กณิกนันท์ยิ้มโล่งใจ วันนั้นถ้าบรรยากาศไม่พาไปเธอจะไม่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขาเช่นกัน อย่างน้อยการนอนแยกห้องนับเป็การรักษาสวัสดิภาพทางความสาวของเธอได้ระดับหนึ่ง ในแง่ที่หมายถึงไม่ให้เขาเอารัดเอาเปรียบแต่ไม่ได้หมายรวมถึงคืนที่เธอเผลอกายเผลอใจให้เขาไปแล้ว
ประตูห้องนอนส่วนของที่เขาแบ่งให้ถูกเปิดออก หญิงสาวเยี่ยมใบหน้าเข้าไป
“สวยจังเลยค่ะ” เธอชื่นชมห้องสีเบจตัดชมพูอย่างจริงใจ
“ภรรยาเก่าผมเป็คนแต่งห้องนี้”
คนรับรู้ข้อมูลใหม่อิจฉาตาร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เธอเป็มัณฑนากรนี่นะ คงแต่งบ้านทั้งหลังด้วยตัวเอง ทั้งเก่ง เรียนจบจากเมืองนอกเมืองนา แถมรวยอีกต่างหาก เหมาะสมกับเขาราวกับกิ่งทองใบหยก
“รสนิยมคุณมุกดีจังเลยค่ะ” แม้ในใจกระตุกวาบแต่ก็ต้องแสร้งทำว่าตัวเองใจกว้างอย่างเสียไม่ได้
ภรรยาเก่าของเขาชื่อมุก หรือมุกนริน ลูกสาวของคู่ค้ารายใหญ่ครอบครัวของภัทรกร รู้จักกันั้แ่ประถม ถูกทาบทามให้แต่งงาน แต่แล้วชีวิตคู่ที่ต่างหลอกตัวเองว่ามีความรักก็พังครืนลงไม่เป็ท่า
ภัทรกรไม่ต่อความ แต่เดินเข้าไปด้านใน
“คุณจะใช้อะไรก็ตามใจเลยนะ ห้องนี้เป็ของคุณ”
ห้องของเมียใหม่ที่ตกแต่งด้วยฝีมือกับสมองของเมียเก่า ฉึบ! ยังกับโดนดาบแทงเข้ากลางใจอย่างไรอย่างนั้น เจ็บชะมัด
“เดี๋ยวผมช่วยขนของขึ้นมาไว้ละกัน”
“จะไม่พอเดินไปดูอีกห้องเหรอคะ”
เขาหยุดขยับเขยื้อนฉันพลัน ทันใดนั้นเองที่หญิงสาวเพิ่งรู้ตัวเองพลั้งปากพูดจาประเจิดประเจ้อ
คนร่างสูงสับเท้าเข้าหา กระทั่งคนตัวเล็กกว่าหลังเอนชิดกำแพง
“คืนนี้ค่อยไปสำรวจก็ได้”
เขากดเสียงต่ำพร่า พลางลดสายตาลงมองมือเล็กที่ยันแผ่นอกแกร่งอย่างซุกซน หากกณิกนันท์ไม่ยันไว้เขาจะดันตัวใกล้กว่านี้ ให้ชิดหน้าอกอวบยุ่นที่เคยััด้วยมือไม้สองข้างให้รู้แล้วรู้รอด
“บัวไม่ได้หมายถึงแบบนั้นค่ะ จะเข้าไปดูเผื่อว่าบางทีบัวว่างงานอาจจะเข้าไปทำความสะอาดจะได้รู้ว่าส่วนไหนแตะได้หรือแตะไม่ได้บ้าง”
“อ้าวเหรอ?” ชายหนุ่มแสร้งตีสีหน้าประหลาดใจทั้งที่เข้าใจความหมายอย่างดีแต่พยายามชวนตีความเป็อย่างอื่น
หญิงสาวยืนตัวตรงเช่นเดิม แก้มร้อนผ่าว
“ไม่ต้องคิดมากหรอกแตะได้หมดนี่แหละ” เขากวาดตาทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว
“ฉันหมายถึงแตะเฟอร์นิเจอร์กับข้าวของส่วนตัวคุณต่างหากละคะ!” หญิงสาวอดแหววเสียงดังไม่ได้
ภัทรกรยิ้มน้อยๆ ซุกมือลงในกระเป๋ากางเกง นึกขำคนคิ้วขมวดมุ่นตรงหน้า
เวลาโกรธเนี่ยน่ารักดี
“คุณเข้าออกบ้านหลังนี้ แล้วก็จัดแจงได้ทั้งหมดนั่นแหละ ผมไม่ค่อยถือสาเท่าไหร่เื่ข้าวของส่วนตัว แล้วก็ไม่ค่อยสันทัดเื่การตกแต่งบ้านเท่าไหร่ ฝากคุณช่วยกันการหน่อยได้มั้ย”
“ค่ะ บัวยินดี” หญิงสาวยิ้มจนตาหยี
สภาพทางจิตสำนึกด้านดีของเขาต้องกำลังมีปัญหาแน่ๆ เพียงแค่รอยยิ้มหวานก็ทำช่องท้องกระตุกวูบ เป้ากางเกงตึงได้อย่างอัตโนมัติ
เฮ้อ!
ชายหนุ่มระบายลมหายใจ กณิกนันท์เป็ลูกจ้างในสัญญาของเขา พาเธอมาที่ไม่ได้ตั้งใจจะล่อลวงสักหน่อย แต่มีเวลาอยู่ด้วยกันไม่ถึงชั่วโมงครึ่งความคิดชั่วก็ครอบงำจิตใจซะแล้ว
เก็บไม้เก็บมือไว้ให้ดีไอ้ภรีม
การอยู่ร่วมบ้านกับคนเนื้อตัวนุ่มนิ่ม หอมละมุนจมูก กับน้ำเสียงหวานละมุนหูจะฉุดรั้งไม่ได้คิดเื่ประเจิดประเจ้อไหวหรือเปล่า เขาเหล่ตามองหญิงสาวตัวเล็กกว่าขณะช่วยเธอขนข้าวมาไว้ในห้องนอน
“บ้านหลังนี้มีที่ล็อกแ่าดีก็จริง แต่ถ้ามีเื่ไม่ชอบมาพากลให้คุณเรียกผมได้ตลอดเวลาเลยนะ” เขาเอ่ยอย่างห่วงใย
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบรับเสียงหวาน
หากเป็ผู้หญิงคนอื่นยิ้มแบบเดียวกันนี้คงไม่พ้นกำลังทอดสะพานให้แน่ๆ แต่กับกณิกนันท์ เธอเป็คนมีรอยยิ้มอ่อนโยนโดยธรรมชาติ สดใส ยิ้มจนตาเป็สระอิ ไม่ใช่การปั้นแต่ง นับว่าเป็คนมีความจริงใจ คบหาได้อีกคนหนึ่งทีเดียว
คุณสมบัตินี้ล่ะที่ทำให้เข้าตัดสินใจเลือกเธอเป็ภรรยาหลอกๆ ที่ต้องเก็บไว้ข้างกายตลอดเวลา เพราะมั่นใจว่าหญิงสาวจะไม่ตลบหักหลังเขา
11K
