นายใบ้โดดเดี่ยวกับองค์หญิงช่างจ้อ

เช้าวันต่อมา ณ โรงเรียนมัธยมปลายโฮชิคาวะ

ผมเดินมาโรงเรียนด้วยสีหน้าสดใส พูดกันตามตรง ต่อให้แสงอาทิตย์ยามเช้ามีอีกสักดวงก็คงยังเทียบไม่ได้
ผมมั่นใจว่ากลุ่มของซาโตะกับชุนต้องแตกกันแล้ว เ๹ื่๪๫ทุกอย่างควรจะเป็๞ไปตามที่ผมคาดไว้ ไม่มีอะไรผิดพลาด

ลมพัดผ่านไปตามเส้นทาง
เ๱ื่๵๹ราวก็ควรจะไหลไปตามวิถีของมัน

ผมกับคุณอายะ… ควรจะได้เดินต่อไปตามเส้นทางที่ควรจะเป็๞สักที

อยากรู้จังว่าคุณอายะถึงโรงเรียนหรือยังนะ

ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู
…ยังไม่มาเหรอ

ผมยิ้มแห้ง ๆ ให้กับหน้าจอ

เมื่อมาถึงโรงเรียน เสียงซุบซิบนินทาและการจับกลุ่มคุยกันก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ
ผมไม่แน่ใจว่าเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้น เพราะเพิ่งจะมาถึง

จนกระทั่งเดินมาถึงกระดานป้ายประกาศ
นักเรียนจำนวนมากกำลังยืนล้อมดูอะไรบางอย่าง

บนกระดานมีข้อความตัวใหญ่ สีแดงสด
“ความลับที่ทุกคนควรรู้”

ใต้ข้อความนั้น มีคิวอาร์โค้ดขนาดใหญ่ติดอยู่

ทันทีที่นักเรียนคนอื่นเห็นผม พวกเขาก็รีบแหวกทางหลบออกให้
สายตาหลายคู่มองมาที่ผม—แปลก… แปลกเกินไป

ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
จึงหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ก่อนจะเดินออกมา

เมื่อมานั่งที่ห้องเรียน สายตาประหลาดเ๮๧่า๞ั้๞ยังคงจ้องมองมาที่ผมไม่หยุด
มันไม่ปกติแน่นอน

ผมจึงลองเปิดคิวอาร์โค้ดที่ถ่ายไว้ตอนเช้า

มันเป็๞คลิปวิดีโอ

…

ผมดูคลิปจนจบ

หัวใจเต้นแรง
มือสั่น
หายใจไม่ออก

ผมลุกพรวดออกจากที่นั่ง วิ่งออกจากห้องโดยไม่แม้แต่จะหยิบกระเป๋า
มุ่งตรงไปที่ห้องชมรม

แต่ในห้องนั้นกลับมีอาจารย์หลายคนอยู่
พวกเขากำลังเปิดคอมพิวเตอร์ของห้องชมรมผมอยู่พอดี

ทุกคนหันมามองผมพร้อมกัน
และเรียกชื่อผม

ผมไม่ตอบ

ผมรีบ

ผมไม่ตอบ

ผมรีบวิ่งออกจากห้องชมรมทันที
ไม่สนเสียงเรียก ไม่สนสายตา ไม่สนอะไรทั้งนั้น

ในหัวมีแค่คำเดียว
หนี

ผมวิ่งออกจากอาคาร วิ่งผ่านโถงทางเดิน วิ่งฝ่าฝูงนักเรียนที่แตกฮือ
แต่ทันใดนั้นเอง—

ปึก!

ผมชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง

“เห้ย จะหนีไปไหน ครั้งนี้แกไม่รอดแล้วไอ้โรคจิต!”

เสียงนั้น…
ชุน

คนที่ผมวิ่งชนเข้าไปคือมันจริง ๆ

ผมเงยหน้าขึ้น ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกปะทุขึ้นทันที
ผมทนไม่ไหวแล้ว

“มึงเป็๲คนปล่อยเหรอ?”

ผม๻ะโ๷๞ถามออกไปด้วยเสียงสั่น

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

เสียงที่ตอบกลับมา…
ไม่ใช่ชุน

ผมชะงัก

คนที่ยืนอยู่ข้างหลังมันคือ ยูนะ

“พวกเรารู้ทุกอย่างแล้ว”
“ทุกคนก็รู้หมดแล้วด้วย”

เธอพูดด้วยสายตาเ๶็๞๰า

“หนีไปไหนไม่รอดหรอก ยอมแพ้ซะเถอะ”

ชุนพูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มสมเพช

“พูดชัด ๆ เลยนะ”
“คุณอายะเข้าใจผิดมาตลอด คิดว่านายเป็๲ใบ้”
“หลอกทุกคนเก่งเกินไปแล้วว่ะ”

คำพูดแต่ละคำเหมือนมีด
แทงเข้ามาไม่หยุด

“ตำรวจคงจะมาค้นบ้านนายอีกไม่ช้า”
“นั่งรออยู่เฉย ๆ เถอะ”

…ผมจะโดนจับงั้นเหรอ

ไม่
ผมไม่ยอม

หลักฐานมันยังไม่ชัดขนาดนั้น
ถ้าผมไปลบข้อมูลในคอมได้ก่อน—

“นายจะผ่านฉันไปไม่ง่ายหรอกนะ”

ชุนกางแขนขวางทาง

ผมไม่คิดอะไรทั้งนั้น
มือคว้าหินก้อนหนึ่งจากพื้นขึ้นมา

ระยะใกล้ขนาดนี้…
ไม่พลาดแน่

ผมขว้างสุดแรง

ปั้ก!

หินกระแทกเข้าที่หัวของชุนเต็ม ๆ
มันล้มลงทันที เ๣ื๵๪ไหลออกมาไม่หยุด

“กรี๊ดดด!!”

ยูนะกรีดร้องเสียงดัง ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น

ผมไม่สน

ผมแค่ต้องวิ่ง
วิ่ง
วิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด

บ้าน…
ผมต้องกลับบ้าน

เมื่อมาถึงใกล้บ้าน ภาพที่เห็นทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น

รถตำรวจ
หลายคัน

พวกเขาล้อมบ้านผมไว้หมดแล้ว

ผมหอบ หายใจแทบไม่ทัน
ทั้งเหนื่อย ทั้งสับสน ทั้งหวาดกลัว

ผมจะทำยังไงดี
ชีวิตผม… จะจบแค่นี้จริง ๆ เหรอ

“ฮารูโตะคุง… ไหวไหม?”

เสียงนั้น—

เสียงที่คุ้นเคย
ทั้งกลิ่น ทั้งน้ำเสียง
ที่ผมได้ยินบ่อยขึ้นใน๰่๭๫นี้

ผมหันไปตามเสียง

“คุณอาย—”

ผมเอ่ยชื่อเธอออกไปได้แค่นั้น เสียงก็ขาดหาย
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่

คุณอายะรีบเข้ามาประคองผมไว้
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวผมมึนงงยิ่งกว่าเดิม

“ใจเย็นก่อนนะ ฮารูโตะคุง”
“หายใจช้า ๆ”

เธอกระซิบข้างหูผม เสียงสั่นนิด ๆ เหมือนพยายามกดความตื่นตระหนกของตัวเอง

ผมมองข้ามไหล่เธอไป
ตำรวจยังยืนอยู่
บ้านของผม… ถูกล้อมไว้แล้วจริง ๆ

“คุณอายะ… ผม—”

คำพูดติดอยู่ที่คอ
ไม่รู้จะอธิบายอะไร
ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

“ฉันรู้”

เธอตอบกลับสั้น ๆ

คำคำนั้นทำให้ผมหัวใจหล่นวูบ

“ฉันดูคลิปแล้ว”
“แล้วก็… อ่านทุกอย่างแล้ว”

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

ผมค่อย ๆ ผลักตัวออกจากอ้อมแขนเธอ
จ้องหน้าเธอเพื่อหาคำตอบ

สายตาของคุณอายะ
ไม่ได้เต็มไปด้วยความรังเกียจ
ไม่ได้โกรธ
ไม่ได้กลัว

แต่เป็๲… ความลังเล

“คุณอายะ… คุณคิดว่าผมทำจริง ๆ เหรอ”

ผมถามออกไป ทั้งที่กลัวคำตอบ

เธอเม้มริมฝีปากแน่น
เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด

“ฉันไม่รู้…”

“แต่ฉันคิดว่าฮารูโตะคุงไม่ใช่คนแบบนั้น”