“คุณลอฟ ลงไปจากตัวดิฉันได้แล้ว” วรารี เอ่ยขึ้น เมื่อพายุได้สงบลงและสติกลับเข้าสู่ในภาวะปกติ
“ใครให้เรียกแทนตัวเองว่า ดิฉัน หือ! นุ่น” ชายหนุ่มพลิกตัวลงไปนอนข้างๆ วรารี แต่ยังไม่ยอมปล่อยสาวเ้าออกห่างยังคงกอดกระชับร่างบางไว้ในอ้อมแขน มือใหญ่ก็ลูบไล้ไปมาตามลำแขนเรียวเล็ก อย่างเป็เ้าข้าวเ้าของ
“ก็จะเรียกแบบนี้ ใครจะทำไม” วรารี ทำหน้าบึ้งตึงใส่ท่านประธานหนุ่ม
“ผมไม่ชอบให้ นุ่น เรียกแบบนั้น แล้วถ้าไม่กลับไปเรียกแบบเดิม ผมจะลงโทษให้ดู” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด เอ่ยพลางกดหอมแก้มหญิงสาว
“อุ้ย!! คุณลอฟ อย่าทำรุ่มร่ามนะ” วรารี หันไปแว้ดใส่ท่านประธานหนุ่มที่ค่อยแต่จะหากำไรอยู่เรื่อยเลย
“มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว ไม่เห็นเหรอพึ่งเสร็จไปเมื่อกี้นี้น่ะ” ท่านประธานหนุ่มพูดยิ้มกวนในหน้า
“คุณลอฟ คนบ้านี่ ลามกจริงเชียว” วรารี หน้าแดงไปถึงใบหูด้วยความอาย ยกมือขึ้นทุบลงไปที่แขนท่านประธานหนุ่ม
“อะไรกัน ก็ผมพูดความจริงนี่” ท่านประธานหนุ่มว่าพลางจับมือ วรารี ที่ทำประทุษร้ายไว้ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้หญิงสาว
“นุ่น ขอร้องล่ะค่ะ อย่าทำอย่างนี้กับ นุ่น อีกเลย นุ่น รู้ตัวดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องอะไรจากคุณทั้งสิ้น เพราะหากปล่อยให้เป็อย่างนี้ไปเรื่อยๆ อีกหน่อยคุณก็คงจะเบื่อนุ่น แล้วเมื่อนั้น นุ่น คงจะเจ็บจนทนไม่ไหวก็ได้ สู้ให้เื่ของเรามันยุติแต่เพียงเท่านี้จะดีกว่าค่ะ”
วรารี พูดด้วยเสียงเศร้าสร้อย ซึ่งภายในอกของ วรารี ตอนนี้นั้นเหมือนมีเข็มหลายๆ เล่มทิ่มแทงลงไปตรงกลางหัวใจของเธอ
“ทำไมถึง้าที่จะยุติเื่ของเรา? หรืออยากไปหาผู้ชายคนอื่น หึ!..ไม่เอาอ่ะ ผมไม่้า นุ่น ต้องเป็ของผมคนเดียว และอีกอย่างตอนนี้ผมก็ยังไม่เบื่อนี่” ท่านประธานหนุ่มกล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
“คุณลอฟ.. คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุดเลย” วรารี พยายามที่จะลุกขึ้นและดิ้นออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม
“ใช่..ผมเห็นแก่ตัว และจะมากกว่านี้ด้วยหากคุณยังดื้อดึงอยู่อย่างนี้” ท่านประธานหนุ่มพลิกตัวขึ้นคร่อมทาบทับลงมายังร่างแน่งน้อย
“คุณจะเป็ของผมคนเดียวตลอดไป ไม่ว่าไอ้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้น เข้าใจไหม นุ่น”
ชายหนุ่มก้มลงจูบปากบดขยี้ปากจิ้มลิ้มอย่างแรงเหมือนเป็การลงโทษกลายๆ และค่อยๆ ผ่อนหนักเป็เบา จากที่โกรธกรุ่น ก็แปรเปลี่ยนมาเป็อารมณ์พิศวาส
“อื้อออ!...”
วรารี กลืนเสียงประท้วงลงในลำคอ และจากนั้นสิ่งต่างก็ดำเนินเข้าสู่ห้วงอารมณ์พิศวาสระลอกแล้วระลอกเล่า จบจวนใกล้ฟ้าสาง วรารี หมดซึ่งเรี่ยวแรง หลับคาอกท่านประธานหนุ่ม ชายหนุ่มกอดกระชับร่างบางเข้าหาตัว อย่างหวงแหน แล้วหลับใหลไปด้วยกัน
วรารี ตื่นขึ้นมาใน่สายๆ ของวัน รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตามตัว หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย ก็เห็นว่าท่านประธานหนุ่มยังคงหลับอยู่ ขยับตัวแล้วค่อยๆ ยกแขนชายหนุ่มที่โอบกอดร่างเธอไว้ขึ้นอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมา แต่หญิงสาวคิดผิดถนัด แขนใหญ่นั้นหาได้ยกออกไปได้ง่ายๆ ไม่ แถมยังหนักขึ้นมาเรื่อยๆ ซะอย่างนั้น
วรารี จึงรู้ในทันทีนั้นว่าตนเองโดนแกล้งเข้าให้เสียแล้ว
“เอาแขนออกไปเลยนะ จะลุก” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับตีลงไปที่แขนท่านประธานหนุ่ม
“โอ้ย! เจ็บนะ นุ่น” ชายหนุ่มร้องขึ้น เขาไม่ได้เจ็บมากมายขนาดนั้นแต่แค่อยากแกล้งคนร่างเล็กเท่านั้นเอง
ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยคนร่างเล็กออกจากอ้อมแขน กลับกระชับเข้าหาตัวมากขึ้นกว่าเดิมอีก
“คุณลอฟ ปล่อยนุ่นเถอะนะคะ นุ่นอยากเข้าห้องน้ำ และก็หิวข้าวแล้วด้วย” วรารี อ้อนวอน ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด
ชายหนุ่มลืมตามขึ้นมอง วรารี
“หิวข้าวเหรอ ผมก็หิวนะ แต่หิวนุ่นน่ะ” วรารี หน้าแดงทำอะไรไม่ถูก
‘คนบ้าตื่นขึ้นมาก็ทำให้อายเลยนะ’ วรารี คิด
“เซี้ยวจริงเลยคุณนี่” วรารี เสมองไปทางอื่น พยายามที่จะลุกขึ้น ชายหนุ่มไวกว่าลุกขึ้นแล้วช้อนอุ้มสาวเ้าเดินเข้าห้องน้ำไป
“ว้ายยย!!..คุณลอฟ” วรารี ใยกมือขึ้นกอดคอชายหนุ่มไว้ แต่พอมองดูสภาพของตนที่ไม่มีอะไรปกปิดร่างกายไว้เลย ก็ยิ่งทำให้หน้าแดงมากขึ้นกว่าเดิมอีก อายจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี
“เดี๋ยวอาบน้ำด้วยกัน จะได้ไม่เสียเวลา” ท่านประธานหนุ่มยิ้มหวานให้ วรารี แต่สายตาไม่ยอมละจากร่างบาง
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
398
