วันนี้เป็วันแรกที่ คิม กึนซอง จะต้องเดินทางไปโปรโมทคอนเสิร์ตของตัวเองตามทีวีช่องต่างๆ วันนี้ทางทีมงานประสานมาว่าช่องใหญ่สี่ช่อง วันนี้หนุ่มเคป๊อบหล่อมากด้วยฝีมือช่างแต่งหน้าทำผมและชุดที่เท่ห์ะเิของคอสตูมประจำตัว
แต่ที่ข้อมือเขายังมีผ้ารัดผมของเธออยู่ เออ..คล้องไว้อย่างนี้ก็ดูเก๋ไปอีกแบบ หญิงสาวนึกในใจ วันนี้เธอต้องแต่งเป็งานเป็การตามโปรแกรมที่เขากำหนดให้ สูทกระโปรงสั้นแบบเก๋ที่แปลงร่างสาวัยรุ่นให้เป็สาววัยทำงานเต็มตัว
ทำไมต้องมาแต่งหน้าแต่งตาให้ชั้นด้วยนะ เธอนึกค่อนในใจ เอ๊า! ทำผมให้อีก
ชั้นเกลียดสเปร์ หญิงสาวอยากกรี๊ด
เมื่ออยู่หน้ากล้อง กึนซอง พิธีกรในรายการ ด้านหลังของกึนซอง คือมนต์ตราในมือมีแฟ้มปากกาเอาไว้จดข้อความที่น่าสนใจในการสนทนาเพื่อรายงานให้เขาฟังว่าวันนี้ช่องนี้คุยอะไรกันบ้าง ชายหนุ่มตัวใหญ่จึงนั่งบังเธอมิดเลย
หญิงสาวนึกในใจ หน้าฉันสักฝ่ามือก็ไม่ได้ออกกล้อง และให้ฉันแต่งตัวยังกะสัมภาษณ์ประธานาธิบดี กระโปรงก็สั้นจุ๊ดจู๋ ดีนะยังมีแฟ้มปิด เฮ้อ..ยัยมนต์หนอยัยมนต์เพราะเห็นแก่เงินแท้ๆเชียว ต่อไปฉันสาบานว่าจะไม่งก งานนี้จะเป็งานแรกและงานสุดท้าย
การสัมภาษณ์เริ่มขึ้น เป็บรรยากาศที่สนุกสนานครื้นเครง พิธีกรชื่อดังชายหญิงของไทยเก่งมาก ช่วยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะซุปเปอร์สตาร์หนุ่มชาวเกาหลี แต่อย่าหาว่าคุยเลยถ้าไม่ได้ฉัน..หมอมนต์ตรา..ผู้แปลสารได้อย่างถึงพริกถึงขิงละก้อ..งานอาจจะกร่อย
หญิงสาวเข้าข้างตัวเอง ในรายการก็..คำถามยอดฮิต เมืองไทย คนไทย อาหารไทยเป็อย่างไรบ้างชอบมั๊ย ประทับใจอะไร ฯลฯ ่หนึ่งพิธีกรสาวสวยถามว่า คุณชอบผู้หญิงไทยมั๊ย ล่ามตัวน้อยนั่งเกร็งเลยทีเดียว เพราะเพิ่งออกฤทธิ์กับเขาไปเมื่อคืน ถ้าเขาตอบว่าผู้หญิงไทยชอบเผด็จการละกัอ..อั๋ยย่ะ !
“ ผมชอบผู้หญิงไทยนะคับ เก่ง คล่องแคล่ว ตัดสินใจเฉียบขาด ชอบบอกชอบ ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ดูเป็ธรรมชาติดี ไม่ค่อยศัลยกรรมเท่าไหร่ ผู้หญิงเกาหลีจะมีบล็อคหน้าเหมือนๆกันหมดเพราะส่วนใหญ่ทำศัลยกรรม แต่ก็เป็การดีที่ทำให้เกาหลีขึ้นชื่อในเื่มีแพทย์ศัลยกรรมที่เก่งและมีชื่อเสียงและมีผลงานอวดชาวโลก ” แน่ะฉลาดตอบเสียด้วยนะนายคนนี้..นับถือๆ
เสร็จงานจากช่องหนึ่งก็ต้องเดินทางไปอีกช่องหนึ่ง คิม กึนซองก็ต้องเปลี่ยนชุด เรียกว่าวันนี้สี่ช่องก็สี่ชุด เนื่องจากงานค่อนข้างบีบ การรับประทานอาหารกลางวันจึงต้องแต่งหน้าไปกินไป แต่งตัวไปกินไป เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าง่ายๆจริงๆการวางแผนแต่แรก มนตราเสนอตัวไปนั่งรถตู้อักคัน เพราะรู้ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างในรถคันนี้ แต่กึนซองขอร้องให้ไปคันเดียวกับเขา เพราะเขาบอกว่าชอบมากกับการสรุปงานในแต่ละงานให้เขาฟัง ไม่เคยมีใครทำให้เขาแบบนี้
“ อ้าว..เหรอ ก็ฉันไม่รู้นี่ ว่าเขาไม่ทำกันรู้งี๊ไม่ทำซ๊ะก็ดี มือใหม่หัดขับ..ขับดีเกิน ”หล่อนหัวเราะในใจแอบขำตัวเอง
วันนี้จบไปอีกหนึ่งวันของการตะลอนออกอากาศ พรุ่งนี้มีถ่ายโฆษณา ถ้าถามว่าเบื่อมั๊ย ไม่เลยนะสนุกดี ชอบด้วยที่ไม่มีใครมาสนใจเรา เพราะโฟกัสไปที่เคป๊อบคนดัง ตามติดหลังกันทุกฝีก้าวก็จริงแต่ก็คุยกันเื่งาน
กลับเข้าโรงแรมต่างคนต่างล้าเข้าห้องใครห้องมัน มนต์ตรานอนแช่อยู่ในน้ำอุ่น คิดว่าเดี๋ยวจะลงไปทานอาหารที่ภัตตาคารชั้นล่างแล้วจะกลับมานอน หรือจะสั่งขึ้นมาบนห้องกินนอนซ๊ะให้สาแก่ใจ เมื่อตกลงใจได้ว่าจะสั่งขึ้นมาเธอจึงแต่งตัวสบายๆนุ่งกางเกงยีนส์ขาสั้นใส่เสื้อยืดตัวธรรมดา ผมเพิ่งสระใหม่ยังไม่แห้งดีเปียกลู่แนบศรีษะ
“ ก็อกๆ ” เสียงใครมาเคาะประตู หญิงสาวเขย่งมองที่ตาแมว..อ๋อ ทีมงาน
“ ว่าไง ”เธอแง้มประตูชะโงกหน้าออกไปถาม
“ คุณคิมเชิญคุณไปพบที่ดาดฟ้าครับผม ”
“ มีอะไรรึป่าว ”
“ ไม่ทราบครับผม ”ว่าแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ล่ามสาวคนงามก้มลงมองสารรูปของตัวเอง เฮ้อ..ี้เีเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินกลับเข้ามาในห้องคว้าโทรศัพท์ของโรงแรมโทรกลับไปที่ห้องเขาจะถามว่ามีธุระสำคัญอะไรรึป่าว ไม่มีคนอยู่รับสาย แสดงว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง คว้ามือถือเตรียมจะโทร
“ ก๊อก.ก๊อก.ก๊อก..เอ้าอะไรอีกล่ะเธอ ”คิดว่าต้องเป็ทีมงานคนเดิมมาเร่งแน่เลย จึงเปิดประตูผางคิดว่าจะต่อว่าสักหน่อยว่า
“ ช้านิดช้าหน่อยไม่ได้เลยรึไง ”
“ โอ๊ะ..นาย ”ยังไมทันได้พูดอะไร นายคนนั้นก็คว้าข้อมือเตรียมจะลากเธอไป
“ เดี๋ยวๆ อะไรของคุณเนี่ย หือ?
“ ผมหิวข้าว ไปกินข้าวกัน ผมสั่งมาแล้วอยู่บนดาดฟ้า ”
กึนซองบอกเรียบๆ
“ ชุดนี้เนี่ยนะ ”หญิงสาวชี้ให้ดูั้แ่หัวจรดเท้า สาวน้อยใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางค์ มีกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆกลิ่นแชมพูสระผม ผมที่ยังไม่แห้งดียาวมากถึงบั้นเอวปราศจากการทำสี ตัวเล็กกระทัดรัด อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้นรองเท้าฟองน้ำ
ในสายตาของหนุ่มอินดี้เธอน่ารักมาก แต่เขาคงพูดไม่ได้ เพราะเธอมีอะไรบางอย่างที่เรียกว่า..ไว้ตัว..สาวไทยคนนี้มีเกียรติอย่าทำรุ่มร่ามกับเธอเป็อันขาดนายกึนซอง เขาบอกตัวเองในใจ
“ ชุดนี้แหละสบายๆเป็กันเองดี ดูผมสิ เสื้อกล้ามกางเกงเลสบ๊าย..สบาย ”
“ เดี๋ยว..ไปหยิบคีย์การ์ดก่อน ”เธอบอก
“ ห้องคุณน่าสบายนะ เปลี่ยนห้องกันมั๊ย ”เขาตามเธอเข้ามาโดยที่หญิงสาวไม่ทันรู้ตัว รีบหยิบคีย์การ์ดยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วออกไปยืนรออยู่หน้าห้องอย่างรวดเร็ว
“ ก็คุณบอกให้ผมมองว่าคุณเป็เพื่อน ผมก็เป็เพื่อนคุณแล้วไง”
“อือๆ เออๆ เอาเหอะตามสบาย ”หญิงสาวกัดฟันพูดเดินนำหน้าไปรอที่ลิฟท์
“ กินกันสองคนสั่งอาหารมาทำไมตั้งเยอะแยะ ”เธอว่าเมื่อมองไปบนโต๊ะอาหารที่ดูเหมือนจะเลี้ยงคนได้สักสิบคน
“ ก็ผมหิว ”เขาบอกอ่อยๆ
“ เดี๋ยวถ้ากินไม่หมดจะยีหัวให้ดู ”เธอขู่เป็ภาษาไทย
“ อะไรนะ..คุณอย่าพูดภาษาที่ผมฟังไม่รู้เื่สิ แปลเลย แปลเดี๋ยวนี้เลย ”
สาวน้อยที่แต่งตัวสบายๆแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง สะใจ ขำไอ้หนุ่มเกาหลี ภาพคนที่ถูยีหัวด้วยสารพัดอาหารผุดขึ้นมาทันทีมันน่าขำน้อยซ๊ะเมื่อไหร่ล่ะ
“ แปล..แปลเลย แปลเดี๋ยวนี้นะมีสมนต์ตรา ”เขาพูดพร้อมทั้งย่างสามขุมเข้าหา สาวน้อยวนไปรอบๆโต๊ะอาหารแบบเล่นเอาเถิดเ้าล่อ
“แปลมา ”
“ ไม่ "
“ ดี งั้นผมจะถามทีมงาน ”
“ โอ๊ะ..อย่าๆ ดิฉันบอกให้ก็ได้ แต่..คุณต้องไม่ไปถามใครนะเดี๋ยวเขาแปลไม่ตรงความหมาย ” รีบบอกเสียงอ่อย
“ งั้นก็ว่ามา ”
“ แหม..หิวข้าวจังเลย กินข้าวก่อนนะกึนซองนะ ”หญิงสาวอ้อน
“ มา..มาคุณมากินข้าวดูสิอาหารน่ากินทั้งนั้นเลย ”
“ แล้วเมื่อกี๊บอกเยอะแยะ”
“ แหม..เื่มันแล้วไปแล้วน่า..ผ่านๆ ”
“ กินไปอธิบายไปก็ได้ เพราะรู้สึกว่าประโยคนี้จะต้องใช้เวลา”
“ ฮื่อ..เยอะเลยต้องใช้เวลาเยอะเลย จริงๆนะ ”
หญิงสาวทำเป็ตักนั่นตักนี่ยัดใส่ปากแก้มตุ่ย แบบว่าอาหารเต็มปากพูดไม่ได้ โธ่เอ๊ย..ยัยเด็กนี่ กึนซองมองอย่างรู้ทัน เริ่มลงมือรับประทานอาหารเช่นกัน ต่างคนต่างคุมเชิงซึ่งกันและกัน เขารู้สึกสนุกและผ่อนคลายเหมือนได้เล่นกับน้องสาวจอมเ้าเล่ห์ ยัยนี่ยิ่งมองยิ่งน่ารัก
ไม่..นะ..ไม่ เรามีกฏของเราอยู่ ไม่ยุ่งกับล่ามและเ้าภาพในขณะยังอยู่ในภาระกิจเด็ดขาด ซึ่งเป็กฏเหล็กของบริษัทที่เขาสังกัดอยู่ แต่หลังจากเสร็จงานแล้วต่างคนต่างเดินทางกลับประเทศแล้ว..เชิญ
เขาทำเป็เพลินกับการกิน กินไปเรื่อยๆทำเหมือนไม่ได้มองเธอ เออ..ดูสิ จะยัดใส่ปากไปได้อีกนานแค่ไหนเดี๋ยวได้ท้องแตกหรอก ทำเป็อาหารเต็มปากพูดไม่ได้ เด็กเอ๊ยเด็ก
เขาไม่เดือดร้อนนักกับการรอ และรอ ดูซิจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก ไม่เนียนเอาซ๊ะเลย
“ กึนซอง ฉันอิ่มแล้ว ฉะ.ฉัน.น.น กลับห้องนะ ”
“ ผมยังไม่อิ่ม และ อยากได้กาแฟสักถ้วย ”
“ ดะ..ดะ..ด้าย ได้สิ ฉันไปชงให้ ”นางรีบถลาเข้าไปในครัวทันที
“ อ่ะ กาแฟคุณ ” หล่อนยื่นให้เขายังไม่รับ แต่ลุกจากโต๊ะอาหารเดินไปนั่งที่ระเบียงซึ่งมีเก้าอี้เหล็กดัดสีขาวลวดลายอ่อนช้อย มุมนั้นมองเห็นกรุงเทพฯยามพลบค่ำได้เกือบ 360 องศาเลยทีเดียว เขาใช้มือตบที่นั่งข้างๆเป็เชิงบอกให้หล่อนนั่งลง ”
“ ฉันเหนื่อย ฉันอยากพัก ”เธอเริ่มอิดออด
“ ผมเหงาอยากมีเพื่อนคุย”พูดพร้อมกับตบลงที่เก้าข้างกายเขาอีกครั้ง
“ คุณควรพักนะ โปรแกรมงานของคุณยาวเหยียด พักเหอะ นะๆ ”
“ นั่งเหอะ นะๆ” เขายืมคำพูดหล่อนมาใช้บ้าง
มนต์ตราทรุดตัวลงนั่งจงใจกระแทกแรงๆให้เขารู้ว่าประชด ผลกลับกลายเป็าว่าตัวเองต้องร้อง
“ โอ๊ย ”เด้งตัวกลับขึ้นมาทันทีเพราะเก้าอี้เหล็กดัดตัวนั้นพื้นเป็ไม้มิใช่เบาะ
“ ไงล่ะ ฤทธิ์เยอะนัก ”
“ อะไร คุณว่าอะไรฉัน..ห๊าา ”หล่อนกระชากเสียงถาม
“ เปล่า..บอกว่าเป็ห่วง เจ็บมั๊ย? ”เขาพูดกลั้นยิ้ม
“ ไม่ใช่..ไม่ใช่คำนี้นี่ ”
“ ช่าย.ย.ย คำนี้แหละ อย่าชำนาญภาษาเกาหลีมากกว่าผม” เขาพูดเนือยๆแต่กลั้นหัวเราะแทบแย่ โชคเข้าข้างหล่อนในวันนี้
“ มีสมนต์ตรา มีแขกมาขอพบ เขาบอกว่าโทรมาแล้วมิสไม่รับสาย ”ทีมงานคนหนึ่งเข้ามารายงาน
“ เออ..ใช่ ฉันไม่ได้พกโทรศัพท์ เขาบอกมั๊ยว่าเป็ใคร ”
“ เอ้อ! อยู่ข้างหลังนี่แล้วครับ ” เขาพูดพร้อมทั้งผายมือไปข้างหลัง กึนซองหันมามองดูว่าเป็ใคร ใครกัน? ที่มีอภิสิทธ์มากมายขนาดนี้ ห้องนี้ชั้นนี้เป็ที่รโหฐานเฉพาะของเขาอย่างน้อยๆก็ในเวลานี้ ถ้าเป็ทีมงานเดือดร้อนแน่ การ์ดทั้งหลายเดือดร้อนแน่นอนที่ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เข้ามา ถ้าเป็แบบนี้ถามว่า..ความปลอดภัยของเขาอยู่ที่ไหน?
“ อ้าว..หล่อ นายเองเหรอ นึกไงบุกมาถึงนี่ ” มนต์ตราทักทาย นายหล่อปราดเข้ามาโอบกอดเพื่อนสาวด้วยความคิดถึง
“ เฮ้ย! ไอ้หล่อ บ้าน่า ปล่อยนะโว๊ย อะไรของเอ็งวะไม่ได้เห็นกันแค่สองสามวัน”
“ คุณพูดอะไรกันและกรุณาปล่อยเธอ ”
กึนซองจับตามองอยู่ตลอดเวลาั้แ่ทีมงานเข้ามาบอก เขาเข้าใจในตอนนั้นเพราะทีมงานพูดเป็ภาษาอังกฤษ มีแขกมาหามนต์ตราเขาพอเข้าใจแต่อากัปกิริยาของสาวน้อยที่พยายามดิ้นรนแสดงออกถึงความไม่เต็มใจที่ถูกโอบกอด เขาจึงจำเป็ต้องแสดงความเป็เ้าของ อย่างน้อยๆก็เ้าของสถานที่ตอนนี้แหละวะ
“ เดี๋ยวๆ กึนซองไม่มีอะไรหรอก นี่เพื่อนฉันเอง มา..มา เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก ”หญิงสาวรีบห้ามทัพ เพราะตอนที่กึนซองพูดเ้าหล่อก็เกร็งกำปั้นขึ้นมาทันที
73
