้สิ หญิงว่างทุกวัน”

“เธอจะมาวันไหนล่ะ” เธอถามโรซี่ .

“โอเค งั้นมะรืนนี้เจอกันนะ”

………………

ฝากกดติดตามและกดถูกใจนิยายใหม่เป็๞กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ