BABY I LOVE YOU เดือนละแสนแฟนหลอก หลอก

ระวิพัดให้หญิงชราอยู่ที่เตียงนอนด้านในพร้อมยาดมรอคอยสุรีย์ฟื้น ไอซ์กับโซลาห์เดินเข้ามาจังหวะเดียวกับที่สุรีย์ลืมตา ระวิรีบยื่นยาดมให้ทันที ไอซ์เดินไปนั่งอีกฝั่งประคองตัวหญิงชราลุกนั่งเหยียดขาในผ้าห่มพิงหมอนที่หัวเตียง

“เป็นยังไงบ้างครับคุณย่า” ไอซ์เอ่ยถามพร้อมมองสีหน้าสุรีย์ที่ปรายตามองทุกคน

“ไม่ตายง่ายๆหรอกจนกว่าแกจะเลือกเจ้าสาวที่ดีกว่านี้” สุรีย์ชำเลืองมองโซลาห์ที่ยืนอยู่ปลายเตียงมองเลิ่กลั่กยิ้มแห้งๆกลบเกลื่อน

“แล้วโซลาห์ไม่ดีตรงไหน” ไอซ์ยิ้มกรุ้มกริ่ม

“นั่นสิคุณย่า หนูไม่ดีตรงไหน คุณย่าชอบยัดเยียดรังเกียจนัก” โซลาห์ปรี่เข้ามานั่งลงข้างๆระวิที่ปลายเตียง

“ยังมีหน้ามาถามอีก เพราะหล่อนนั่นแหละทำให้ฉันอกจะแตกตาย ผู้หญิงอะไรแก่แดดสิ้นดี” สุรีย์เชิดใส่สูดยาดมเข้าปอดยกใหญ่

“คุณย่า!” โซลาห์ตบมือพาทุกคนสะดุ้ง “เอาอีกแล้วบอกว่าแก่แดดมันร้อนเอาแก่อ่อนๆได้ไหมคะเดี๋ยวไหม้ไม่สวยเอา” 

“เธอนี่มันต่อล้อต่อเถียงได้ทุกคน ไม่ไหวจะอบรม” 

“ก็ไม่ต้องด่าเพลาๆลงบ้างเถอะคุณย่า อายุปูนนี้แล้วคิดว่าจะฟิตเหมือนแต่ก่อนไม่ได้นะคะ พยาบาลตั้งเยอะก็ไม่เอามาดูแลทำเป็นสาวสามสิบยังแจ๋วไปได้ คนแก่เนี้ยไม่ค่อยยอมรับความจริงเลย ยังไงกันนะ” 

“นี่หล่อน!ที่บ้านไม่มีใครสั่งสอนหรือไง ปากนะ ฉันจะบ้าตายออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่กับแม่นี่สองคน จะอบรมมารยาทสมบัติผู้ดีสักหน่อย” สุรีย์เน้นเสียงมองโซลาห์ผวางาบชิดติดเตียง

“มีอะไรเรียกได้นะคะ วิรออยู่ด้านนอก” ระวิบอกด้วยรอยยิ้มแล้วลุกขึ้น

“จ๊ะหนูวิ ไปสิตาไอซ์ห่วงจังนะแม่เนี้ยไม่เห็นมีอะไรดี” คุณย่าตวาดไอซ์ก่อนเหลือบมองโซลาห์อย่างไม่สบอารมณ์

“ครับ ครับ ไปแล้วครับ” ไอซ์รีบออกจากห้องปิดประตูไปกับระวิทิ้งโซลาห์นั่งตาแป๋วประชันหน้ากับหญิงชรา สุรีย์ปรายตามองโซลาห์ที่ขยับเข้ามาทีละนิดถือพัดโบกพัดให้

“คุณย่ารู้ได้ไงว่าหนูไม่มีอะไรดี อย่าประเมินคนต่ำสิคะ” 

“แล้วหล่อนมีอะไรดีนักนอกจากอ่อยตาไอซ์”

“คุณย่าอะลำเอียงพอพูดกับหนูและคุณไอซ์ไม่เห็นจ๊ะจ๋าแบบพูดกับคุณระวิเลย” โซลาห์ทำหน้านิ่งบอกหญิงชราที่ระอาใจปรายตามองพร้อมสวมแว่นตาช้าๆ

“มันเรื่องของฉัน เดินไปหยิบกล่องในตู้เซฟออกมา” สุรีย์เชิดใส่

“อันแน่ ในนั้นนะสเปรย์พริกไทย ระเบิดหรือผงสลบคะ” โซลาห์ชี้นิ้วแหย่

“เห็นฉันเป็นนางแมวป่าหรือยังไงให้ทำอะไรก็ไปทำสิ ไร้มารยาท” สุรีย์ตวาดใส่ทำเธอหัวเราะคิกคักชอบใจลุกขึ้นไปเปิดเซฟที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอเหล่มองสุรีย์อย่างแปลกใจ

“ทำไม ทำเอ๋ออยู่อีกหยิบกล่องสีน้ำเงินอันยาวออกมาสิ” สุรีย์มองโซลาห์ที่งุนงง

“ก็มันตั้งหลายกล่องหลายสี คุณย่าไม่เจาะจงนี่คะ ได้แล้วค่ะ มันเป็นเลเซอร์ใช่ไหมคะ” โซลาห์ยื่นกล่องส่งให้หญิงชราโดยไม่ทิ้งการหาเรื่องแหย่เดินกลับมานั่งที่เดิม

“ถ้าเป็นงั้นก็ดี ฉันจะตัดเธอทีละส่วนแล้วโยนให้ตาไอซ์ดู” 

“โหดร้ายมากค่ะคุณย่า” โซลาห์เอามือปิดปากตาลุกวาวแกล้งตกใจ

“พอได้แล้วเพื่อนหล่อนหรอ” สุรีย์มองหางตาขยับแว่นเปิดกล่องหยิบสร้อยข้อมือเงินเส้นบางมีจี๋เพชรเล็กๆ สุรีย์อมยิ้มลูบสร้อยข้อมือก่อนเหลือบมองโซลาห์ที่ทำหน้าไม่สนใจ

“สวยไหม” สุรีย์เลิกคิ้วขยับแว่นถามเธอที่หันกลับมามองก่อนส่ายหน้าไปมา

“ไม่ค่ะ” 

“เด็กบ้า!” สุรีย์ร้องเสียงหลงมองค้อน

“อ้าวคุณย่า อยู่ดีๆก็ว่าเฉยเลย ถ้าหนูบ้า หนูก็จะกัดคุณย่าให้บ้าตามหนู” โซลาห์ฉีกยิ้มกว้างให้หญิงชราที่ถอนหายใจฉุนเฉียว

“คุยกับหล่อนทีไร อารมณ์เสียทุกที เอามือมา”

“ข้างไหนล่ะค่ะ” โซลาห์ยิ้มกวนๆ

        “ข้างไหนก็ได้ เอามา” สุรีย์จ้องเขม็งเสียงแข็ง โซลาห์หัวเราะชอบใจก่อนยื่นมือไปหาสุรีย์ที่หยิบสร้อยข้อมือมาสวมใส่ให้โซลาห์ที่ตะลึงอึ้งค้างมองตาปริบๆ สุรีย์มองด้วยรอยยิ้มแต่พอเงยหน้ามองสบตาโซลาห์ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทำขรึมทันที

        “นี่คือสร้อยข้อมือประจำตระกูลให้สำหรับหลานสะใภ้คนแรกเป็นการรับขวัญ เห็นตาไอซ์หลงเธอหัวปักหัวปำจนฉันไม่รู้จะแยกพวกเธอด้วยวิธีไหน ฉันดีใจที่ได้หลานสะใภ้แบบเธอ ฉลาด หัวหมอ ไม่น่าเงินถึงจะสันดานแย่ก็เถอะ”

“ด่าตลอดเลย” 

“ฉันได้ยินว่าเธอทำให้บริษัทกับไร่เจริญขึ้น ขอบใจนะ” สุรีย์บอกจบก่อนเชิดใส่ โซลาห์อมยิ้มมองสร้อยข้อมือแล้วยกมือไหว้

“ถึงคุณย่าจะเกลียดหนู แต่หนูก็รักคุณย่านะคะ” 

“ใครว่าฉันเกลียดเธอ ฉันก็แค่เห็นหน้าเธอแล้วเซ็ง ออกไปได้แล้วพรุ่งนี้ไม่มีงานมาดูแลฉันด้วย” สุรีย์พูดจบก็โน้มตัวลงนอนเอียงข้างฉีกยิ้ม

“พักผ่อนเยอะๆนะคะ” โซลาห์ทิ้งท้ายจับผ้าห่มก่อนจะเดินออกจากห้อง ไอซ์กับระวินั่งอยู่ที่โต๊ะลุกพรวดมองโซลาห์ที่เดินออกมาด้วยรอยยิ้มยกมือชูอวดสร้อยข้อมือ ไอซ์ขมวดคิ้วเข้ามาจับมือเธอดูช้าๆจนระวิอดอมยิ้มไม่ได้

“สร้อยข้อมือประจำตระกูล” 

“ใช่คุณย่าคุณให้มา ไม่เห็นสวยเลยแต่ก็จะรับไว้รักษาเท่าชีวิต” โซลาห์ยิ้มมุมปากเลิกคิ้วแหย่ ไอซ์หัวเราะชอบใจจับหัวเธออย่างขบขัน

“อืม คุณวิคะไปฟาร์มข้างๆไหมคะ วันนี้เขามีงานกัน” โซลาห์ละออกจากไอซ์ส่งยิ้มให้ระวิที่ทำเก้ๆกังๆ

“รู้ได้ไง พี่ฟ้าไม่เห็นบอกเลย” ไอซ์แทรกขึ้น

“ก็เขาเขียนบอกฉันมาในถุงนมตั้งแต่ตอนลงทะเบียนแล้ว” โซลาห์หยิบกระดาษออกมาส่งให้ไอซ์อ่าน

“แหม เดี๋ยวนี้ส่งซิกกันทางนี้แล้วหรอ” 

“ก็กะว่าจะไปอยู่นั่นสักพักตอนหมดสัญญาจ้าง” โซลาห์ฉีกยิ้ม

“เสียใจด้วยยังไงเธอก็ไปไหนไม่ได้ ถ้าไม่มีฉัน” 

“อะแฮ่ม ลืมวิไปเลยหรือเปล่าคะ” ระวิขัดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ไอซ์หัวเราะเบาๆแก้เขิน

“งั้นไปกันเถอะ คุณไอซ์รบกวนคุณพาไปส่งหน่อยสิ” 

“ไม่ส่งอย่างเดียวจะไปด้วยที่ฟาร์มนั้นมีอะไรเล่นเยอะแยะ ผมเองก็คิดว่าจะจัดงานที่ไร่เหมือนกัน แต่เอาไว้ก่อน ไปเถอะสาวๆ” ไอซ์ฉีกยิ้มเดินนำโซลาห์ไปกับระวิที่กอดเอวกันเดินอย่างสนิทสนมโดยหารู้ไม่ว่ามีหนึ่งหญิงที่ยืนส่องกล้องทางไกลข้ามไร่ ทิพย์ยืนกอดอกอยู่ที่ระเบียงบ้านพัก

“มีความสุขไปเถอะฉันก็อยากรู้เหมือนถ้าไม่มีแกสักคน เขาจะเป็นยังไงต่อ เดี๋ยวได้รู้กันแน่ไอซ์” ทิพย์แสยะยิ้มปิดม่านเดินเข้าไปด้านใน