ค่ำแล้วตะวันลับขอบฟ้า ข้างนอกมีความมืดเข้ามาปกคุม สองน้าหลานยังนั่งเล่นกันด้านล่าง เปิดการ์ตูนให้หลานดูในระหว่างที่ตัวเองจัดการปิดประตูบ้านเรียบร้อยตามคำแนะนำของโอลิเวีย ร่างบางกลับเข้ามาด้านในเห็นหลานสาวหลับให้ทีวีดูแทน จอมขวัญอุ้มร่างหลานสาวพาขึ้นห้องพักจัดการห่มผ้าให้ ก่อนจะได้ยินเสียงรถยนต์จอดหน้าบ้านพักเธอทำใจอยู่นานถึงเปิดประตูออกไปดู
มาร์ติโน่ก้าวเข้าขึ้น้าเห็นจอมขวัญเข้าพอดี สายตาคู่คมั์ตาเป็ประกาย สำรวจร่างบางสวมชุดนอนแนบเนื้อจนร่างกายร้อนรุ่มด้วยความปรารถนา
“มีอะไร” เสียงเข้มถามห้วน
“กลับมาแล้วหรือคะ คุณกินอะไรมาหรือยังให้ฉันอุ่นอาหารไหม” จอมขวัญเดินเข้าใกล้
กรามแกร่งบดหากันแน่น ร่างกายเขากำลังตื่นตัวกับกลิ่นหอมจากแป้งเด็กที่ติดตัวเธอ กลุ่มผมถูกปล่อยยาวสลวยเน้นรูปหน้ากระจ่างใสไร้การแต่งแต้มชวนมองอยากจัดการโลมรันความไร้เดียงเสียตรงนี้
“ไม่ต้อง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มชักหน้าตึง เดินผ่านหญิงสาวกลับเข้าห้องนอนตนเอง
จอมขวัญใบหน้างอนง้ำมองค้อนตากลับเดินลงไปข้างล่างหยิบน้ำดื่ม
“อุ๊ย!”
จอมขวัญร้องใถอยหลังชิดตู้เย็น มองชายหนุ่มที่มีเพียงกางเกงนอนขายาว อวดเรือนกายกำยำสมบูรณ์ไปด้วยลอนกล้ามเนื้อนูนแน่นบนร่างกายเขาเหมือนมีมนตร์สะกดให้เธอไม่อาจละสายตาไปไหน จนเผลอกัดปากเบา ๆ
มาร์ติโน่คำรามในคอมองอาการยั่วยวนของเ้าหล่อนแล้วร้อนรุ่มทั่วกายก้าวเข้าใกล้เ้าหล่อนจับจ้องแต่วงหน้านั้น
“คุณมาทำอะไรตรงนี้ คิดจะให้ท่าผมหรือไง”
“ฉันมาหยิบน้ำค่ะ และไม่ได้ทำอะไรแบบที่คุณว่าด้วย” เธอว่าแต่กายสาวร้อนสลับหนาวยามถูกั์ตาหิวกระหายจับจ้อง
“แต่ฉันคิดว่าเธอกำลังยั่ว และได้ผลด้วย” มาร์ติโน่ขยับเข้าประชิดแต่ช้ากว่าเ้าหล่อน อีกครั้งที่เธอหลบจนไปได้ และทำให้เขาชักหงุดหงิด
“ว้าย”
จอมขวัญวิ่งขึ้นชั้นสองเปิดประตูลงกลอนแนบหูกับบานประตูฟังเสียงได้ยินเสียงฝีเท้าหยุดหน้าห้อง ร่างบางถอยกลับใจเต้นแรงรัวถอยหลังห่างเห็นเงาผ่านร่องข้างล่าง
“น้าขวัญ”
“น้าอยู่นี่แล้ว” จอมขวัญเดินกลับไปหาหลานสาวบนเตียงพร้อมดวงใจเต้นแรง ส่งเ้าตัวเข้านอนก่อนล้มตัวลงนอนตาม ดวงตาเปิดขึ้นมองผ่านความมืดนานหลายนาทีกว่าจะหลับโดยไม่รู้ตัว
ฟ้าใหม่แสงแดดจ้าแต่เช้า อากาศในเหมืองไม่ได้เลวร้ายอย่างคิดกลัว อาจเพราะบ้านพักอยู่ไกลจากตัวโรงงาน และที่นี่ยังมีทั้งฟาร์มม้ารวมไปถึงไร่สวน เธอไม่คิดเลยว่าของพวกนี้จะทำร่วมกันได้
ครั้งหนึ่งได้อ่านบทสัมภาษณ์ถึงความมหัศจรรย์บนพื้นที่ดินลอมบาร์ดีว่าเป็แหล่งทองคำไม่ว่าจะขุนเหมือง ทำไร่ เลี้ยงสัตว์มักประสบความสำเร็จทั้งสิ้น ตอนนั้นไม่เชื่อแต่วันนี้เธอเชื่อแล้วหมดใจ ไม่แปลกใจหากจะมีใครต่อใคร้าพื้นที่นี้
“สายแล้วทำไมเขายังไม่ตื่นอีกนะ ข้าวต้มมัดเล่นกับพี่หมีไปก่อนนะคะ เดี๋ยวน้ามา” จอมขวัญบ่นพึมพำ เธอกินข้าวเช้ากับหลานเสร็จไปร่วมหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่คนบนห้องยังนอนหลับไม่ลงมาเสียที ร้อนใจคนที่อยากเคลียร์เื่หลาน
“ค่ะ” แพรวาพยักหน้าแล้วหันไปสนใจตุ๊กตาและการ์ตูนตรงหน้า
จอมขวัญลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นสองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ใจก็อยากคุยให้รู้เื่เธอจะได้รีบกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองไทย หญิงสาวรวบรวมความกล้าอีกครั้ง สูดอากาศหายใจเข้าปอดเคาะประตูเรียกพร้อมแนบหูฟังความเคลื่อนไหวด้านใน
“คุณมาร์ติโน่ คุณตื่นได้แล้วค่ะ”
“ไปให้พ้น!”
เสียงตวาดกลับด้วยความหงุดหงิด ร่างหนาล่ำสันเปลือยอกมีเพียงกางเกงนอนติดตัวขยับพลิกท่านอนคิ้วดกขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด
“คุณมาร์ติโน่ สายแล้วนะ ฉันมีเื่คุยด้วย”
แต่เธอยังเร้าหรือไม่เลิก แถมหนักข้อ เคาะแรงขึ้น และเรียกเสียงดังโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังกระตุกหนวดเสือ
“โธ่โว้ย! อยากกวนนักใช่ไหม”
มาร์ติโน่ลุกขึ้นนั่งตวัดั์ตาลุกวาบเกรี้ยวกราด ลุกจากเตียงเดินไปกระชากประตูห้องนอนออกเสียงดังตามด้วยยกร่างบางแขนข้างเดียวทำราวเธอไม่มีน้ำหนัก ก่อนเหวี่ยงขึ้นบนเตียงนอนคร่อมร่างหญิงสาวด้วยกายหนัก ตรึงมองมือไว้เหนือหัว แนบปากร้อนซุกไซซอกคอหอมไม่สนอาการดิ้นขัดขืน
“อร๊าย ปล่อยฉันนะ จะทำอะไรตาบ้า”
“ปล้ำคุณให้จมเตียงยังไงละทูนหัว” น้ำเสียงดุดัง ทั้งกลิ่นกายหอมั้แ่เมื่อคืนทำเขาปั่นป่วน
คนตกอารมณ์เดือดดาลบวกกับอาการคลั่งค้างเมื่อคืนจนยากจะหยุด หากไม่ได้ระบายมันออกมา และคนที่จะโดนหนักคือเธอ ปากร้อนไล่งับเบา ๆ ก่อนกระชากชุดบนกายสาวเผยให้เห็นบราเซียกำลังห่อหุ้มเต้าอวบขาวทั้งสอง ั์ตาระยิบระยับร้อนแรงช้อนสบสายตาตื่นกลัวคู่นั้น แล้วกระชากติดมือมาด้วยคลุกเคล้าลงกับหน้าไม่สนใจเสียงทัดทาน
“อื้อ! อย่านะคะ”
จอมขวัญใช้แรงฮึดสุดท้ายยกขาทั้งสองที่ถูกเขาคร่อมขึ้นแรง ๆ จนร่างหนาลอยข้ามตัวเธอตกลงข้างเตียง หญิงสาวกำสาบเสื้อที่ขาดวิ่นยกมือตั้งกาด
“โอ๊ย! ฤทธิ์มากนักนะแม่คุณ” มาร์ติโน่ลุกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ตวาดหัวเสีย นึกไม่ถึงว่าจะโดนเล่นงานเข้าให้
“ฉันสู้คนนะ ลองเข้ามาสิ จะแตะผ่าลูกหมากมีลูกไม่ได้เลยคอยดู” จอมขวัญขู่ฟ่อ ทั้งกลัวและอาย พยายามใช้แขนทั้งสองปิดหน้าอกหน้าใจที่โชว์ให้เขายลโฉม
ชายหนุ่มมองเ้าหล่อนทำท่าจะกระโจนใส่ไม่สนว่าเธอจะยกมือป้องกาด และเขาคงทำได้สำเร็จหากไม่มีเสียงเล็กขวาง
“น้าขวัญขา เล่นอะไรอยู่คะ ขอข้าวต้มมัดเล่นด้วยคน” หนูน้อยวิ่งเข้ามาแกะขา
จอมขวัญแก้มแดงทั้งอายและโกรธ รีบหยิบชั้นในบนเตียงตามด้วยเสื้อยืดชายหนุ่มมาสวมทับหลวม ๆ พาหลานสาวออกไป
“เราไปกันดีกว่า”
มาร์ติโน่มองตามหลัง อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสนุก ริมฝีปากกระตุกยิ้มพอใจมองสภาพเตียงนอนยับยู่ยี่แล้วพูนลมหายใจแรง ๆ เดินเข้าห้องน้ำดับอารมณ์ที่ยังกรุ่น
หนีให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะทูนหัว ตราบใดที่ยังอยู่มรอาณาจักรเขา ไม่มีทางที่จะรอดเงื้อมมือไปได้
3K
