รู้แล้วว่าเป็นเธอ

นางเอกและตี้กำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ การกลับประเทศครั้งนี้ นางเอกอยู่ได้แค่หนึ่งอาทิตย์

ต้องกลับวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้แล้ว แต่ตี้มีเรื่องที่อยากจะบอกกับนางเอก

นางเอก : มีอะไร เห็นนั่งเงียบมาสักพักแล้ว

ตี้ : ก็....เมื่อวานเจอรุ่นพี่โยที่กองอ่ะ รุ่นพี่เค้ามาเป็นแขกรับเชิญ

นางเอก : แล้วรุ่นพี่สบายดีมั้ย? เป็นยังไงบ้าง

ตี้ : ก็สบายดี รุ่นพี่ถามถึงเธอหน่ะ ฉันก็เลยบอกรุ่นพี่ไปว่าตอนนี้เธออยู่นี่ รุ่นพี่ก็เลย......

นางเอก : หืม...ทำไมเหรอ?

ตี้ : รุ่นพี่ก็เลยอยากชวนพวกเราไปตกปลา บอกว่ารุ่นพี่ทั้งสองอยากเจอเธอ

นางเอกนิ่ง เงียบไป ตี้เห็นนางเอกนิ่งไปก็เลยพยายามที่จะบอกให้นางปฏิเสธเพื่อไม่ให้อึดอัด

ตี้ : ถ้าเธอไม่สบายใจ ฉันว่าไม่ต้องไปก็ได้นะ ฉันจะบอกว่าเธอกำลังเตรียมตัวกลับ ไม่มีเวลา

นางเอก : เอาสิ (นางเอกพูดด้วยความตั้งใจ) ไปตกปลากัน

.........................................................................................................................

แล้ววันตกปลาก็มาถึง

รุ่นพี่จาง รุ่นพี่โย นางเอก และตี้ ก็มาเจอกันที่ตกปลากันที่เดิม

รุ่นพี่เห็นนางเอกหายหน้าหายตาไป นางเอกก็เลยเล่าให้ฟังว่านางเอกออกจากวงการบันเทิง

แล้วกลับไปเรียนต่อที่อเมริกาแล้ว รุ่นพี่ทั้งสองคนตกใจมาก เพราะยังไม่มีใครรู้และไม่ได้มี

ประกาศอย่างเป็นทางการใดๆ

รุ่นพี่โย : ทำไมถึงตัดสินใจอย่างนั้นหล่ะ

นางเอก : คือ ซีอยากกลับไปทำอะไรที่ค้างคาให้เสร็จอ่ะค่ะ อยากกลับไปเรียนต่อให้จบ

แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะเอายังไงต่อ

รุ่นพี่จาง : มีปัญหาอะไรหรือหรือเปล่า? ถ้ามีปรึกษาพี่ได้นะ เผื่อพี่จะช่วยให้คำแนะนำได้

นางเอก : ไม่มีค่ะ ไม่มี ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ แค่รู้สึกสับสนกับตัวเองเล็กน้อย

ก็เลยอยากให้เวลาตัวเองคิดทบทวนอะไรหลายๆ อย่างหน่อยค่ะ

รุ่นพี่โย : พี่ว่านะ ตอนนี้เป็นเวลาทองของนักแสดงนะ เรากำลังไปได้สวยเลย ผลงานโดดเด่นมาก

อยู่วงการมา 4 ปีไม่ใช่ง่ายๆ ที่จะสามารถขึ้นมาแถวหน้าได้ขนาดนี้ แล้วเวลาของนักแสดงอย่างเรา

ก็มีอายุแค่สั้นๆ ทื้งเวลาทองแบบนี้พี่ว่าน่าเสียดายเกินน้าาา

รุ่นพี่จาง : อืม พี่เห็นด้วยนะ ไม่ใช่ใครที่จะสามารถมีโอกาสแบบนี้ พี่เห็นด้วยว่าไม่ควรทิ้งโอกาสแบบนี้ไป

นางเอก : ซีคิดว่า บางที ที่นี่อาจไม่ใช่ที่ของซีค่ะ ซีควรจะไปอยู่ในที่ของซี (ตั้งแต่แรกแล้ว ซีคิดในใจ)

รุ่นพี่โย : เอาหล่ะ ในเมื่อมันเป็นการตัดสินใจที่ดีแล้วของน้องซี พี่ก็จะไม่พูดอะไรอีก ถ้างั้นก็ขอให้น้องดี

โชคดี และประสบความสำเร็จในเส้นทางที่ตัวเองเลือก เอ้าทุกคน ชน!!!

ทานอาหารกันเรียบร้อย ทุกคนต่างพากันเตรียมตัวกลับ นางเอกกำลังล้างจานอยู่ แล้วรุ่นพี่จางก็เดินเข้ามาช่วย

รุ่นพี่จาง : คิดดีแล้วใช่มั้ย?

นางเอก : อืมมมม...ซีเคยคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่ทำให้ซีใจเต้นและตื่นเต้นที่ได้ทำค่ะ แต่พอได้เข้ามาแล้ว

ซีกลับพบว่าที่นี่ (นางเอกมองหน้ารุ่นพี่) แม้มันจะยังทำให้ใจเต้น แต่มันไม่ใช่ที่สำหรับซีแล้วค่ะ

สายตาของนางเอกที่มองรุ่นพี่จางก็ยังคงเหมือนเดิม แววตาที่แปล่งกาย

สายตาที่อ่อนละมุนนั้น นางเอกไม่รู้จะเหมือนกันว่าจะหยุดมันได้ยังไง

ตี้ที่คอยมองอยู่ทุกสถานการณ์ก็เลยเดินเข้า

ตี้ : มีอะไรให้ช่วยมั้ย?

นางเอก : อ่อ เสร็จแล้วหล่ะ กลับกันเถอะ

แล้วทุกคนก็ต่างแยกย้าย ตี้ก็ขับรถไปส่งนางเอกเหมือนเดิม

บนรถนางเอกเงียบมาก ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาเลย

เมื่อตี้ได้เห็นสายตาที่นางเอกคุยกับรุ่นพี่จางตอนนั้นก็รู้ว่าสายตาที่นางเอกมองไม่ต่างไปจากเดิมเลย

ทั้งคู่เงียบมาตลอดทาง จนกลับเข้ามาที่คอนโด ตี้อัดอึดกับการที่นางเอกยังคงมีความรู้สึกให้รุ่นพี่

ตี้ : เธอยังคงหวั่นไหว

นางเอก : ใช่ ขอโทษนะ (นางเอกตอบตี้ด้วยอาการเหม่อลอยเล็กน้อย)

ตี้เงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะถ้านางเอกยังคงหวั่นไหวกับรุ่นพี่จาง ตี้ก็ทำอะไรไม่ได้

ได้แต่เอาของไปเก็บที่ห้องเก็บของ แล้วนางเอกก็เดินตามไป นางเอกดึงเสื้อตี้จากด้านหลังเบาๆ

ตี้หยุดเดิน

นางเอก : ฉันขอโทษ (นางเอกพูดด้วยน้ำคลอเบ้า) ฉันคิดว่ามันจะไม่มีอะไรแล้ว ที่ฉันไปวันนี้

ก็เพื่ออยากให้ตัวเองมั่นใจว่าฉันไม่มีความรู้สึกอะไรแล้ว แต่....แต่

ตี้เห็นกลับมา กอดนางเอกเบาๆ นางเอกเริ่มร้องไห้ ออกมาด้วยความผิดหวังในตัวเองที่ไม่สามารถ

ตัดความรู้สึกที่มีต่อรุ่นพี่จางได้

นางเอกผละตัวออกมองหน้าตี้

นางเอก : แต่มันดีขึ้นเมื่อนายเข้ามา และฉันมั่นใจว่ามันจะต้องดีกว่านี้แน่นอน

ตี้กอดนางเอกอีกครั้ง

ตี้ : ฉันเชื่อ ฉันเชื่อ ฉันจะรอนะ ไม่ต้องร้องแล้ว

ตี้เช็ดน้ำตาให้นางเอก