ไม่เป็นแล้วทายาทตระกูลหลิน (มี e-book นะคะ)

        “นังลูกไม่รักดี แกลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” พ่อหย่งตะโกนเรียกลูกสาวอย่างโมโห

        หย่งอิงอิงที่ได้ยินเสียงตะโกนก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆ ห้อง เมื่อเธอเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่ยืนอยู่ก็ต้องตกใจ เธอรีบหันไปมองผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ เธออย่างนึกขึ้นได้

        “แก แกเป็นใคร แกมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมไม่ใช่พี่เจิ้งฉี แกเอาพี่เจิ้งฉีไปไว้ที่ไหน” หย่งอิงอิงตะโกนขึ้น

        “นี่เธอ ฉันก็นั่งกินเหล้าอยู่ในห้องของฉันอยู่ดีๆ เป็นเธอเองไม่ใช่หรือที่เดินเข้ามากอดฉัน แล้วตอนนี้เธอจะโวยวายให้มันได้อะไรขึ้นมา หรือว่าอยากจะได้เงินไว้ใช้ ไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างฉันไม่เคยเอาเปรียบใคร” นักพนันหนุ่มลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า พร้อมกับโยนเงินใส่หน้าหย่งอิงอิง “ตัวเองก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์มาจากไหน ยังมาทำเป็นโวยวาย”

        “แกทำอย่างนี้หมายความว่ายังไง ลูกสาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่านะที่พอแกล่วงเกินเธอแล้ว แกก็มาโยนเงินให้แบบนี้ แกต้องรับผิดชอบลูกสาวของฉัน” พ่อหย่งตะโกนใส่หวังเฉิง

        “ตาเฒ่า ถ้าจะให้ฉันรับผิดชอบผู้หญิงทุกคนที่ฉันนอนด้วย ป่านนี้ที่บ้านของฉันคงมีผู้หญิงรออยู่เป็นร้อยคนแล้ว ฟังให้ดีๆ นะ เงินที่ฉันให้ไป มันก็มากเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างลูกสาวของแกแล้ว” นักพนันหนุ่มหันไปถามหย่งอิงอิงก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป “หรือเธอก็อยากให้ฉันรับผิดชอบเธอด้วย ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกันนะ ถ้าวันไหนฉันเงินขาดมือ ฉันจะได้เอาตัวเธอไปใช้ประโยชน์ได้”

        หย่งอิงอิงถึงกับพูดไม่ออก ทำไมแผนการที่เธอวางไว้ถึงไม่เป็นไปตามนั้น เธอหันไปมองอาถงอย่างเอาเรื่อง “อาถง แกวางแผนการทั้งหมดนี้เพื่อจะทำลายชื่อเสียงของฉันหรือ”

        “อิงอิง ทำไมแกพูดอย่างนั้นล่ะ ฉันก็ทำงานของฉันอยู่ดีๆ ไม่ใช่แกหรือที่จะเข้ามาในห้องนี้ให้ได้ แกยังบอกอีกว่าแกจะเอาเครื่องดื่มแก้วนี้เข้ามาให้คนรักของแกเอง” อาถงรีบเดินไปหยิบแก้วเครื่องดื่มที่วางอยู่มุมห้องมาให้ทุกคนดู

        เมื่อทุกคนหันกลับไปสนใจที่หย่งอิงอิงอีกครั้ง อาถงก็ได้แต่ถอนใจโล่ง นักพนันคนนี้เป็นคนที่เธอจ้างให้มานอนรอหย่งอิงอิงอยู่ในห้องตามคำสั่งของต้าหวั่นเฉิน

        “พี่เจิ้งฉี ก่อนหน้านี้ฉันอยู่ในห้องนี้กับพี่ ทำไมพี่ถึงใจร้าย ไปเปลี่ยนเอาผู้ชายคนอื่นให้มาอยู่กับฉันแทนล่ะคะ” หย่งอิงอิงหันไปพูดกับหลินเจิ้งฉีอย่างสิ้นหวัง ในเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน เธอก็จะเริ่มแผนการใหม่ของตัวเอง

        “ฉันไปอยู่กับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่หย่งอิงอิง ผู้ชายคนนั้นต่างหากที่อยู่กับเธอ ทุกคนที่นี่ก็เห็นกันหมด” หลินเจิ้งฉีพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

        “พี่เจิ้งฉีคะ ฉันรู้ว่าพี่คงรู้สึกผิดกับพี่อันอัน แต่เราก็แอบคบกันมานานแล้วนะคะ แล้วตอนนี้ในท้องของฉันก็มีลูกของพี่อยู่ด้วย” หย่งอิงอิงเริ่มร้องไห้ “พี่อย่าทิ้งฉันเลยนะคะ จะให้ฉันอยู่เป็นบ้านเล็กของพี่ก็ได้ แต่พี่อย่าไล่ฉันกับลูกไปเลยนะคะ ลูกของเราต้องมีพ่อนะคะ”

        “เธอท้องกับสามีฉันอย่างนั้นหรือหย่งอิงอิง” หย่งลี่อันเดินเข้ามาถาม 

        “อันอัน คุณมาได้ยังไง” หลินเจิ้งฉีถาม “ผมบอกให้คุณรอผมอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือครับ เรื่องทางนี้ผมจัดการได้”

        “พ่อกับซ่งฉือไปตามหาอิงอิงที่บ้านเราน่ะค่ะ ฉันก็เลยคิดว่าเธอน่าจะตามมาสร้างปัญหาให้คุณที่นี่ และฉันก็อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเธอมีแผนที่จะทำลายครอบครัวของเรายังไง”

        “พี่อันอัน ฉันขอโทษนะคะ ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเลย ฉันรู้ว่าพี่รักพี่เจิ้งฉี แต่ฉันกับพี่เจิ้งฉีก็รักกันเหมือนกันนะคะ พี่อย่าใจร้ายพรากเราไปจากกันเลยนะคะ” หย่งอิงอิงวิ่งเข้ามากอดขาพี่สาวเอาไว้ “ฉันยอมนะคะพี่อันอัน ฉันยอมเป็นรองของพี่ ขอแค่พี่ยอมให้ฉันกับลูกอยู่กับพี่เจิ้งฉี พี่จะให้ฉันอยู่ในสถานะไหน ฉันยอมทุกอย่าง”.

        “ฉันถามเธออีกครั้งว่าเธอท้องกับสามีฉันจริงๆ หรือหย่งอิงอิง” หย่งลี่อันแกะมือน้องสาวออก

        “หลินเจิ้งฉี แกลองอธิบายมาให้ฉันฟังหน่อยซิว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นยังไง แกทำอะไรกับลูกสาวของฉัน” พ่อหย่งถามแทรกขึ้นอย่างโมโห

        “พ่อใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ตอนที่เราเดินเข้ามาในห้องนี้ พี่เขยก็เดินมาพร้อมกับเรา ผมว่าเขาคงไม่...” หย่งซ่งฉือกำลังจะอธิบายต่อ แต่หย่งอิงอิงก็พูดแทรกขึ้นมา

        “ซ่งฉือ ฉันรู้ว่าแกรักพี่อันอันมากกว่าฉัน แกก็เลยไม่อยากให้พี่อันอันเสียใจ และแกก็คงไม่อยากให้พี่เจิ้งฉีมารับผิดชอบฉันใช่ไหม แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เด็กในท้องของฉันเป็นลูกพี่เจิ้งฉี และเด็กก็ต้องการพ่อ แกอย่าพูดอะไรเพื่อเป็นการขัดขวางและทำร้ายฉันเลยนะ ฉันขอร้อง” หย่งอิงอิงพูดกับน้องชายอย่างน่าสงสาร

        พ่อหย่งหันไปมองลูกทั้งสามคนสลับกันไปมา โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าจะเชื่อคำพูดของใครดี “มีใครจะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังบ้างไหม”

        “พ่อคะ เด็กในท้องของอิงอิง ไม่ใช่ลูกของเจิ้งฉีหรอกค่ะ เป็นลูกของคนรักเก่าเธอต่างหาก แต่บังเอิญว่าผู้ชายคนนั้นเขาทิ้งเธอไปแล้ว อิงอิงก็เลยอยากหาคนมารับเป็นพ่อของเด็ก และเจิ้งฉีก็คือคนที่เธอหวังเอาไว้” หย่งลี่อันบอกกับพ่อเสียงเรียบ “อิงอิงทำเรื่องผิดต่อหนูมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้หนูจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายหนูกับครอบครัวของหนูอีกแล้ว”

        “แกหมายความว่ายังไง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้อีก” พ่อหย่งถามหย่งลี่อันด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ดูคุกคาม

        จงเว่ยก้าวออกมายืนบังหย่งลี่อันเอาไว้ “คุณลุงฟังที่ผมพูดก่อนนะครับ เรื่องของพี่อันอันกับพี่เจิ้งฉีในตอนนั้น เป็นหย่งอิงอิงที่ว่าจ้างอันธพาลท้ายหมู่บ้านให้จัดฉากขึ้นครับ เธอต้องการทำลายชื่อเสียงของพี่อันอัน ผมคือหนึ่งในอันธพาลพวกนั้น”

        “ถ้าคุณยังไม่เชื่อ จะดูจดหมายฉบับนี้ด้วยก็ได้นะครับ” หลินเจิ้งฉีหยิบจดหมายออกจากจากอบเสื้อส่งให้พ่อหย่ง

        พ่อหย่งเห็นลายมือบนจดหมายก็จำได้ทันที เขาพูดขึ้นอย่างเสียใจ “อิงอิง แกทำเรื่องเลวร้ายอย่างนี้ลงไปได้ยังไง ถึงฉันจะไม่รักไม่ดูแลพี่สาวของแก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากจะไปทำลายชีวิตของเธอ ฉันรู้ว่าแกกับแม่ของแกคอยหาเรื่องพี่สาวแกอยู่ตลอด และฉันก็ไม่คิดที่จะห้าม เพราะอะไรรู้ไหม เพราะฉันรักแกมากที่สุดยังไงล่ะ แต่ครั้งนี้มันเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวจริงๆ”

        “พ่อคะ” หย่งอิงอิงเรียกบิดาเสียงเครือ

        “คุณคะ เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างอันอันก็ได้แต่งงานกับสามีที่ทั้งดีและร่ำรวยไปแล้วด้วย นี่ถือเป็นความดีของลูกสาวเรานะคะ คุณอย่าโทษแกสิ” แม่หย่งพูดแทนลูกสาว

        “เยี่ยถง ที่ผ่านมาคุณเลี้ยงดูลูกสาวทั้งสองคนอย่างลำเอียงขนาดไหนผมก็ไม่เคยว่า เพราะคุณอาจจะเรียนรู้มาจากผมที่ไม่เคยชอบลูกสาวคนโตของตัวเองเลย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องตามใจและเลี้ยงดูอิงอิงมาอย่างผิดๆ แบบนี้ อิงอิงถึงกับกล้าทำลายชื่อเสียงของพี่สาวตัวเอง แถมตอนนี้ยังอยากจะแย่งสามีของพี่สาวเพื่อให้มารับผิดชอบกับเด็กในท้องของตัวเองอีก แล้วต่อไปล่ะ อิงอิงจะทำเรื่องเลวร้ายกว่านี้ได้อีกมากเท่าไหร่กัน ผมพอแล้ว ครั้งนี้ผมคงช่วยอะไรลูกสาวคุณไม่ได้อีกแล้ว หากลี่อันกับสามีอยากจะแจ้งความเอาผิด ผมก็จะให้พวกเขาทำ”

        “พ่อคะ พ่อไม่รักหนูแล้วหรือคะ พ่อเคยรักหนูที่สุด ครั้งนี้พ่อก็ต้องช่วยหนูสิคะ พี่อันอันกับพี่เจิ้งฉียังไม่มีลูกด้วยกัน แล้วมันจะผิดอะไรล่ะคะที่จะให้พี่สาวเสียสละเพื่อหนูบ้าง ลูกของหนูต้องมีพ่อ และพี่เจิ้งฉีก็เหมาะสมที่สุด” 

        “คุณดูเอาเถอะนะ เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ลูกสาวของคุณยังคิดไม่ได้ ต่อไปคุณกับอิงอิงก็ไปใช้ชีวิตของตัวเองก็แล้วกัน พวกคุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน อยากทำอะไร ต่อไปผมจะไม่ห้ามพวกคุณอีกแล้ว ขอแค่อย่างเดียว” พ่อหย่งหันไปมองหน้าภรรยา “เราแยกกันอยู่เถอะนะ”

        “คุณคะ คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ คุณจะทิ้งฉันกับลูกไปไม่ได้” แม่หย่งพูดขึ้นอย่างตกใจ

        “คุณกับลูกสาวของคุณก็อยู่ที่บ้านหลังนั้นไป ส่วนผมจะย้ายไปอยู่กับซ่งฉือ ทรัพย์สินทุกอย่างเราจะแบ่งกันคนละครึ่ง เรามาหย่ากันเถอะ" พ่อหย่งหันไปหาหย่งลี่อัน “แกคงไม่ขัดข้องอะไรที่ฉันจะแบ่งทรัพย์สินอย่างนี้ใช่ไหม”

        “สมบัติทั้งหมดเป็นของพ่อ แล้วแต่พ่อจะตัดสินใจเถอะค่ะ” หย่งลี่อันตอบ