ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขณะที่นางคิดจะพยายามหลบหนี หนีออกจากรังปีศาจที่นี้ หลี่อันถีบศพนั้นลงจากเตียง ก่อนลุกขึ้นยืนออกจากเตียง รีบวิ่งไปที่ประตูพยายามเปิดออกแต่ประตูก็ถูกล็อคจากข้างนอก เลยหันไปทางหน้าต่าง แต่มันก็ไม่ยอมเปิดออก
ทันใดนั้นก็มีเสียงประตูดังขึ้น บานประตูค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มชุดดำเดินมาพร้อมกับลากเก้าอี้เข้ามา หลี่อันเห็นก็ยิ่งตกใจ
"โอะ ตื่นแล้วตื่นแล้ว"ฟ่านเว่ยวางเก้าอี้ก่อนที่จะนั่งลง ยิ้มแย้มมองนาง หลี่อันรู้สึกกลัวคนคนนี้จะทำอะไรอีก นางถอยหลังขาของนางโดนร่างของศพนั้นนางตกใจจนกรีดร้อง
"ฮาฮา"ฟ่านเว่ยเพียงแค่หัวเราะ หยิบพัดมาโบก นางกำหมัดแน่น รวบรวมสติไว้ ยังไงซะพวกมันก็เป็นแค่คนโบราณไม่มีทางเอาชนะนางได้ที่มาจากอนาคตหรอก
"เจ้ามาทำอะไรที่นี้กัน นี้คือห้องหอ มาที่นี้คิดจะลวนลามข้าหรือ"นางอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้หรือว่าคนคนนี้จะอิจฉาเสี่ยวเฮยที่เป็นพ่อกัน นางยกยิ้มดูๆ แล้วคนนี้ก็รูปงามมากแถมยังดูหนุ่มกว่าเสี่ยวเฮยเสียอีก
"หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าอยากได้ตัวข้ากันแน่"นางยกยิ้มในชาติก่อนก็แบบนี้ พวกนักลงทุนที่พยายามแย่งนางก็ทำเช่นนี้ นางกะพริบตาช้าๆ ฟ่านเว่ยที่เห็นความคิดนั้นเขาเพียงแค่ยิ้ม
อี้หลงที่ตามมาได้ยินก็หน้าดำคล้ำ เขาค่อยๆ ยื่นหน้ามาจ้องเขม็ง หลี่อันที่สังเกตุเห็นหนุ่มรูปงามอีกคน ถึงแม้คนผู้นี้จะดูซีดเซียวขี้โรคก็ตาม แต่มันก็ไม่สามารถปกปิดความงามนั้นได้ ในใจนางก็เบิกบานดูท่าจะมาแย่งนางกัน นางทำท่าน่าสงสาร ฟ่านเว่ยก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน อี้หลงเห็นเช่นนั้นก็กัดฟันกรอด ตาโตเบิกกว้างก่อนจะวิ่งไปข้างฟ่านเว่ยเอาตัวถูไปมา ฟ่านเว่ยที่ถูกกวนเขาอยากถีบอี้หลงซะ แต่สงบใจไว้ ใช้พัดปัดตัวอี้หลงให้ออกไป อี้หลงเห็นเช่นนั้นก็ไม่พอใจทำหน้าเหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่น
"คุณชายทั้งสองได้โปรดปล่อยอันเออร์ไปเถอะ"นางน้ำตาไหลมองทั้งสองเอียงอาย ฟ่านเว่ยยิ่งกระตุกยิ้มถี่ๆ อี้หลงจ้องนาง สมองนางผู้นี้มีปัญหาหรือ ฟ่านเว่ยทำถึงขนาดนั้นนี้นางยังคิดว่าเขาแอบชอบนางอยู่ หรือว่าเขากำลังอยู่ในนิยายซาโดมาโซคิสต์หรือ อี้หลงกัดฟันกรอดจ้องนางอย่างเครียดแค้น
"ทำไมต้องปล่อยไปด้วยเล่า"ฟ่านเว่ยเอียงศีรษะมองนางก่อนทำท่ากะพริบตาใส่อี้หลง อี้หลงยิ่งตัวสั่นอยากกระโดดลงบนตัวฟ่านเว่ย
"คุณชายเจ้าคะ"นางเอยเสียงหวาน รอก่อนเถอะนางจะให้พวกมันหัวหมุนไปเลย ฟ่านเว่ยที่เห็นความคิดคราวนี้เขาหัวเราะหนักขึ้นจนตัวงอ
"เจ้าคิดว่า ข้าจะตกหลุมเจ้าหรือ จะชอบสตรีที่มีความคิดจะฉกสามีผู้อื่นนะหรือ นี้เจ้าเอาไรมาคิด ฮาฮา"ฟ่านเว่ยแทบตกเก้าอี้ หลี่อันได้ยินก็หน้าเสีย แอบกำหมัดแน่น
"งั้นเจ้ามาที่นี้ทำไม ที่นี้เป็นเรือนหอของข้า"ในเมื่อคนพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อช่วยนางแต่กลับซ้ำเติมนาง นางก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชา เชิดหน้าขึ้นอย่างนางพญา ฟ่านเว่ยที่เห็นเช่นนั้นก็กระพริบตาเร็วๆ ใส่นาง และหัวเราะออกมา
"ที่ข้ามาก็แค่อยากมาดูละครเท่านั้นแหละ"ฟ่านเง่ยเพียงแค่มาดูละครจริงๆ เขายกยิ้มมุมปาก อี้หลงได้ยินก็หันหน้าหรี่ตาใส่ฟ่านเว่ยเขม็ง
"ละคร? ละครอะไรของเจ้า เจ้าทำลายเส้นทางและชีวิตข้าไปแล้วจะเอาอะไรอีก"หลี่อันกำหมัดแน่นอย่างเกลียดชัง คนคนนี้นางจะฆ่ามันให้ตายซะ
"เอ๋ ก็วันนี้นะ"ฟ่านเว่ยหยุดพูดก่อนมองหลี่อันและร่างศพนั้น ก่อนยิ้มแย้มกว้างจนหลี่อันมึนงง
"วันนี้วันแต่งงานของเจ้า ข้าก็แบบว่า"ฟ่านเว่ยหยุดยิ้มก่อนตบมือดังๆ สามที เสียงข้างนอกก็ดังขึ้น พวกบ่าวชายและหญิงต่างเดินเข้ามาข้างในห้องหอนี้ หลี่อันก็อดตัวสั่นไม่ได้
"ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ว่าข้ามีตำแหน่งให้กับเจ้า วันนี้วันแต่งของเจ้าทั้งที พวกข้าก็เลยมาเป็นพยานในคืนเข้าหอของเจ้า"พวกบ่าวต่างพงกหัวช้าๆ
"พยาน พยานอะไร"นางเริ่มร้อนรน คนพวกนี้คิดจะทำอะไรอีก
"ก็ไม่มีอะไรมาก แค่มาดูเจ้าสาวเริงรักกับเจ้าบ่าวเท่านั้นเอง"ฟ่านเว่ยยกยิ้มให้กับหลี่อัน นางได้ยินก็หน้าซีดจะเป็นลม
"พวกแก!!! ทำแบบนี้กับข้าไม่ได้"หลี่อันเปล่งเสียงแหลมออกมาจนสุดลำคอ คอของนางเจ็บไปหมด เริ่มกอดแขนของตนมองศพอย่างขยะแขยง ฟ่านเว่ยทำท่านึกคิดสักพอ ก่อนจะยกยิ้ม
"อะ ล้อเล่นน่ะ ข้าไม่คิดทำหรอก"ฟ่านเว่ยยิ้มอย่างไร้เดียงสาแต่หลี่อันกลับคิดอีกแบบ คนคนนี้คิดจะทำจริง
"อยากเป็นหงส์ใช่ไหม ได้ ได้ ข้าจะปูทางให้เจ้าเองส่วนจะได้เป็นไหมอันนี้เจ้าต้องพยายามเองนะ ยังไงซะเจ้าคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มัน แต่อย่าลืมว่าก็มีคนแบบเจ้าอีกเป็นจำนวนมาก"ฟ่านเว่ยลุกขึ้น ตบมือ อย่างยิ้มแย้ม หลี่อันตกตะลึง คนคนนี้จะให้นางไปแต่งกับศพอีกหรือ นางส่ายหน้าไปมาอย่างหวาดกลัว
"จะส่ายหน้าไปไย เจ้าควรดีใจสิในที่สุดความฝันของเจ้าจะเป็นจริง ได้แต่งกับฮ่องเต้องค์นี้ไม่ชอบ แต่ชอบที่แย่งชิง ข้าก็จะให้ความปรารถนานั้น "ฟ่านเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้เรื่องมากเสียจริง ให้อีกอย่างก็ไม่เอาจะเอาอีกอย่าง หึในเมื่ออยากได้ ข้าจะให้สมพรนั้น จะอยู่หรือตาย ก็หาวิธีเอง จะให้นางได้รับรู้ว่าสตรีโบราณพวกนั้นว่าพวกนางก็ไม่ได้โง่แถมยังโหดเหี้ยมอีกเสียด้วย
หลี่อันที่ได้ยิน นางก็ตกใจอีก ว่าจะได้แต่งกับใครคราวนี้ดูท่าน่าจะยังมีชีวิตอยู่ แต่เป็นผู้ใดก็ต้องรอดูอีกที
ฟ่ายเว่ยหันหลังเดินออกไป พวกบ่าวที่เห็นก็เดินตามไปแยกย้ายกัน เหลือเพียง อี้หลงที่เดินตามฟ่านเว่ยไปแทบติดกันเป็นขนมตังเม
"เจ้าจะตามข้ามาทำไม"ฟ่านเว่ยหรี่ตาก่อนจ้องมองอี้หลงอย่างเบื่อหน่าย ไอหมอนี้เป็นหมารึ
"ข้าก็กำลังตามภรรยาอยู่ น่าเสียดายนัก"อี้หลงกล่าวอย่างเศร้าสร้อย บิดตัวมองฟ่านเว่ยด้วยตาหวานฉ้ำ
"เสียดาย เสียดายอะไร"ฟ่ายเว่ยรู้สึกหนังตากระตุกถี่ๆ เขาคันมือหยิกๆ
"ก็เรื่องที่ อุตส่าห์นำพวกบ่าวมาดูเรื่องสวาทแท้ๆ แต่ก็ต้องล่มไป ทำไมไม่ลองเปลี่ยนเป็นข้ากับเจ้ากำลังกลิ้งอยูบนเตียงกัน"ดวงตาอี้หลงเปล่งประกายอย่างมีความหวัง เรื่องคราวก่อนอีกนิดแท้ๆ แต่กลับโดนขัดเสียได้
"โฮโฮ สามีเจ้าอยากกลิ้งกับข้าขนาดนั้นเลยหรือ"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้มอย่างอาฆาต เหตุใดทุกทีที่เจอกันถึงเจอแต่ไอความคิดสัปดนอย่างนี้
"ใช่! ข้าอยากกลิ้งกับเจ้า รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน"อี้หลงตื่นเต้นสุดขีด จับจ้องฟ่านเว่ยที่กำลังมองเขาอยู่
"อืม ได้สิ"ฟ่านเว่ยยิ้มออกมาก่อนยกขาถีบลำตัวของอี้หลงจนล้มลง ฟ่านเว่ยจับตัวอี้หลงก่อนกลิ้งไถลลงสวนน้ำ
"ฮา ฮา เจ้าชอบไหมอี้หลง อยากกลิ้งดีนัก"ฟ่านเว่ยหัวเราะอย่างสะใจ แต่คนที่ตกน้ำไปกลับไม่โผล่ขึ้นมา ฟ่านเว่ยเริ่มหยุดนิ่งก่อนเดินเข้าใกล้สวนน้ำนั้น เมื่อหยุดที่ปลายสวนน้ำก็มีมือมาลากขาของฟ่านเว่ยอย่างเร็ว ดึงตัวฟ่านเว่ยลงน้ำไป
ฟ่านเว่ยที่ถูกดึงลงไม่รู้ตัวกำลังลืมตาเบิกกว้างในน้ำสีใสนั้น เห็นอี้หลงเข้ามาใกล้ก่อนจับคางของเขา ใบหน้าเลื่อนเข้ามาเคลื่อนริมฝีปากคู่สวยนั้นแนบลงกับของเขา ฟ่านเว่ยหยุดนิ่งสักพัก สติเขาประเจิดเล็กน้อย ให้ลองโดนผู้ชายรูปงามจับจูบสิจะไม่ให้เขารู้สึกดีหรือ ไม่ มันดีมาก เขาชอบผู้ชายนะจะไม่ให้เขาทำอะไรเลยก็คงไม่ได้
ฟ่านเว่ยจับหัวของอี้หลงก่อนกดแรงจูบนั้นอย่างหนักหน่วง บดขยี้กันก่อนที่จะรู้สึกหายใจไม่ออก เขารีบผละออกรีบขึ้นไป เมื่อพ้นผิวน้ำเขาหอบหายใจ อี้หลงที่ว่ายตามมาก็ว่ายมากอดหลังเขาก่อนขึ้นฝั่ง
เมื่อถึงฝั่งฟ่านเว่ยผลักอี้หลงลง สายตามองเห็นชุดขาวที่เปียกปอนแนบเนื้อ ฟ่านเว่ยรู้สึกชูชันขึ้นมาอยากเผด็จศึกคนงามตรงหน้า รีบล้มตัวกอดฟัดกับอี้หลง อี้หลงยิ่งตื่นเต้นร่างกายของเขาร้อนผ่าว สองมือพยายามลูบคล้ำหน้าอก แหวกสาปเสื้อออกอย่างกระหาย
อี้หลงเลียลงผ้าจุดที่ยอดเชอร์รี่อยู่อย่างจาบจ้วง ฟ่านเว่ยเองก็ทนไม่ไหวร่างกายเหมือนโดนไฟฟ้าสถิต กดท่อนล่างแนบกันและกัน มือค่อยๆ ลูบร่างกายที่สมส่วนของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ เลื่อนต่ำลงมาจนถึงบริเวณที่มังกรอยู่ มังกรน้อยของอี้หลงก็ชูหัวทักทายเขา ฟ่านเว่ยบิดหัวมังกรนั้นถึงแม้ผ้าจะกั้นอยู่ก็ตาม
อี้หลงครวญครางอย่างมีความสุข ก่อนที่อี้หลงจะเอามือไปด้านหลังฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยกดจูบริมฝีปากนั้นของอี้หลง พยายามสอดลิ้นเข้าไป อี้หลงเห็นเช่นนั้นก็เปิดปากออกสองลิ้นพัวพันกันเสียงดัง อี้หลงค่อยๆ เลื่อนมือที่อยู่ด้านหลังฟ่านเว่ยไหลลงอย่างช้าๆ ก่อนจับบริเวณแก้มก้นค่อยๆ บีบมันอย่างหลงใหล ฟ่านเว่นเห็นก็หมั่นไส้กดหัวมังกรจนอี้หลงเผลอบีบก้นแรง
ฟ่านเว่ยพยายามถอดชุดออก เขาพร้อมที่จะมีภรรยาแล้ว อี้หลงเห็นก็ยิ่งตื่นเต้น จมูกมันร้อนผ่าวแดงไปหมดก่อนที่จะมีกำเดาไหล ฟ่านเว่ยเพียงขมวดคิ้วเบือนหน้าหนีก่อนก้มลงดูดลำคอเรียวสวยนั้นจนเป็นรอย อี้หลงยิ่งดีใจตื่นเต้นมังกรในมือฟ่านเว่ยยิ่งใหญ่ขึ้น ฟ่านเว่ยกำมันอย่างสนุกสนาน อี้หลงรู้สึกทรมาน
เพล้ง!
ทั้งสองที่ยังกำลังทำกิจกรรมอยู่ก็หยุดลงก่อนหันไปมองต้นทาง เห็นหลงเปากำลังตัวสั่นทำถ้วยชาตก หลงเปาตกใจมาก เขาว่าจะเอาขนมไปให้ฮูหยินที่เรือน แต่เขาพึ่งมาทีนี้เลยหลงทางเดินไปมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงสุดแสนลามกดังขึ้นในสวน ด้วยความที่อยากรู้มันใครกันที่มาทำเรื่องลามกเช่นนี้ จึงเดินตามมาดู ไม่นึกว่าจะเจอฮูหยินตนกับท่านเสนาบดีกำลังแนบเนื้อตัวติดกัน
หลงเปาที่เห็นฉากนั้นเข้ารีบหลับตา หน้าแดงก้ำ ไอหยา เขายังเด็กอยู่ยังไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อน ถึงเป็นนายตนก็เถอะ มาทำเรื่องเช่นนี้ในที่นี้กลางวันแสกๆ ไม่ไร้อางอายหน่อยรึ แต่เขาก็อดนึกมโนฉากต่อไปไม่ได้ หลงเปาล้มลงนอนกองกับพื้นนิ่งไปด้วยสีหน้าสงบ
ฟ่านเว่ยเห็นว่าโดนรบกวนเขาก็อารมณ์เสียนิดน้อย กัดฟันกรอด ก่อนเหลือบไปมองเห็นสีหน้าของอี้หลงที่บิดเบี้ยว ฟ่านเว่ยก็หลุดขำหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนลุกขึ้นไป
"เหตุใดเราไม่ทำต่อเล่า"อี้หลงเห็นฟ่านเว่ยลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ในใจก็หงุดหงิดก่อนเหลือบมองมังกรน้อยที่น่าสงสาร
-------------------------------------------------
สวัสดีจ้า ขอชี้แจงนิดนึงนะ พอดีว่าในเรื่องอะ มันค่อนข้างมีคำผิดเยอะมาก มากแบบไม่ค่อยน่าให้อภัย อันนี้ต้องขอยอมรับว่า บางตัวพิมพ์ผิดจริง เพราะมันก็ลืมไปแล้ว บางตัวพิมพ์พลาดค่ะ คือพิมพ์ในโทรศัพท์ค่ะ แล้วคือ ถ้าอ่านแล้วแบบว่าคำมันดูหายๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ คือ เราต้องช่วยแม่ทำงานค่ะตั้งแต่เช้าตรู่ถึงดึกกว่าจะเลิก เปิดเป็นร้านอาหารทีนี้อ่ะเวลาขายของ ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นในเฟส แบบโพสลงเฟสขายอะไรประมาณนี้ค่ะ ลูกค้ามาสั่งเราต้องไปส่งค่ะ ตอนเที่ยง-เย็น ช่วงนั้นจะว่างอ่ะค่ะ เพราะเตรียมทำอาหารเรียบร้อยแล้วจะรอลูกค้าสั่ง ซึ่งเราจะใช้เวลานั้นในการพิมพ์แต่งนิยายและลูกค้าก็จะชอบสั่งของ ซึ่งแต่งๆ อยู่กำลังคิดเนื้อหาได้แล้วแต่พอต้องไปส่งของมาเสร็จจะแต่งที่ค้างไว้ก็ลืมค่ะ หลายรอบมาก วันที่ลงสี่ตอนรวดเพราะแม่ปิดร้านค่ะ สามวันเลยมีเวลาว่าง ก็แต่งเป็นคลัง แต่ตอนนี้หมดแล้วค่ะถ้าถามว่าแถวนั้นไม่มีฟู๊ดแพนด้าหรือแกร๊บหรอคะ ตอบว่า มีค่ะ พึ่งมาได้ไม่กี่เดือน แต่เมืองที่เราอยู่มันเล็กค่ะ มันไม่ได้อยู่เมืองใหญ่คนส่วนใหญ่เขาไม่สั่งกันส่วนสำนวนอันนี้ยอมรับค่ะว่ามัน แปลก เพราะเราชอบอ่านนิยายจีนค่ะ แต่แบบดำน้ำแปลตามปู่กูเลยค่ะ ซึ่งตอนแรกที่อ่านก็ขัดใจแต่อ่านไปมากๆ ก็ชินค่ะ อ่านมาปีกว่าแล้ว ได้ร้อยกว่าเรื่องซึ่งแต่ละเรื่องสนุกมากกก ภาษามันเลยเพี้ยนตามปู่กูเลยค่ะ
ต้องกราบขออภัยด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอดนะคะ ดีใจมากๆ ค่ะ ที่มีคนติดตามเพราะเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ไม่มีฉากสะบะระเหแต่มีกริ่มๆให้กิน

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ไม่มีฉากสะบะระเหแต่มีกริ่มๆให้กิน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้