ตอนที่ 7 ขายลูกอม
เมื่อทุกคนกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อย ก็เตรียมตัวทำหน้าที่ของตัวเอง นักเรียนที่ไปเรียนก็สะพายกระเป๋าเตรียมไปเรียน คนที่ทำงานในคอมมูนก็ออกเดินทางไปทำงาน
“น้องเล็ก น้องเล็ก น้องลืมการบ้านไว้ในห้อง อย่าลืมเข้าไปเอาในห้องนะ ”
“พี่รองครับ ผมไม่ได้ลืมการบ้านนะครับ เมื่อวานหลังจากที่ผมทำการบ้านเสร็จผมก็เก็บใส่ไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยแล้วนะครับ ”
เจียวมิ่งได้แต่ทำหน้างง เพราะเขาคิดว่าเขาไม่ได้ลืมการบ้านเล่มไหนเลยนะ
“แต่พี่รองเห็นสมุดอยู่ในห้องนะ ถ้าน้องเล็กไม่เชื่อตามพี่มาดูเร็วเข้า หากชักช้ากว่านี้เดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียนนะ ”
“ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ ”
“งี่เง่าชะมัด สมุดตัวเองยังไม่รู้เื่อีก พวกเราไปกันเถอะ ไม่ต้องรอหรอกใครชักช้าก็ให้เดินไปเองคนเดียว ” เฟยเทียน
“พวกพี่ไปก่อนผมได้เลยครับ เดี๋ยวผมตามไปทีหลัง ”
เมื่อพูดจบเจียวมิ่งก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง เพื่อเอาสมุดการบ้านที่ลืมไว้ทันที
“ น้องเล็กลืมเื่ลูกอมแล้วเหรอ มัวแต่นั่งทำหน้างงจนทุกคนจะสงสัยอยู่แล้วนะ ”
มู่หลินก็ตำหนิน้องชายที่เกือบทำให้เสียเื่ทันที
“ ผมลืมเลย ขอโทษด้วยครับพี่รอง ” เจียวมิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของพี่รอง ก็รู้สึกว่าตัวเองเกือบทำเสียเื่ เขาให้แล้วก็ขอได้ขอโทษพี่รองออกไปอย่างสำนึกผิด
“เดี๋ยวพี่รองเอาลูกอมให้น้องเล็กไปขายดูก่อนนะ ห่อเล็ก 3 ห่อ ห่อใหญ่ 2 ห่อ ส่วนห่อนี้จะรวมทุกรสชาติ เพื่อให้ลูกค้าได้ชิมนะ บอกเพื่อนๆว่าสามารถสั่งซื้อมาได้เลยแล้ววันถัดไปเราจะเอาของไปให้ แล้วสามารถจ่ายเงินก่อนครึ่งราคาก็ได้หรือจ่ายวันที่ได้รับของแล้วก็ได้เข้าใจใช่ไหมน้องเล็ก ”
“ เข้าใจแล้วครับ ผมจะทำตามที่พี่รองบอกครับ ”เจียวมิ่งรับปากพี่รองของเขาแล้วรีบเอาลูกอมใส่ในกระเป๋านักเรียนทันที
“ ระวังด้วยนะน้องเล็ก ถ้าขายไม่ได้ก็ไม่เป็ไรแค่เอากลับมา ของไม่บูด ไม่เน่า ไม่เสีย แต่อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนเด็ดขาด เข้าใจใช่ไหม แล้วนี่ซาลาเปา 2 ลูก ไส้หมูแดงนะน้องเล็กเก็บไว้กินตอนกลางวันนะ ”
“ ขอบคุณครับพี่รอง ผมรีบไปก่อนนะครับ ตอนเย็นเจอกันเดี๋ยวผมจะมาบอกว่าขายได้เท่าไหร่นะครับ ”
เจียวมิ่งที่เปิดประตูห้องออกมามองซ้ายมองขวาก็ไม่มีใครอยู่ที่บ้านแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่มีใครมาจับผิดเขานั่นเอง วันนี้กระเป๋านักเรียนตุงมากกว่าปกติจะต้องมีคนสงสัยอย่างแน่นอน
“แบบนี้ต้องเดินไกลๆพวกพี่ๆดีกว่า ไม่อย่างนั้นเห็นกระเป๋าเขาตุงขนาดนี้ ต้องแย่งกระเป๋าเขาไปเปิดแน่ๆ ”
เมื่อคิดได้อย่างนั้น เขาก็เดินไปโรงเรียนต่อและคอยมองเราพวกพี่ๆของเขาเพื่อหาทางหลีกเลี่ยงนั่นเอง
เมื่อถึงโรงเรียน ก็ได้เวลาเข้าเรียนพอดี เจียวมิ่งจึงรีบวิ่งเข้าห้องเรียนทันที
“อามิ่ง ทำไมวันนี้นายมาสายกว่าปกติล่ะ ทุกทีนายจะต้องมาเช้ากว่าฉันนี่นา ”
เซียวอันเพื่อนสนิทของเจียวมิ่งนั่นเอง พ่อของเขาเป็ทหารมีตำแหน่งถึงผู้พัน เขาคอยช่วยเหลือเจียวมิ่งมาโดยตลอด
โดยไม่ได้รังเกียจเขาเลยที่แต่งตัวมอมแมม และมีฐานะทางบ้านยากจน เพราะเพื่อนในห้องเขาต่างก็ไม่มีใครอยากจะพูดคุยกับเขา เพราะเห็นว่าเขาเป็เพียงลูกชาวนาธรรมดาและฐานะยากจนมากนั่นเอง
“ อาอันพอดีวันนี้ติดธุระนิดหน่อยเลยมาสาย มีอะไรหรือเปล่า ”
“ ไม่มีอะไรหรอกแค่เป็ห่วงนายเฉยๆ เพราะเห็นมาสายกว่าปกติ ”
“ อาจารย์มาแล้ว ตั้งใจเรียนกันก่อน ” เซียวอันมองท่าทางของเจียวมิ่งที่ดูลุกลี้ลุกลนมากกว่าปกติ เขามองยังไงก็เหมือนไม่ใช่เจียวมิ่งที่เป็ปกติอยู่ดี
เมื่อถึงเวลาพักกินอาหารเที่ยง เจียวมิ่งกับเซียวอันก็เอากล่องอาหารออกมากินในห้องเรียนนั่นเอง ส่วนนักเรียนคนอื่นๆไม่นิยมห่อข้าวมากิน แต่จะไปกินที่โรงอาหารของโรงเรียน เซียวอันรู้ว่าเพื่อนของเขาไม่ค่อยมีเงินซื้ออาหารมากนัก จึงได้ห่อข้าวมากินเองและแบ่งให้กับเจียวมิ่งกินมาโดยตลอดนั่นเอง
“ อามิ่งมากินข้าวกันเถอะ วันนี้ฉันห่อมาเผื่อนายด้วยนะ แม่ทำเป็ดตุ๋นให้ฉันด้วย ” เซียวอันที่เปิดกล่องข้าวออกมา ก็ชวนเจียวมิ่งกินด้วยกันทันที
“ อาอันวันนี้ฉันมีซาลาเปามา ฉันแบ่งให้นายลูกนึง อร่อยมากรีบกินดูสิ ”
เมื่อเซียวอันรับซาลาเปามา ก็รู้สึกว่าซาลาเปาลูกนี้แป้งเนียนขาวนุ่มแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ถึงแม้ว่าพ่อแม่ของเขาจะพาเขาไปกินอาหารมาหลายร้าน หรือซื้อซาลาเปามาฝากจากหลายที่ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นซาลาเปาที่น่ากินขนาดนี้มาก่อน
“ มัวแต่นั่งมองอยู่นั่นแหละอาอัน ลองกินดูสิ ”
เจียวมิ่งเมื่อพูดจบก็กัดซาลาเปาให้เพื่อนเขาดู ไส้หมูแดงอร่อยกว่าไส้หมูสับอีก พี่รองมีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเลย กลับไปเขาคงต้องขอพี่รองมากินอีกสักลูกอย่างแน่นอน
“ โอ้โห อามิ่งอร่อยมากเลย อันนี้ไส้อะไรน่ะมีน้ำสีแดงไหลทะลักออกมาด้วย อร่อยมากจริงๆ ”
เสี่ยวอันพอกัดกินซาลาเปาเข้าไป ก็รู้สึกว่าอร่อยมากอร่อยในแบบที่ไม่เคยกินมาก่อนเลย
ปกติเขาเคยกินแค่ไส้หมูสับ ไส้ผัก ไส้ถั่วกวน แถมแป้งขาวๆที่เขาคิดว่านุ่มมากแน่ๆ พอได้กัดกินมันก็นุ่มมากจริงๆ
“ อร่อยใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเอามาฝากอีกนะ ”
“ ขอบใจมากอามิ่ง อร่อยมากจริงๆ นายก็กินเป็ดตุ่นของฉันด้วยสิ อร่อยมากเหมือนกันนะ แม่ฉันทำมาสุดฝีมือเลยนะ ”
เมื่อทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้ว ก็นั่งคุยกันต่อ เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครขึ้นห้องมาเลยนั่นเอง
เจียวมิ่งจึงได้จังหวะที่จะพูดเื่ขายลูกอมกับเซียวอันทันที
“อาอันนายลองกินลูกอมนี้ดูนะ ถ้าชอบก็ซื้อจากฉันได้เลย ฉันจะให้นายชิมทุกรสเลย เปลือกสีขาวจะเป็รสนม เปลือกสีแดงเป็รสสตอเบอรี่ เปลือกสีส้มรสส้ม เปลือกสีเขียวรสแอปเปิ้ล ส่วนเปลือกสีน้ำตาลจะเป็รสช็อกโกแลต ” เจียวมิ่งได้เอาห่อลูกอมที่มีไว้สำหรับให้ลูกค้าทดลองชิม เอาออกมาให้อันชินครบทุกรสเลย
“ อามิ่งนายเอาลูกอมพวกนี้มาจากไหนเนี่ย ทำไมมีหลายสีเหลือเกิน ฉันเคยกินแต่ลูกอมรสนมทำไมลูกอมของนายมีตั้ง 5 สี 5 รสล่ะ สุดยอดเลย ”
“ พอดีพี่รองให้ฉันเอามาขายหาเงินน่ะ นายอย่าไปบอกใครนะ เดี๋ยวมีคนรู้เื่เข้าแล้วไปแจ้งทหารมาจับฉันได้ ”
“ แต่ฉันเป็ลูกทหารนะ นายไม่กลัวฉันบอกทหารมาจับนายหรือไง ” เซียวอันพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อน เพราะถือว่าเพื่อนคงไว้ใจเขามากนั่นเอง
“ ฉันเชื่อใจนาย นายคงไม่ทำร้ายฉันหรอกจริงไหม ” เจียวมิ่งมั่นใจเพื่อนสนิทของเขาคนนี้มาก
“ นายเอามาขายกี่ห่อ เอามาให้ฉัน ฉันจะซื้อทั้งหมดเลยไม่ต้องไปขายให้ใครแล้ว ”
“ มันเยอะนะ นายจะซื้อหมดเลยเหรอ ซื้อแค่ที่นายชอบก็แล้วกัน ”
นายไม่ต้องห่วงญาติพี่น้องของฉันเยอะ ฉันจะเอาไปฝากพวกเขา บางทีนายอาจจะได้ลูกค้าเพิ่มก็เป็ได้นะ
เมื่อพูดจบเซียวอันก็แกะรสส้มออกมากิน ก็รู้สึกมหัศจรรย์มากเพราะรสชาติมันเหมือนกำลังกินส้มจริงๆแต่มีรสหวานสดชื่นถูกใจเขายิ่งนัก
“ อร่อยมากเลยอามิ่ง รสชาติถูกปากฉันมาก ฉันชิมแค่รสส้มเองนะรสชาติเหมือนกำลังกินส้มทั้งลูกเลย แต่เป็ส้มที่มีรสหวาน
พออมไปสักพักก็รู้สึกสดชื่นด้วย เอามาให้ฉันทุกห่อเลย เดี๋ยวฉันจ่ายเงินให้ ”
เซียวอันคิดว่าจะเอากลับไปฝากแม่และลูกพี่ลูกน้องที่บ้านอยู่ใกล้ๆกัน ได้ลองชิมและอาจจะได้ช่วยอาอันขายของด้วย
เขาอยากให้เพื่อนของเขามีเงินเยอะๆ เพราะเขารู้สึกสงสารเพื่อนของเขามาก แม้อาอันจะเป็เด็กยากจนแต่เขาเป็คนดีมากช่วยเหลือเขามาตลอด แถมยังช่วยสอนเวลาเขาเรียนไม่เข้าใจอีกด้วย ทำให้เวลามีอะไรที่อร่อยที่พ่อหรือแม่เขาเดินทางไปทำงานแล้วซื้อของมาฝากเขาก็จะเอามาฝากเสมอ
910
