ฮานะ

                จังหวะที่เคยต่อเนื่อง…หยุดลงอย่างกะทันหัน เหมือนคลื่นที่เพิ่งซัดขึ้นถึงฝั่ง แล้วถอยกลับไป ฮานะยังคงนิ่งอยู่ตรงนั้น ลมหายใจยังไม่กลับมาเป็๲ปกติ ด้านหลังริวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เสียงของเขาเบา แต่ชัดเจนพอจะลอดผ่านทุกความสับสนในหัวของเธอ

                “เธอลอง…ทำแบบที่เห็นในนั้นก็ได้นะ”

                คำพูดนั้นไม่ได้เร่งเร้าแต่กลับเหมือนชี้ทาง ฮานะหันกลับมาช้า ๆ สายตาของเธอยังเยิ้ม ยังไม่หลุดจากความรู้สึกก่อนหน้า เหมือนร่างกายกับความคิดยังไม่ทันแยกจากกัน ริวขยับตัวขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอระยะห่างใกล้พอให้เธอรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาอย่างชัดเจน

                ฮานะไม่ได้ถามอะไร เธอเพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้ช้า ๆ มือของเธอแตะลงอย่างไม่ชำนาญนัก ก่อนจะตามด้วยการเคลื่อนไหวที่ยังไม่เป็๞จังหวะแต่เธอทำด้วยความตั้งใจ มือกำรูดแก่นกายพอเหมาะของพี่ริวอย่างอยากรู้ ก่อนจะใช้ปากชมพูบางครอบกลืนมันเข้าไปทีละน้อย

                เสียงลมหายใจของริวเปลี่ยนไปทันที เขาหายใจหอบถี่ขึ้น จากนิ่ง…กลายเป็๲หนัก จากหนัก…กลายเป็๲สั้น

                ฮานะเงยหน้าขึ้นมองเพียงเสี้ยววินาที เหมือนกำลังอ่านปฏิกิริยานั้น ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับสิ่งที่เธอกำลังทำ

                เสียงจากห้องข้าง ๆ ยังคงดำเนินต่อไป เช่นเดียวกับในห้องนี้

                "เรากำลังอมของพี่ริว มันอร่อยจริง ๆ" เธอคิดตามจังหวะหัวที่โยกไปพร้อมกัน

                "ฮานะ เธอทั้งน่ารัก และเก่งอีกด้วยนะ" ริวพูดชมมือประคองศีรษะให้ขยับตามจังหวะ

                จนในที่สุด ทุกอย่างเหมือนพุ่งถึงขีดสุดในชั่วขณะเดียว ริวจับศีรษะของฮานะไว้นิ่ง เกร็งตัว สะโพกขยับหนัก ลมหายใจสะดุด

ก่อนจะปล่อยทุกอย่างออกมาโดยควบคุมไม่ได้

                "อ๊าา..อ๊าาา ออกแล้ว"

                ฮานะชะงักไปเล็กน้อย ไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างกายของเธอหยุดนิ่ง ก่อนจะรีบถอยออกมาเพียงนิด ไอเบา ๆ หลุดออกจากลำคอ

ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะไม่คุ้นเคย

                เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตายังเยิ้ม แต่คราวนี้มีบางอย่างเพิ่มเข้ามา ความสับสนเล็ก ๆ และคำถามที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง “ทำไม…”

เสียงนั้นเบามาก แทบไม่เป็๞คำ แต่ริวได้ยิน และในความเงียบหลังจากนั้น คำถามนั้น…กลับดังยิ่งกว่าทุกเสียงที่ผ่านมา