ฝุ่นควันสีสนิมและเศษเถ้าถ่านของิญญานับแสนดวงค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าที่บิดเบี้ยว ราวกับหิมะแห่งความตายที่กำลังโปรยปรายปกคลุมซากปรักหักพังของแคว้นอัสดงเื สิ่งที่เคยเป็ถึง "พญาคชสารสัตตโลหะ" เดรัจฉานาที่สามารถเหยียบย่ำได้ทั้งูเา บัดนี้เหลือเพียงกองเศษเหล็กหลอมละลายที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง ท่อไอพ่นิญญาที่เคยพ่นไอมรณะบัดนี้ดับสนิท ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกู่ร้องใดๆ
ท่ามกลางทะเลโลหะที่กำลังมอดไหม้ ร่างสูงโปร่งของ "สิงหราช" ยืนตระหง่านอยู่อย่างไร้รอยขีดข่วน ิัที่เปลือยเปล่าท่อนบนของเขายังคงสลักเสลาด้วย "ยันต์เกราะเพชรนิลกาฬ" ที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ ราวกับมันมีชีวิตและกำลังอิ่มเอมกับการกลืนกินดวงิญญามหาศาลเมื่อครู่ ดวงตาสีดำนิลของเขาแฝงด้วยประกายสีแดงชาดที่เย็นเยียบ เขาก้มลงมองร่างที่นอนจมกองเือยู่แทบเท้า
นั่นคือ "อาจารย์เมือง" ยอดกุนซืออันดับหนึ่งแห่งไตรจักราราม ผู้ที่เคยใช้ดวงิญญามนุษย์มาเดินเป็หมากบนกระดาน บัดนี้สภาพของชายชราไม่ต่างอะไรจากสุนัขแก่ที่ถูกรถม้าทับ กระดูกซี่โครงหักแหลกทะลุปอด แขนขวาขาดวิ่นจากการะเิของอาคมสะท้อนกลับ ลมหายใจรวยรินดุจเปลวเทียนกลางพายุ
"แค่ก... แค่ก..." อาจารย์เมืองกระอักเืสีดำคล้ำออกมา ดวงตาขุ่นมัวที่เคยมองทะลุทุกกลศึก บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วิญญา "เป็... เป็ไปไม่ได้... อาถรรพ์สัตตโลหะถูกสร้างมาเพื่อต่อต้านอาคมทุกชนิดบนโลก... ทำไมเ้าถึง..."
"ทำไมข้าถึงทำลายมันได้งั้นหรือ?" สิงหราชเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนมุมปาก เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าชายชรา "ท่านรู้ไหมอาจารย์เมือง ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนฉลาดอย่างท่านคืออะไร? คือการที่ท่านเอาบรรทัดฐานของ 'มนุษย์' มาใช้วัดความสามารถของข้ายังไงล่ะ ท่านคิดว่าไสยเวทย์คือการยืมพลังจากธรรมชาติหรือิญญาคนตายมาใช้..."
สิงหราชยื่นมือขวาออกไป บีบเข้าที่สันกรามของอาจารย์เมืองอย่างแรงจนกระดูกแทบแหลก!
"แต่สำหรับข้า... ข้าไม่ได้ 'ยืม' พลังจากพวกมัน ข้า 'สั่ง' ให้พวกมันคุกเข่า! เดรัจฉานโลหะของท่านอาจจะต้านทานคาถาอาคมได้ แต่มันต้านทาน 'ความตาย' ที่เป็สัจธรรมไม่ได้ และข้า... ก็คือตัวแทนของสัจธรรมนั้น!"
อาจารย์เมืองสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินลงมาอาบแก้มที่เหี่ยวย่น เขาแพ้แล้ว แพ้โดยราบคาบ แพ้ทั้งในแง่ของสติปัญญา พลังอำนาจ และความโเี้
"ฆ่าข้า... ฆ่าข้าซะ..." ปราชญ์เฒ่าเค้นเสียงร้องขอความตายอย่างน่าเวทนา
"ฆ่างั้นหรือ? ง่ายไปมั้ง" สิงหราชแค่นเสียงหยัน "ท่านใช้สมองอันชาญฉลาดนี้กดขี่ผู้คนมาทั้งชีวิต สั่งให้คนนับแสนไปตายเพื่อแผนการของท่าน ถ้าข้าแค่บั่นคอท่าน มันก็ดูจะใจดีเกินไปหน่อย"
ดวงตาของสิงหราชสว่างวาบขึ้นด้วยพลังแห่งเนตรอสูรระดับที่สอง เขาร่ายมหาเวทย์บิดเบือนิญญา นิ้วเรียวยาวจิ้มทะลุลงไปที่กลางหน้าผากของอาจารย์เมือง ไม่ได้ควักสมองออกมา แต่ดึงเอา "สติปัญญาและความทรงจำ" ทั้งหมดในชีวิตของชายชราออกมาในรูปของกลุ่มก้อนแสงสีฟ้า แล้วบีบมันจนแตกสลายคามือ!
"อ๊ากกกกกก!" อาจารย์เมืองกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมเล็กประดุจสัตว์เดรัจฉาน ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรง เมื่อแสงสีฟ้าดับลง ดวงตาของเขาก็กลายเป็ความว่างเปล่า น้ำลายไหลย้อยเปรอะเปื้อนคาง เขาไม่ได้ตาย แต่เขากลายเป็เพียง 'ปอบผีดิบ' ที่ไร้สติปัญญา ไร้ความทรงจำ หิวโหยเพียงเศษซากศพบนพื้นดิน
"จงคลานกินเศษเนื้อเน่าๆ ในแคว้นที่ท่านสร้างขึ้นมานี้ไปชั่วนิรันดร์เถิด นี่แหละคือรางวัลสำหรับกุนซือผู้ยิ่งใหญ่" สิงหราชลุกขึ้นยืน ปัดมืออย่างรังเกียจ
ครืนนนน... เปรี๊ยงงงงง!!!
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าสีเืเหนือแคว้นอัสดงเืพลันเกิดปรากฏการณ์วิปริต เมฆหมอกสีสนิมถูกแหวกออกเป็วงกว้างด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนภาพวิสัยทัศน์พร่ามัว แรงกดดันมหาศาลที่หนักอึ้งยิ่งกว่าูเาทั้งลูกกดทับลงมาบนผืนแผ่นดิน!
บุหลันแดง ที่ยืนอยู่ห่างออกไปถึงกับทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เืกำเดาไหลทะลักออกจากจมูกและดวงตา นางพยายามจะเงยหน้าขึ้น แต่น้ำหนักของแรงกดดันนั้นบดขยี้กระดูกสันหลังจนแทบจะหักท่อน นางััได้ถึงกลิ่นอายแห่ง "พระเ้า" ที่จุติลงมา!
บนท้องฟ้าที่เปิดกว้าง ปรากฏกลุ่มเมฆสีทองเรืองรองที่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและอาถรรพ์อันลี้ลับ ท่ามกลางหมู่เมฆนั้น ปรากฏ "ใบหน้าขนาดั์ห้าใบหน้า" ที่โปร่งแสงแต่กลับดูสมจริงจนน่าขนลุก ใบหน้าของชายชราห้าคนที่มีดวงตาไร้แวว สวมชฎาทองคำที่สลักลวดลายจักรวาล พวกเขาคือผู้ที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง ผู้ควบคุมสมดุลแห่งอาณาจักร... "สภาเฒ่าทิพย์"
"สิงหราช..." เสียงของหนึ่งในห้าเฒ่าทิพย์ดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งแคว้น มันไม่ได้ดังผ่านหู แต่มันดังก้องเข้าไปในแก่นิญญาโดยตรง เสียงนั้นสงบนิ่ง เยือกเย็น และเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดขัดขืน
"เ้าทำลายกฎแห่งความสมดุล... เ้าลบแคว้นอัสดงเืออกจากแผนที่ และบังอาจละเมิดวงจรแห่งวัฏสงสาร การละเล่นของเ้าในฐานะ 'กาลกิณี' ควรจะยุติลงเพียงเท่านี้"
แรงกดดันจากท้องฟ้าเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ หินผาและซากปรักหักพังรอบตัวสิงหราชเริ่มลอยตัวขึ้นสู่ต้านแรงโน้มถ่วงก่อนจะแหลกละเอียดเป็ผุยผง นี่คือ "โองการ์" มหาเวทย์ที่ใช้สยบทุกสิ่งมีชีวิตให้อยู่ใต้สภาวะจำนน
"ละเล่นงั้นหรือ?"
สิงหราชที่ยืนอยู่ศูนย์กลางของแรงกดดันมหาศาลกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืดอกขึ้นอย่างองอาจ แผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและยันต์เกราะเพชรนิลกาฬเปล่งแสงต่อต้านอำนาจ์อย่างเกรี้ยวกราด เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอก แหงนหน้ามองใบหน้าขนาดั์ทั้งห้าบนท้องฟ้าด้วยสายตาที่ยโสและเย่อหยิ่งที่สุด
"พวกตาแก่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆ เอาแต่ชี้นิ้วสั่งให้คนอื่นไปตาย... คิดจะใช้โองการ์กิ๊กก๊อกนี่มากดหัวข้าให้อยู่แทบเท้างั้นหรือ?" สิงหราชแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ข้าจะบอกอะไรให้นะ... แม้แต่พญายมราช ข้ายังเคยจับมันกระทืบจมกองเืมาแล้ว นับประสาอะไรกับซากศพเดินได้อายุร้อยปีอย่างพวกเ้า!"
"โอหัง! สายเืกาลกิณีที่โสมมอย่างเ้า ไม่สมควรมีลมหายใจแปดเปื้อนแผ่นดินนี้อีกต่อไป! จงแหลกสลายไปพร้อมกับความจองหองของเ้าเสีย!"
ใบหน้าของสภาเฒ่าทิพย์ทั้งห้าเปล่งแสงสีทองสว่างจ้า คลื่นพลังงานที่สามารถบดขยี้เมืองทั้งเมืองพุ่งตรงลงมาที่ร่างของสิงหราชดุจหอกเล่มั์!
"คิดว่าข้าจะยืนเฉยๆ ให้พวกเ้าทุบตีหรือไง!"
ดวงตาของสิงหราชเปลี่ยนเป็สีแดงชาดเข้มข้นถึงขีดสุด เส้นเืทั่วร่างปูดโปน อักขระยันต์เกราะเพชรนิลกาฬหลุดลอยออกมาจากิั กลายเป็ม่านพลังสีดำสนิทที่ห่อหุ้มตัวเขาไว้
"เนตรอสูรระดับที่สี่: สังสารวัฏนรก!"
สิงหราชตวัดแขนขวาขึ้นสู่ท้องฟ้า ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดั์ที่ก่อตัวขึ้นจากจิตสังหารและความอาฆาตนับหมื่นแสนก็พุ่งทะยานขึ้นไปสวนทางกับโองการ์! เงานั้นเปลี่ยนรูปร่างเป็ "กรงเล็บอสูร" ที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับูเา พุ่งเข้าคว้าทะลวงคลื่นพลังสีทองจนแตกกระจาย และพุ่งตรงเข้าขย้ำหนึ่งในใบหน้าั์บนท้องฟ้า!
"อ๊ากกกก!" เสียงร้องอุทานด้วยความตกตะลึงและเ็ปดังลั่นมาจากฟ้า ใบหน้าของหนึ่งในสภาเฒ่าทิพย์ถูกกรงเล็บอสูรข่วนจนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ เืสีทองหยดทะลักลงมาจากท้องฟ้า!
"จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของพวกเ้าเอาไว้ให้ดี!" สิงหราชะโก้อง เสียงของเขาผ่าทะลุเมฆ์ "ถ้าอยากจะให้ข้าคุกเข่า... ก็หอบสังขารแก่ๆ ของพวกเ้าลงมาตัดขาข้าด้วยตัวเอง! แต่อย่าลืมเตรียมโลงศพทองคำมาด้วยห้าใบ เพราะแผ่นดินนี้... ข้าคือพระเ้าเพียงองค์เดียว!"
ภาพมายาของสภาเฒ่าทิพย์บนท้องฟ้าเกิดการสั่นะเือย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ แตกสลายหายไปพร้อมกับหมู่เมฆสีทอง ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าสีเืที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง รอยแยกบนมิติถูกปิดลง พร้อมกับชัยชนะอันเด็ดขาดของการท้าทาย์
สิงหราชลดแขนลง รัศมีอำมหิตรอบกายค่อยๆ จางหายไป เขาสูดลมหายใจลึกๆ รับกลิ่นอายแห่งความพินาศที่เขาเป็ผู้สร้างขึ้น
เขาหันหลังกลับไปมองบุหลันแดงที่ยังคงนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น สิงหราชเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นมือขวาที่เต็มไปด้วยรอยเืให้แก่นาง
"ลุกขึ้น... บุหลันแดง" เสียงของสิงหราชราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจเด็ดขาด "แคว้นอัสดงเืตกเป็ของข้าแล้ว จงไปรวบรวมทหารที่ยังเหลือรอดและยอมสวามิภักดิ์ทั้งหมด... กระดานหมากแรกจบลงแล้ว ต่อไป... เราจะไปบดขยี้ 'นครศักดิ์สิทธิ์' ให้พวกมันรู้ว่า แสงสว่างจอมปลอมน่ะ... มันเปราะบางแค่ไหน"
บุหลันแดงเงยหน้ามองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เบื้องหน้า นางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับมือของเขาเพื่อยันตัวลุกขึ้น ในดวงตาของนางไม่มีความลังเลอีกต่อไป นางพร้อมจะเดินตามอสูรผู้นี้ลงสู่นรกขุมที่ลึกที่สุดโดยไม่ปริปากบ่น
2K
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
