ลูกไฟขนาดมหึมา หลายลูก เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง พุ่งโจมตีลงมา โยมีเป้าหมายคือที่ตั้งของค่ายจักรวรรดิ
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ..........
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ...........
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ............
ถ้านับมูลค่าความเสียหาย ประเมินมูลค่าไม่ได้เพราะเสียหายมากมหาศาล แต่นั่นกลับคือค่ายกลที่ตั้งหลอกล่อให้ศัตรูมาติดกับเท่านั้นเอง เป็ค่ายที่ไม่มีคนอยู่ มีเพียงกระโจมไม้เก่าๆ ที่พร้อมหักพังทุกเมื่อ และมีเพียงหุ่นปั้นฟาง ที่ตั้งเป็กระจุกยืนอยู่กระจายเต็มพื้นที่บริเวณโดยรอบ วัตถุประสงค์เพื่ออำพราง และตบตา ศัตรูเท่านั้น การที่ศัตรูโจมตีลงมาแบบนี้แบบเต็มกำลัง นั้นหมายความว่าการวางแผนนั้นได้ผลลัพธ์ดีเลิศเกินคาด เพราะเป็กับดักที่ถูกวางเอาไว้โดยความจงใจให้มันเป็แบบนี้ เมื่อโจมตีอาวุธของศัตรูจะได้ลดน้อยลง ทรัพยากรของทางนั้นก็จะลดลง ถ้าจะคิดจะเปิดศึกอีกต้องเบิกอาวุธเพิ่ม ซึ่งต้องทำเอกสารและใช้เวลาสักระยะประกอบกับการลำเลียงส่งอาวุธอีกที่ต้องใช้เวลาทั้งนั้น โดยที่ทางเราได้คำนวณไว้แล้ว ซึ่งเป็การโจมตีที่ไร้ประโยชน์และมีแต่ศูนย์เสีย ขาดทุนเห็นๆ โดยที่ทางจักรวรรดิไม่ได้ออกแรงใดๆ เลย นั้นคือช่องโหว่หรือจุดอ่อนที่ทำให้ทางเราเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามได้โดยง่าย
“ศัตรูหลงกลเราเข้าแล้วครับ” นายพลทหารกล่าวขึ้นด้วยความยินดีที่ทุกอย่างเป็ไปตามที่พวกเขาอดทนรอ
“55555 ข้าพอใจยิ่งนัก” ผู้การยิ้มแสยะที่มุมปากเหมือนตัวร้ายในละครหลังข่าวทางทีวี
“ใช้เรดาห์ จับทิศทาง ลูกะเิมันพุ่งมาจากทางไหน? ”
“รับทราบครับ”
“ทิศใต้ครับ” น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยขึ้นต่อผู้บังคับบัญชา
“ส่งหน่วยเคลื่อนพลตามฉันมา พวกเราจะไปเหยียบพวกมันให้จมดินกันไปเลย”
“รับทราบครับ”
หน่วยพลทหารราว 5-6 คน เหาะขึ้นน่านฟ้าภายใต้เวทย์มนต์ที่ถูกฝึกมาด้วยความคล่องตัวและกระฉับกระเฉงตามผู้บังคับบัญชาไปติดๆ
“มันช่างเป็ศึกที่คาดเดาผลลัพธ์แพ้ชนะได้อย่างขาดลอยเสียจริง” ร้อยตรีหญิงสถบออกมา
“เอาละ พวกนายตามฉันมา” คำสั่งที่ซ่อนความดีใจถึงชัยชนะอยู่ภายใต้รอยยิ้มบนใบหน้าหวานของเ้าของเรือนผมสั้นดำขมขำ
นายพลทหารเห็นผู้การยกยิ้มดีใจ พวกเขาก็มีแรงฮึดสู้ในใจ แย้มยิ้มตามผู้การนั้นเป็แต้มต่อในการโจมตีกลับ นั้นมีนัตย์รางๆ ว่าศึกในครั้งนี้ทางเราจักรวรรดิจะเป็ฝ่ายชนะแน่นอน
ฝั่งศัตรู
“ไม่มีการโจมตีกลับมาครับผู้การ ผมว่ามันเริ่มมีกลิ่นแปลกๆ นะ หรือนี้จะเป็กับดักครับ” นายทหารพลหนึ่งกล่าวขึ้นท่ามกลางสภาพวะตรึงเครียดที่พาดระหว่างแพ้หรือชนะ
“ผมว่าไม่ใช่พวกมันตาย ดับอนาถไปหมดแล้ว ซากกระดูกคงไม่มีแทบให้หลงเหลือเก็บเสียด้วยซ้ำนะครับ”
“แต่ถ้ามันเป็กับดัก จริงๆ พวกมันก็จะรู้ที่ตั้งของเรา แล้วก็จะมาโจมตีกลับแทน” ผู้การเริ่มหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ได้การละ เปิดโหมดปิดพิกัด ด่วน เร็วเข้า”
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ..........
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ..........
ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ตู๊ม ..........
เสียงะเิหลายสิบลูกแห่กันลงมาจากน่านฟ้าพร้อมรังสีของพลังเวทย์ทำลายล้าง มุ่งโจมตีใส่กองทัพที่ตั้งตระหง่านอยู่หลายสิบลูก
“ไม่ทันแล้วครับ ผู้การ”
“สั่งการลงไป ทำการตั้งรับ ด่วน”
คำสั่งการที่ไร้ซึ่งการเตรียมตัวและความชะล้าใจ ที่นึกว่าฝ่ายจักรวรรดิตายเรียบร้อยกันหมดคงมอดไหม้เป็จุลไม่เหลือชิ้นดีหลอมละลายดินกลบฝั่งหน้าใต้ผืนดินไปแล้ว แต่ความจริงแท้พวกจักรวรรดิกลับมาปรากฏอยู่ในเขตดินแดนของตนเอง กลับเป็ฝ่ายเราที่กำลังถูกโจมตีแทน เกมส์ที่มีผู้เล่นสองฝั่งและมีการเดิมพันคือแพ้ หรือไม่ก็ชนะ เท่านั้น แต่ทั้งคู่กลับโหยหาชัยชนะด้วยกันในเมื่อเกมส์นี้ชัยชนะกลับเลือกได้แค่ฝั่งเดียว ฝั่งที่เก่งที่สุดมีความสามารถที่สุด แต่ศึกในครั้งนี้โอกาสชนะกลับมีค่าเป็ศูนย์ถ้าฉันยังแก้สถานการณ์ไม่ได้
“แด่พระผู้เป็เ้าทุกพระองค์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของประเทศชาติ ขอให้เหล่าท่านจงดลบรรดาลประทานพร พลังอำนาจในการทำลายล้างเพื่อทำลายศัตรูผู้เป็ปฏิปักษ์ต่อบ้านเมืองของเรา” นั่นคือคำอธิฐาษในใจของฉัน ก่อนที่ผู้การจะออกคำสั่งไป
“โจมตีพวกมันให้แหลกเป็จุลไปเลย......”
“เริ่มกันเลยนะ เอาไปกินเลย........ ไอ้พวกขยะ”
“พวกเราต้านไปไหวครับ ทำยังไงต่อดีครับผู้การ”
“รักษาชีวิตไว้ ถอยกลับก่อนแล้วค่อยกลับมาเอาคืนพวกมัน ไป..”
“ถอย” คำสั่งสั้นๆ แต่นั้นคือการรักษาชีวิตของเหล่านายทหารผู้กล้าที่ยังมีความสามารถเอาไว้
“เหล่าศัตรูถอยกลับไปแล้วครับผู้การ พวกมันยอมแพ้แล้ว”
“นั้นแหละคุณค่าของการอดทนและรอคอยมักหวานหอมเสมอ” ผู้การกล่าวขึ้น
“พวกเราชนะแล้ว พวกเราชนะแล้ว” เหล่านายทหารผู้ติดตามพากันดีใจ
“ปะ กลับฐาน”
43K
