วันที่ 1 เดือนสิงหาคมค.ศ. 2018 ณ ฉวนโจวเมืองไห่เป่ย
ณ เมืองไห่เป่ย หนึ่งในสี่เมืองใหญ่ของมณฑลจินหลิงประกอบด้วยเขตใหญ่เจ็ดเขต โดยมีฉวนโจวเป็เขตหลัก
ฉวนโจวในเดือนกรกฎาคมนั้นอากาศร้อนระอุ จึงเห็นหญิงสาวที่สวมกระโปรงสั้นอยู่ทุกที่ ระหว่างที่พวกเธอหัวเราะหน้าอกก็กระเพื่อมไหว จนคนที่ผ่านทางไปมาเห็นแล้วต้องน้ำลายสอ
เพราะความเติบโตของเศรษฐกิจ ทำให้หลายๆ แห่งในฉวนโจวล้วนก่อตั้งโรงอาบน้ำสาธารณะแล้ว หากได้อาบน้ำเย็นๆ ในอากาศที่ร้อนอย่างนี้ ก็เหมือนกับพบพื้นที่สีเขียวในทะเลทราย
ตอนเที่ยงในโรงอาบน้ำสาธารณะแห่งหนึ่ง บรรดาหญิงสาวที่มีเรือนร่างเซ็กซี่และผิวพรรณดีกลุ่มหนึ่งกำลังใช้น้ำเย็นชำระล้างเหงื่อไคลบนตัว
หญิงสาวบางคนถือฝักบัวฉีดน้ำใส่กันจนหน้าแดงระเรื่อและเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ทั้งห้องอาบน้ำตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของหญิงสาวบริสุทธิ์
“กรี๊ด… ”
บรรดาหญิงสาวร้องอย่างใกลัวเพราะจู่ๆ ก็มีลมพัดกระโชกแรงจนลืมตาไม่ขึ้นพวกเธอทำได้แค่ปกปิดร่างกายอย่างลนลาน และพิงตัวอยู่ที่ผนัง เพื่อหาความรู้สึกที่ปลอดภัย
ในไม่ช้าในห้องอาบน้ำก็สั่นไหวและมีน้ำวนปรากฏขึ้น หลังจากนั้นก็เห็นคนเดินออกมาจากน้ำวน
“กล่องแสงจันทร์ย้อนเวลาสำเร็จนี่คือวันที่ 1 เดือนสิงหาคมปีค.ศ.2018 สถานที่เมืองตงเฉิงเขตฉวนโจวของไห่เป่ยสภาพอากาศแจ่มใส!”
ซูฮ่าวฟังเสียงหุ่นยนต์ที่อยู่ข้างๆหูแล้ว เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล
ย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อนครั้งนี้เขาจะต้องแก้ไขประวัติศาสตร์ให้ได้
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และกวาดตามองรอบๆ เพื่อดูว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ใดของฉวนโจว
แต่แค่มองแวบเดียวตัวเขาก็อึ้งงันอยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า
บริเวณโดยรอบนี้มีแต่หญิงสาวที่ร่างเปลือยเปล่า แต่ละคนกำลังปกปิดร่างกาย ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความอายและความโกรธ
ฝักบัวพ่นน้ำเย็นลงมาจาก้าไม่หยุด ทำให้ซูฮ่าวเปียกชุ่มไปทั้งตัว
นี่มันเื่อะไร?
หลังจากที่กล่องแสงจันทร์ส่งเขามาแล้วสถานที่ที่มาถึง คิดไม่ถึงว่าจะเป็โรงอาบน้ำหญิง?
เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?
เขาคือคนที่ดื่มแค่น้ำแร่ธรรมชาติกับนมสดแท้เท่านั้น ถึงเคยเดินผ่านห้องน้ำหญิงสามครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไป คาดไม่ถึงว่าจะได้ก้าวเข้ามาในแดน์ที่ฝังอยู่ในใจของผู้ชายเนิร์ด?
่เวลานี้ซูฮ่าวแทบจะบ้าคลั่ง!
หากเป็เมื่อก่อนเกรงว่าเขาคงดีใจแทบแย่ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาพิฆาตโดยรอบเขารู้สึกว่าด้านหลังมีเหงื่อแตกอยู่พลั่กๆ
หนี?
หนีก็เป็ไปไม่ได้ทั้งชีวิตนี้ก็ล้วนเป็ไปไม่ได้
เพราะมีร่างที่หนักหนึ่งร้อยห้าสิบกว่ากิโลกรัมกำลังขวางอยู่ที่หน้าประตูโรงอาบน้ำร่างที่ใหญ่ดั่งขุนเขาของอีกฝ่ายน่าจะรัดเขาตายได้ในทันที
“ระบบอยู่ไหม?” ซูฮ่าวหน้าชา และรีบเรียกหาระบบอยู่ในใจ
“โฮสต์ผู้โง่เขลาจงบอกความปรารถนาของนายมา!”
“ … ”
“ช่วยฉันเดี๋ยวนี้ช่วยฉันออกไปจากที่นี่”
“แจ้งเตือนจากระบบ : ใช้การ์ดประสบการณ์เสแสร้งด้านวรรณกรรมได้จะใช้ไหม?”
“ใช้!” ซูฮ่าวออกคำสั่งทันที
จากนั้นข้อมูลก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาทันทีแค่ฉับพลันเขารู้สึกว่าในสมองมีความรู้ด้านวรรณกรรมแล้ว
เขาเงียบไปสักพักจากนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย เขาแต้มน้ำลายลงบนหางตาทั้งสองข้าง และแกล้งมองกลุ่มหญิงสาวตรงหน้าพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นและพูดอย่างลึกซึ้งว่า “พวกเธอคิดว่าไปซ่อนแล้ว ฉันจะหาพวกเธอไม่เจอหรือ? ไม่มีประโยชน์หรอก! ผู้หญิงที่สวยโดดเด่นอย่างพวกเธอไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ล้วนเป็เหมือนหิ่งห้อยที่อยู่ในความมืดเจิดจรัสและโดดเด่น!”
“สายตาที่มีเสน่ห์ ริมฝีปากบางๆ ที่เม้มเล็กน้อยผิวพรรณที่งดงามน่าหลงใหล ไหนจะใบหน้าที่พราวเสน่ห์ของพวกเธออีก ล้วนทำให้ฉันหลงจนหัวปักหัวปำ!”
“ทุกครั้งฉันทำได้แค่มองพวกเธออยู่ไกลๆ ตอนที่ฉันเข้าใกล้พวกเธอในระยะห้าเมตร ฉันก็รู้สึกถึงกลิ่นอายความอ่อนโยนที่เกินจะบรรยายที่มาจากตัวของพวกเธอ”
“ไม่ว่าจะบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ หรือจันทราในฤดูใบไม้ร่วง ล้วนคือภาพที่บรรดานักกวีสรรเสริญ แต่ฉันกลับรู้สึกเฉยเมย เพราะมีเพียงลักยิ้มตรงแก้มของพวกเธอเท่านั้นที่เป็ภาพความงามที่สุดในสายตาของฉัน”
“ใบหลิวอันเขียวชอุ่ม หรือจะเทียบผมอันสลวยสวยงามของพวกเธอ?”
“คลื่นน้ำสีเขียวมรกต หรือจะเทียบดวงตาของพวกเธอ?”
“โอ้ ~ ความงามของพวกเธอจากในสู่นอก ช่างใสบริสุทธิ์ดั่งหยก ช่างน่ารักน่าเอ็นดู!”
“โอ้ ~ ความงามของพวกเธอจากกระดูกสู่ิั ฟ้าดินก็รับรู้ช่างน่าทะนุถนอมเสียจริง!”
“ฉันทนคำดูถูกของคนบนโลกเพื่อแค่พลิกเงาสะท้อนของพวกเธอให้ตรง!”
“ฉันยอมแหกกฎฟ้าแค่เพื่อวันนั้นวันที่บดบังดวงตาอันงดงามที่จะลืมขึ้นของพวกเธอไม่ได้!”
………………..
เวลานี้เสียงที่มีแรงดึงดูดและไพเราะของซูฮ่าวก็ดังไม่หยุด
ตอนที่พูดก็เปี่ยมด้วยความรู้สึกดั่งบทกวี หรือจินตภาพดั่งภาพวาด
ใบหน้าที่น่าเคารพนั้น ราวกับกำลังพูดว่า ขอโทษครับผมคือคนที่เคร่งในศิลปะคนหนึ่ง ถึงคุณจะเปลือยกาย ในหัวของผมก็มีแค่คำว่า “ศิลปะ”!
หญิงสาวทุกคนหน้าแดงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งยังใจเต้นราวกับถูกโน้มน้าวใจสำเร็จ
พอเห็นว่าหญิงสาวกลุ่มนี้ถูกตนเองเบี่ยงเบนความสนใจแล้วซูฮ่าวก็ฮึกเหิมขึ้นมาเขาใช้ความรู้ด้านวรรณกรรมที่ได้จากการ์ดประสบการณ์เสแสร้งด้านวรรณกรรมมาแล้วพูดต่ออย่างลึกซึ้งจนลืมตัว “ฉันลืมไปแล้วว่าทะเลกลายเป็นา1 ทั้งลืมสรรพสิ่งบนโลก ลืมตัว แต่กลับลืมพวกเธอไม่ลง… ”
“ถึงฉันอยู่ในค่ำคืนอันมืดมิดแต่ก็มองเห็นพวกเธอที่เปล่งแสงสว่าง ฉันไม่กระหายการมาของพวกเธอฉันหวังแค่อยากจะกลายเป็ความมืดของค่ำคืนนั้นแค่เพื่อขับให้แสงสว่างของพวกเธอโดดเด่น… ”
“ฉันเคยคิดว่าหากพวกเราเดินอยู่กลางหิมะอย่างนี้ต่อไป หรือจะเดินไปจนแก่เฒ่า… ”
“ท่านเทพเ้า ท่านกำลังดูถูกผม ดูถูกผมว่าไม่คู่ควรกับหญิงสาวเหล่านี้ เช่นนั้นท่านจึงจัดให้ผมเจอกับพวกเธอโดยเฉพาะแบบนั้นหรือ? ท่านช่าง… ฮือ ฮือ ฮือ… ”
………………..
พอเห็นซูฮ่าวพูดไปก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไป บรรดาหญิงสาวก็ล้วนมีใบหน้าละอายใจ และแอบโทษตัวเอง
เพื่อพวกเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้กลับไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง เขาละทิ้งคุณธรรมและไม่สนใจสายตาของคนอื่น เพียงเพื่อมาดูพวกเธอ
แต่พวกเธอกลับมองว่าผู้ชายคนนี้เป็คนชอบถ้ำมองจึงทำให้เขาเสียใจ
ด้วยความละอายใจบรรดาหญิงสาวเหมือนจะมีความคิดตรงกัน ก็เลยเข้ามาปลอบใจซูฮ่าว
มือที่นุ่มลื่นมากมายยื่นออกมาลูบคลำส่วนต่างๆบนตัวของซูฮ่าว ช่างรัญจวนเสียจริงๆ ประหนึ่งมาเยือนแดน์
“พวกเธอไม่รู้ว่าในผมนุ่มประบ่าที่เงางาม ใต้คิ้วโก่งงามที่เบาบางและในดวงตาที่ใสแจ๋วเหมือนน้ำของพวกเธอนั้นล้วนเผยรัศมีที่ทำให้ฉันโงหัวไม่ขึ้น สิ่งที่พวกเธอมอบให้ฉันคือความงามทางจิตใจและความงามทางศิลปะ และยิ่งเป็ความงามที่มิอาจหาที่เปรียบได้!”
“ใครเล่ากล่าวว่ามีแค่แสงสว่างถึงจะเกรียงไกร ใครเล่ากล่าวว่ามีแค่นักบุญถึงจะประเสริฐยิ่ง เพราะแม้พวกเธอจะอยู่ในอนธการ ก็ยังทำให้ดวงจันทร์กลายเป็ดวงอาทิตย์ หรือแสงสว่างกลายเป็ค่ำคืนอันมืดมิดได้เช่นกัน”
“หากชาติหน้ามีจริงฉันพร้อมยอมคำนับจอมปีศาจพันปีเพื่อหันกลับสู่โลกและปฏิเสธความเป็เทพ แค่เพื่อพวกเธอ ฉันยอมกุมโชคชะตาชีวิตหากชาตินี้มีจริง ฉันยอมตรัสรู้ต่อหน้าพระห้าพันปี เพื่อมองจิตใจอย่างทะลุปรุโปร่ง แค่เพื่อรูปโฉมอันงดงามของพวกเธอ”
“ขอให้พวกเธอหลับตาสายตาที่ไม่มีทางพรรณนาได้นั้นของพวกเธอทำให้ฉันใจเต้นแรงออร่านั้นของพวกเธอทำให้ฉันจมอยู่ในความงามจนถอนตัวไม่ขึ้น ใจฉันเต้นแรงขึ้น จิติญญาของฉันคึกคักเืของฉันเดือดพลุ่งพล่าน หลับตา เร็วเข้า เพื่อให้ฉันได้ควบคุมอารมณ์ที่จะทะลักออกมานั้น!”
………………..
เมื่อพูดประโยคนี้จบแล้ว บรรดาหญิงสาวที่หน้าแดงอยู่โดยรอบล้วนเชื่อทุกอย่างที่ซูฮ่าวพูดเพราะดวงตาที่มีน้ำตาคลอและเผยความรู้สึกลึกๆคู่นั้นได้ยืนยันความจริงของคำพูดข้างต้นนี้แล้ว
พวกหญิงสาวสบตากันและหลับตาลงแล้ว แต่ก็ยังคงยิ้มอย่างเขินอาย
เมื่อเห็นหญิงสาวกลุ่มนี้กลัวเพราะการหลอกลวงที่น่าเห็นอกเห็นใจของตนเองแล้วซูฮ่าวก็เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง เปิดประตูโรงอาบน้ำอย่างเงียบๆ และหนีหายไปเหมือนควัน
ชีวิตมนุษย์ประดุจละครล้วนอาศัยฝีมือการแสดง ละครประดุจชีวิต ประเดี๋ยวคือภาพมโนประเดี๋ยวคือความจริง
บรรดานักอ่านที่อยู่ตรงหน้าจอทุกท่านขออย่าเพิ่งดูถูกผม หากวันหนึ่งผมกลายเป็อันธพาลก็ขอให้บอกคนอื่นว่าผมเคยบริสุทธิ์!
หลังจากที่ซูฮ่าวไปแล้วหญิงสาวที่หลับตาพวกนี้ยังคงมีสีหน้าหวานเยิ้ม อย่างไรก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งพูดชมพวกเธอปานนี้ เป็ใครก็ล้วนดีใจ
แต่พอเวลาผ่านไปทีละวินาที หญิงสาวหลายคนกลับค่อยๆ พบความผิดปกติ
อย่างแรกคือผู้ชายที่พูดชื่นชมพวกเธอคนนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก ราวกับหายตัวไปแล้ว
หลังจากผ่านไปอีกสามวินาทีหญิงสาวหลายคนเริ่มทนไม่ไหว จึงลืมตาขึ้น
แต่หลังจากที่พวกเธอกวาดตามองไปรอบๆโรงอาบน้ำ กลับไม่พบซูฮ่าวแล้ว
หญิงสาวหลายคนตะลึงงัน เมื่อได้มารู้ตัวทีหลังก็เข้าใจทันทีแต่ละคนโมโหแทบแย่ สีหน้าก็เขียวคล้ำกันมาก
“ไอ้คนชอบถ้ำมองสมควรตาย คิดไม่ถึงว่าจะหลอกพวกเรา?!”
“ฉันอุตส่าห์ตั้งใจฟัง จนอยากจะร้องไห้ สรุปกลับเป็เื่โกหก!”
“ไอ้คนบัดซบอย่าให้ฉันเจอนายอีกนะ ฉันจะถลกหนังนายซะ!”
“เฮ้เฮ้ เฮ้ ฉันรักษาร่างสาวบริสุทธิ์มานานขนาดนี้คิดไม่ถึงว่าจะถูกไอ้คนสารเลวคนนี้เห็นหมดแล้ว ฉันจะดูของเขาคืน!”
………………..
ในโรงอาบน้ำหญิงเสียงที่โมโหดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งโกรธเคือง และด่าทอไม่หยุด
ด้านนอกโรงอาบน้ำหญิงซูฮ่าวหนีไปจากสถานที่ที่เกิดเื่นี้ด้วยสีหน้าใจฝ่อและลนลาน
“ติ๊งต่องยินดีด้วยโฮสต์เสแสร้งได้อย่างหน้าไม่อายแล้ว รางวัลคือแต้มเสแสร้งหนึ่งร้อยแต้มอันดับแรกรางวัลแต้มเสแสร้งเพิ่มเป็เท่าตัว ps : ความลามกที่ไม่มีคนรู้คือภายนอกนิ่งแต่ภายในกลับตรงกันข้าม การเสแสร้งที่ไม่มีอะไรมากนักคืออารมณ์ โฮสต์ในฐานะมือใหม่กับเื่เสแสร้ง คิดไม่ถึงว่าจะเสแสร้งอยู่ในโรงอาบน้ำหญิงได้ขนาดนั้น หรือพูดได้เลยว่าเป็นักเสแสร้งตัวตึง ถึงแม้วิธีการเสแสร้งเช่นนี้จะดูเกินไป และขาดความจริง แต่กลับปกปิดความสามารถที่โฮสต์แสดงความหน้าไม่อายของตัวเองออกมาไม่ได้เลย ขอให้โฮสต์พยายามต่อไปพยายามทำให้การเสแสร้งนี้เจ๋งขึ้น!”
ซูฮ่าว “ … ”
ระบบถ้าแกยังพูดจาเหลวไหลอีกฉัยจะตัดลิ้นแกซะ!
“ติ๊งต่องข้อมูลบุคคลปรับปรุงใหม่แล้ว ไม่ทราบว่าโฮสต์จะตรวจสอบไหม?”
“ข้อมูลบุคคล?” ซูฮ่าวตะลึงงันสักครู่ จากนั้นก็พยักหน้าทันที “ตรวจสอบ!”
ทันใดนั้นตรงหน้าเขาก็มีจอภาพเสมือนจริงลอยขึ้นมาหนึ่งจอ
โฮสต์ : ซูฮ่าว
นามเสแสร้ง : มือใหม่
ความสามารถในการเสแสร้ง : ไม่มี
ไอเทมเสแสร้ง : ไม่มี
แต้มเสแสร้ง :100
คำวิจารณ์ของระบบ : ปลาเค็มอยู่ในระหว่างพลิกตัว2
………………..
ซูฮ่าวเห็นข้อความสุดท้ายก็มีสีหน้าบูดบึ้งจนอยากจะกดระบบลงไปซัดที่พื้นทันที
ฉันคือปลาเค็ม?
ให้ตายสิอยากจะซัดสักยก!
ก็เห็นๆอยู่ว่าฉันคือปลาเค็มที่มีความฝัน!
“แจ้งเตือนจากระบบ แต้มเสแสร้งเต็มหนึ่งร้อยแต้ม ไม่ทราบว่าโฮสต์จะจับรางวัลไหม?”
“จับรางวัล?” ซูฮ่าวตกตะลึง และจากนั้นออกคำสั่งว่า “จับ!”
“ลบหนึ่งร้อยแต้มแต้มเสแสร้งของโฮสต์คงเหลือศูนย์” เสียงของระบบดังขึ้นในขณะเดียวกันตรงหน้าของซูฮ่าวก็ปรากฏรูเล็ตต์ขนาดใหญ่หนึ่งวงเข็มนั้นหมุนไปอย่างรวดเร็ว
สักพักเข็มก็หยุดอยู่ที่การ์ดใบเล็กใบหนึ่ง
“ติ๊งต่องยินดีด้วยโฮสต์จับได้การ์ดประสบการณ์สั่งหยุดหนึ่งใบ!”
1ทะเลกลายเป็นา คือ การเปลี่ยนแปลงแบบหน้ามือเป็หลังมื
2มีเค้าโครงมาจากสำนวน ปลาเค็มพลิกตัว (咸鱼翻身) ซึ่งเปรียบถึงคนที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ตกระกำลำบาก และกำลังเจอจุดเปลี่ยนที่ดีขึ้น
2K
