เล่าขานลำนำ(2)
ตำหนัก ‘ลี่ิ’
จันทรายามนี้ทองแสงนวลตากระจ่างใสสาดระยับอาบไล้เรือนเกศาที่เกล้าอย่างปราณีตและงดงามเครื่องประดับที่ติดพระเกศาสะท้อนไปมาวับแวมจับตา
ิอิ๋งประทับนิ่งหน้าบานกระจกขนาดใหญ่ดวงเนตรคู่อ่อนหวานชวนฝันเปล่งประกายอย่างแวววับยามเมื่อได้สดับบางเื่ที่มิควรเอ่ยถึง
“เ้าว่ากระไรนะซูหลู...พระโอรสเสด็จไปสู่แดน์แล้วหรือ”สุรเสียงหวานล้ำของิกุ้ยเฟยตรัสขึ้นอย่างมิเชื่อหู
“เพคะ...พระสนมิอิ๋ง...หม่อมฉันได้ยินมากับหูเลยเพคะ”ซูหลูนางข้าหลวงวัยกลางคนเอ่ยทูล
“แล้วไป๋หลานฮองเฮาทรงเป็เช่นไรบ้าง พวกเ้ารู้หรือไม่” ิอิ๋งกุ้ยเฟยแห่งตำหนักลี่ิตรัสขึ้นพลางสบสายเนตรกับซูหลู
“เอาเถิด...วันพรุ่งเราจักไปเข้าเฝ้าไป๋ฮองเฮาพวกเ้าเร่งเตรียมทำเครื่องทองด้วยเล่าเห็นว่าฮองเฮาโปรดมากนัก…มีอันใดก็เร่งไปทำเสีย...ฉางซีอยู่กับข้าก่อน”
“เพคะ...”ซูหลูเอ่ยรับคำพระบัญชาพลางถอยร่างอันอวบอัดของนางออกจากห้องบรรทมของิกุ้ยเฟยแล้วรีบเดินออกจากตำหนักลี่ิทันที
“ฉางซีเ้าทำได้ดีมาก...”พระหัตถ์เรียวขาวสีสำลีเอื้อมหยิบห่อผ้าแพรพรรณเนื้อดีที่ห่อบางสิ่งอย่างมิดชิดส่งให้นางข้าหลวงฉางซีที่รับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
พระตำหนัก ’ ฟางหรง’
ตำหนักฟางหรงเป็ที่ประทับของอดีตฮองเฮาหวงโห่วจินเย่วผู้งดงามยิ่งกว่ามวลบุบผาละอายนาง...ลือกันว่าทุกทวงท่างดงามปานประหนึ่งเทพธิดาฉางเอ๋อมาจุติ
ฟางหรงหมายความถึงเกียรติยศอันหอมหวาน...เช่นเดียวกับพระตำหนักนี้ที่ถูกสร้างเพื่อรองรับความหอมหวานแห่งหวงโฮ่วจินเย่วผู้คู่ควรที่ลาลับกลับสู่สามัญ
พระตำหนักฟางหรงเป็สถานที่หวงห้ามมิให้ผู้ใดกล้ำกรายั้แ่จักรพรรดิเหวินทรงสูญเสียอดีตฮองเฮาจากโรคร้ายที่มิอาจทัดทานได้
จนกระทั่งพระอัยยิกาผู้ว่าราชการหลังม่านได้นำโฉมงามที่มิควรคู่เข้ามายังตำหนักอันทรงเกียรติยศแห่งนี้...มันไม่ควรเป็ของนาง
นางเป็เพียงแค่หมากเกมกระดานของพระมารดาของจักรพรรดิเท่านั้น
หากว่านางไร้วาสนา หากว่านางไร้บารมีนางมิมีวันได้เคียงข้างัผงาดกล้าแสนเหยียบเย็นเช่นนี้แน่...แลเพลานี้อาจเป็ชั่วขณะที่ฟ้าประทานให้ข้ามีหวัง
. ...ไป๋เสียนเฟยเป็เพียงพระองค์หญิงต่างเมืองที่เป็บรรณาการจากแค้วนตงชิ่งก็เท่านั้นแคว้นเล็กที่มิอาจทัดทานกองกำลังของพระองค์ได้จึงจำยอมบยกนางผู้นี้ให้มาเป็บาทบริจาริกา
ถ้าเพียงแต่วันนั้นพระอัยยิกามิทรงพบเจอนางเสียก่อน...กระนั้นหรือมารยาพันหมื่นแสนเล่มจะเอาชนะได้...นางใช้มารยาเพื่อครองบัลลังก์หงส์...
สิ่งเดียวที่เพลานี้พระองค์้านั่นคือกำจัดนางออกจากชีวิตราว์กลั่นแกล้ง...นางได้กำเนิดโอรสมากเสียนี่
ความทราบถึงพระอัยยิกาจึงได้มีวาสนามาเคียงข้างจักรพรรดิเยี่ยงข้า...ดูรึข้าสู้อุตส่าห์อดทนบ่มจิตั้แ่คราเห็นนัยย์ตารูปหยดน้ำเรียวรีที่เฝ้าเว้าวอนขอความรักต่อข้าตลอดมา
แต่กระนั้น...นางก็เป็เพียงไฉเหรินที่ข้ามิควรเกลือกลั้วมิใช่เพราะรูปโฉม หากแต่หยาดน้ำตานั่นทำให้ข้ารู้สึก...
+++
336
