ทั้งตระกูลไห่และตระกูลหลี่ต่างตกตะลึง และพวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับพวกเขา ไห่อู่หยาเป็คนแรกที่พูด: "หัวหน้าซาลู ท่านกลายเป็แบบนี้ได้อย่างไร?"
“จะเป็อะไรได้อีกล่ะ ไม่ใช่เพราะถ้ำลึกลับนั่นหรอกหรือ?” ชายวัยกลางคนที่มาคือผู้นำตระกูลซารู ไห่เทียนััได้ว่าความแข็งแกร่งของชายผู้นี้อ่อนแอกว่าพ่อของเขาเล็กน้อย
แต่เวลานี้ เขาไม่มีความแข็งแกร่งเหมือนในอดีต และไม่สามารถััได้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหัวหน้าซาลู เขาััได้แค่คร่าวๆ เท่านั้น
“หัวหน้าซาลู ถ้ำนั้นทรงพลังขนาดนั้นเลยเหรอ แม้แต่ดาบห้าดาวอย่างท่านก็ยังโดนโจมตีหนักขนาดนี้เลยเหรอ” ปรมาจารย์หลี่มีสีหน้าประหลาดใจ และชายชราในชุดขาวที่อยู่ข้างๆ เขาก็มีสีหน้าจริงจังเช่นกัน
หัวหน้าซาลูยิ้มอย่างขมขื่น: "ข้าไม่กลัวที่จะบอกท่านว่าผู้เชี่ยวชาญทุกคนที่เข้ามาที่นี่ครั้งนี้ได้รับาเ็ และพวกเขาเข้าไปในถ้ำได้แค่ชั้นแรกเท่านั้น"
"ชั้นแรก!" ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างร้องอุทาน
ชาวเฮติก็เงี่ยหูฟังและตั้งใจฟังสิ่งที่หัวหน้าซาลูพูด ดูเหมือนว่าปรมาจารย์ผู้นี้ไม่มีความตั้งใจที่จะฆ่าพวกเขาทั้งหมด ไม่เช่นนั้นพวกเขาอาจไม่สามารถเข้าไปในชั้นแรกได้ด้วยซ้ำ
แต่เพียงชั้นแรกก็ยังพบดาบระดับเหลืองระดับสูงซึ่งเพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่ายังมีสมบัติอีกมากในถ้ำ ไม่ว่าจะเป็ตระกูลไห่หรือตระกูลหลี่ ทุกคนก็หายใจเร็วขึ้น
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ตาบอดเพราะสมบัติชิ้นนี้ เพราะพวกเขารู้ดีถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น ปรมาจารย์หลี่ถามด้วยความระมัดระวัง "หัวหน้าซาลู ตอนนี้ท่านมีการค้นพบอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่?"
-
-
“ไม่ เราถูกปิดกั้นด้วยผหนังที่มองไม่เห็น และเราเข้าไปข้างในไม่ได้เลย ดังนั้น ข้าจึงอยากเชิญตระกูลของท่านทั้งสองมาช่วยเราทำลายผหนังที่มองไม่เห็นนี้” ใบหน้าของหัวหน้าซาลูเต็มไปด้วยความขมขื่น ถ้าเป็ไปได้ เขาอยากจะเอาสมบัติทั้งหมดในถ้ำไปเป็ของตัวเองจริงๆ แต่เขารู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้
ไห่อู่หยาและนายหลี่เริ่มคิดทันทีโดยคำนวณกำไรและขาดทุน
ไห่เทียนยังคิดอยู่ข้างๆ ด้วย ถ้าการคาดเดาของเขาถูกต้อง ผหนังล่องหนนั้นควรเป็ข้อจำกัด และเป็ประเภทป้องกัน มิฉะนั้น หัวหน้าซาลูและลูกน้องของเขาคงไม่สามารถออกมาได้อย่างง่ายดาย
ผู้เชี่ยวชาญที่สามารถสร้างผหนังนี้ไม่ได้อยู่แค่ระดับจักรพรรดิดาบเท่านั้น แต่เขาอาจจะอยู่ระดับนักบุญดาบ หรือแม้แต่ระดับเทพดาบก็ได้ แม้แต่ไห่เทียน อดีตเทพดาบ ก็ยังรู้สึกถูกดึงดูดใจอย่างมากจากถ้ำที่ผู้เชี่ยวชาญเทพดาบทิ้งไว้
ทันใดนั้น ลมหายใจเย็นก็พัดผ่านหัวใจของชาวเฮติ สร้างความใให้กับชาวเฮติ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ทันที แต่ลมหายใจเย็นก็หายไปหมดสิ้น
“พี่เทียน มีอะไรรึเปล่า?” เสี่ยวหยูถามด้วยความสับสนเมื่อเห็นชาวเฮติมองไปรอบๆ
“ไม่มีอะไรหรอก” ไห่เทียนส่ายหัว มันเป็เพียงภาพลวงตาของเขาเองหรือเปล่า?
“พวกเ้าสองคนคิดว่ายังไง ถ้ำแห่งนี้ค่อนข้างอันตราย ถ้าพวกเ้ายังยืนกรานจะไป ข้าเ้าแนะนำให้ปล่อยให้พวกเด็กๆ กลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพวกเขา” หัวหน้าซาลูดูจริงจังมาก
ไห่อู่หยาเหลือบมองไห่เทียนและอีกสองคน เงยหน้าขึ้นและยิ้ม “อย่ากังวลเลย หัวหน้าซาลู ข้าจะให้พวกเขาเฝ้าทางเข้าถ้ำและไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้าไป ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย ส่วนพวกเรา เนื่องจากเราอยู่ที่นี่แล้ว เราจะจากไปอีกครั้งหรือไม่”
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ไห่พูดถูก นี่เป็โอกาสดีที่เยาวชนจะได้ขยายขอบเขตความรู้ของตน ข้าจะไม่ปล่อยให้เซียงเอ๋อร์เข้ามา ปล่อยให้เขาอยู่ข้างนอกและคอยดูแลหลานชายทั้งสามของตระกูลไห่” อาจารย์หลี่ตอบตกลงทันทีด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ไห่เทียนรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นดูน่าขนลุกเล็กน้อย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าซาลูก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าเป็เช่นนั้น เราก็ออกเดินทางกันเลยดีกว่า ระยะทางจากที่นี่ไปยังถ้ำยังอีกยาวไกล”
ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มดำเนินการ ไห่อู่หยาขอให้ไห่เทียนและอีกสองคนเดินตรงกลางเพื่อปกป้องความปลอดภัยของพวกเขา พร้อมกันนั้นยังอธิบายให้พวกเขาฟังถึงสิ่งที่ตนได้เห็นและได้ยินในูเาชั้นที่ 7 ตลอดทางเพื่อให้พวกเขามีความรู้เพิ่มมากขึ้น
ชาวเฮติก็รู้เื่เหล่านี้อยู่แล้ว แต่เขาไม่สนใจมากนัก แต่เซียวหยู่ฟังด้วยความยินดีอย่างยิ่ง โดยมองไปรอบ ๆ ด้วยตาของเขา ราวกับว่าเขาหวังว่าจะมีดวงตาอีกคู่หนึ่ง
การเดินในูเาลึกและป่าเก่าทำให้อารมณ์ของชาวเฮติค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทันใดนั้น ลมหายใจเย็นๆ ที่หายไปก่อนหน้านี้ก็พุ่งกลับเข้าสู่หัวใจของเขาอีกครั้ง
เฮติมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วด้วยความระมัดระวัง แต่ลมหายใจเย็นๆ ก็หายไปอย่างไม่มีร่องรอยอีกครั้ง
“เทียนเอ๋อร์ เ้าเป็อะไรไป?” ไห่อูย่าสังเกตเห็นความผิดปกติของไห่เทียน และถามด้วยเสียงต่ำ
“ข้าสบายดี ข้าเพียงแต่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย” ไห่เทียนส่ายหัวและไม่ได้บอกไห่อู่หยาเกี่ยวกับความรู้สึกในใจของเขา เขารู้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตาของเขาแน่นอน แต่เขามีผู้เชี่ยวชาญที่กำลังเฝ้าดูเขาอยู่
"แปลก?" ไห่อูหยาหัวเราะ “ไม่น่าแปลกใจเลย นี่จะเป็ครั้งแรกของเ้าที่ได้พบกับูเาและป่าไม้ลึกล้ำแห่งนี้ เทือกเขาระดับเจ็ดนี้ทอดยาวออกไปหลายร้อยไมล์ ทอดยาวข้ามอาณาจักรซางม่า โดยมีทางออกตรงกลางเพียงทางเดียวที่ทั้งสองฝ่ายสามารถผ่านไปได้ แม้แต่ในทวีปดาบิญญาทั้งหมด ก็ยังมีูเาระดับเจ็ดอยู่มากมาย” ไห่หวู่หยาคิดว่าไห่เทียนแค่ตกตะลึงกับความกว้างใหญ่ไพศาลของเทือกเขาชั้นเจ็ด และไม่สงสัยสิ่งใดอีก
ผู้าุโผู้ยิ่งใหญ่หัวเราะและกล่าวว่า "แม้ว่าเ้าจะเป็ผู้เชี่ยวชาญระดับาาดาบก็ตาม หากไม่มีแผนที่ เ้าก็จะไม่สามารถออกจากเทือกเขาระดับที่เจ็ดได้ภายในสามถึงห้าปี"
“โอ เจ๋งมาก แล้วเราล่ะ?” เสี่ยวหยูถามด้วยความอยากรู้โดยลืมตากว้าง
“เซียวหยู อย่าคิดที่จะออกไปอย่างปลอดภัยเลย แม้ว่าข้าจะให้แผนที่แก่เ้าก็ตาม มีสัตว์ิญญามากมายในเทือกเขาชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 แห่งนี้ บางตัวก็ทรงพลังพอๆ กับพวกเราซึ่งเป็นักดาบผู้ยิ่งใหญ่ หากเจ้ทพบพวกมัน เ้าควรวิ่งหนีก่อนดีกว่า” พ่อของเซียวหยูพูดอย่างจริงจัง
ไห่เทียนพยักหน้าให้กับสิ่งเหล่านี้ เขาเข้าใจว่ามีสัตว์ิญญาระดับสูงจำนวนมากในทวีปดาบิญญา ซึ่งบางตัวก็ทรงพลังมากจนสามารถแข่งขันกับเขาได้ในอดีต
“ทุกคนระวังตัวด้วย เรากำลังจะถึงถ้ำแล้ว!” จู่ๆ เสียงของหัวหน้าซาลูก็ดังมาจากด้านหน้า
ทุกคนที่ผ่อนคลายลงก็เกิดความวิตกขึ้นมาทันที โดยเฉพาะชาวเฮติ ความคิดของเขาขยายออกอย่างต่อเนื่อง แต่น่าเสียดายที่เนื่องจากข้อจำกัดด้านความแข็งแกร่งของเขา ระยะทางจึงสั้นมาก
“พี่เทียน ถ้ำนี้อยู่ที่ไหน ทำไมผมถึงมองไม่เห็น?” เซียวหยูมองไปรอบๆ แล้วถามด้วยเสียงต่ำ
“ฮึ่ม! ถ้ำของท่านอาจารย์าุโต้องซ่อนอยู่ลึกมากแน่ๆ เขาจะปล่อยให้เด็กอย่างเ้าที่ยังไม่ได้เริ่มฝึกฝนเห็นมันได้ยังไง” ไห่หยุนที่เงียบมานานก็ผงะถอยอย่างดูถูก
เซียวหยูขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้: "เ้ามีพลังมากขนาดนั้น แล้วเ้าคิดว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน?"
“ข้า…” ใบหน้าของไห่หยุนเปลี่ยนเป็สีแดง เขาสำรวจไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งที่เรียกว่าถ้ำนั้นเลย
เซียวหยูหัวเราะเยาะอย่างภาคภูมิใจ: "ข้าคิดว่ามีใครบางคนทรงพลังมากจนสามารถมองทะลุถ้ำที่ซ่อนอยู่ได้ กลับกลายเป็ว่าเขาเหมือนกับข้าเลย"
“เ้า! ฮึ่ม ข้าจะไม่ยุ่งกับเ้าแล้ว!” ไห่หยุนหันศีรษะไปด้วยความโกรธ เขาพบว่าทุกครั้งที่เขาทะเลาะกับเซียวหยูชาวไฮติ เขาจะไม่มีวันมีจุดจบที่ดีเลย
“ถ้ำแห่งนี้ถูกซ่อนไว้ด้วยชั้นของภาพลวงตาที่ปิดกั้นไว้ คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถค้นพบมันได้” ไห่เทียนพูดขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะนี้ เขาขยายความคิดของเขาและในไม่ช้าก็ค้นพบสถานที่ที่มีความผันผวนของพลังงานที่อ่อนแอ
สิ่งที่เรียกว่าการห้ามมายาภาพ หมายถึง การห้ามที่ปกปิดมายาภาพไว้ การแบนภาพลวงตาที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ซับซ้อนมากนัก แต่นั่นก็ต้องขอบคุณการวิจัยอย่างกว้างขวางของเขาเกี่ยวกับการต้านภาพลวงตา ถ้าเป็คนอื่นคงจะค้นพบได้ยาก
แต่ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ ทุกคนในบริเวณนั้นก็เงียบลง คนของตระกูลซาลูที่เดินอยู่ข้างหน้ามองไปที่ชาวเฮติด้วยความใ โดยเฉพาะหัวหน้าของตระกูลซาลูที่เผลอพูดออกไปว่า “เ้ารู้ได้ยังไง?”
คำพูดของหัวหน้าซาลูพิสูจน์ชัดเจนว่าสิ่งที่ไห่เทียนเพิ่งพูดไปนั้นถูกต้องทุกประการ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นมองชาวเฮติราวกับว่าเขาเป็สัตว์ประหลาด ซึ่งทำให้ชาวเฮติรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เ้าควรรู้ว่ายกเว้นผู้เยาว์ไม่กี่คน ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอย่างน้อยก็มีพละกำลังของนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ และตระกูลหลี่ยังมีปรมาจารย์ที่ระดับาาดาบอีกด้วย แต่ไม่มีใครค้นพบการมีอยู่ของถ้ำนี้ มีแต่ผู้เยาว์ที่เพิ่งเริ่มฝึกฝนมาได้ไม่กี่วันมาเป็ผู้ค้นพบ พวกเขาจะยังสามารถรักษาหน้าของพวกเขาไว้ได้หรือไม่?
ชายชราชุดขาวจากตระกูลหลี่มีสีหน้าน่าเกลียดมาก และลูกตาของเขาก็หมุนไปมาตลอดเวลา
เสี่ยวหยูไม่สนใจเื่พวกนี้ เมื่อเห็นว่าเฮติพูดถูก เขาจึงมองดูไฮหยุนอย่างพึงพอใจและพูดว่า “เป็ยังไงบ้าง พี่ชายเทียนของข้าสุดยอดมากเลยใช่ไหม แค่เพราะเ้าไม่รู้ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้”
ไห่หยุนโกรธมากกับคำพูดของเซียวหยูจนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็สีน้ำเงิน แต่เขาคิดคำพูดดีๆ อะไรออกมาโต้แย้งไม่ได้ จึงได้แต่หันหน้าหนีไป
“เทียนเอ๋อร์ เ้ารู้ได้ยังไง?” ไห่อูหยาตอบสนองอย่างรวดเร็วและถามทันที
หัวหน้าซาลูรีบเข้ามาหาและพูดว่า “ที่จริงแล้ว มันเป็เื่บังเอิญมากที่เราสามารถพบถ้ำที่นี่ สมาชิกในตระกูลของเราคนหนึ่งตกลงไปในถ้ำโดยบังเอิญขณะที่เขามาเก็บสมุนไพร ตอนนั้นเองที่เราทราบว่ามีชั้นของสิ่งที่มองไม่เห็นวางอยู่ด้านนอกถ้ำ ปกปิดถ้ำไว้ หลานชาย เ้ารู้เื่นี้ได้อย่างไร”
ทุกคนมุ่งสายตาไปที่ชาวเฮติ ทำให้ชาวเฮติรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกจ้องมอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ในระดับแย่ที่สุดในกลุ่มคนนี้
“ข้าแค่เดา ข้าเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเื่นี้มาบ้างแล้ว และหัวหน้าซาลู ท่านบอกว่าเราเกือบจะถึงแล้ว แต่ไม่มีร่องรอยของมันอยู่เลย ข้าคิดว่ามันอาจจะถูกปิดบังไว้เพราะคำสั่งห้าม” ไห่เทียนคิดอย่างรวดเร็วและแต่งเื่ขึ้นมา
“โอ้? จริงเหรอ? ดูเหมือนหลานชายของข้าจะมีความรู้มากเลยนะ แม้แต่เื่ข้อห้ามก็รู้ด้วย ไห่เฒ่า ดูเหมือนว่าตระกูลไห่ของท่านจะมีทายาทที่ไม่ธรรมดาเลยนะ” หัวหน้าซาลูกล่าวชื่นชมอย่างจริงใจ
ไห่อู่หยาหัวเราะแห้งๆ และพูดว่า "ไม่หรอก เ้าตัวน้อยยังเด็กเกินไปและต้องฝึกฝนอีกมาก" เขาพูดอย่างนั้นแต่ในใจเขากำลังคิดว่าในตระกูลของพวกเขามีหนังสือเกี่ยวกับเื่นี้บ้างไหม?
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าไห่หยุนกำลังมองดูเฮติด้วยความเคียดแค้นบนใบหน้าของเขาและกำหมัดแน่น
“เอาล่ะ ทุกคน เตรียมตัวไว้
ให้ดี เด็กๆ อยู่ที่นี่ก่อน แล้วเราจะเข้าไปในถ้ำกัน” หัวหน้าซาลูนำทุกคนออกไปนอกถ้ำอย่างรวดเร็ว แล้วหลางเซิงก็กล่าว