ยูนิกำลังนั่งหน้าแดงอยู่ในรถยนต์ส่วนตัวที่กำลังแล่นอยู่บนถนนระหว่างทางกลับบ้าน พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น หลังจากที่ตัวเธอและราฟเดินออกมาจากห้องเรียน ราฟยังคงจับมือของเธอเดินมาด้วยกันตลอดทางจนมาถึงลานจอดรถของโรงเรียน ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันแม้แต่คำเดียวในระหว่างทางที่เดินมา มันช่างเป็บรรยากาศที่น่าอึดอัด แต่ที่น่าแปลกใจก็คือถึงแม้จะรู้สึกอึดอัดแต่มันช่างเป็ความอึดอัดที่น่ายินดี เธอรู้สึกพอใจและปลอดภัยตลอดเวลาที่แขนของเธอถูกจับไว้ด้วยมือของราฟ และยังคงใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อนึกถึงมัน ิัของเธอยังคงจดจำถึงฝ่ามือที่ใหญ่หนาและหยาบกร้านของราฟได้ดี ถึงแม้ตอนนี้เธอจะนั่งอยู่บนรถที่กำลังวิ่งตรงกลับบ้านแล้วก็ตาม ยูนิมองแขนของตัวเองตรงจุดที่ถูกราฟจับเอาไว้ พลางคิดตั้งคำถามในใจว่า ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน?
“ราฟ ราฟ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าลูก” ราฟสะดุ้งใเล็กน้อยหลังจากเขาได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็แม่ ที่ในตอนนี้กำลังจ้องมาที่ราฟพร้อมด้วยสีหน้าเป็กังวล “หา อะไรนะครับแม่” ราฟที่จับใจความได้เพียงชื่อของตัวเอง ถามกลับไปยังผู้เป็แม่ “แม่ถามว่าไม่สบายหรือเปล่า เห็นเอาแต่เหม่อเขี่ยอาหารในจานไปมาไม่กินซะที ปกติกินหมดคนแรกตลอดแท้ๆ ”ผู้เป็แม่ถามซ้ำอีกครั้งด้วยแววตาที่เป็ห่วงหนักกว่าเดิม เพราะราฟลูกชายของเธอไม่เคยมีอาการอย่างนี้มาก่อนเลยถึงแม้ปกติราฟจะไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน แต่เธอก็ไม่อาจจะวางใจได้เพราะในตอนนี้ทั้งครอบครัวพากันย้ายมาอยู่ในบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย อาจทำให้มีผลต่อสุขภาพของลูกชายของเธอก็ได้ หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็อาจจะเป็เื่เกี่ยวกับที่โรงเรียน เธอจึงต้องรีบถามให้แน่ใจ “เปล่าครับแม่ วันนี้คงกินตอนมื้อเที่ยงมาเยอะเลยไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะครับ พอดีเพื่อนใจดีซื้อของกินมาเลี้ยงซะเยอะเลย” ราฟตอบคำถามเพื่อคลายกังวลของผู้เป็แม่ ถึงแม้ว่าเื่ที่ตอบไปนั้นจะเกิดขึ้นจริงแต่เขาก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่สาเหตุของการที่เขาเหม่อลอยก่อนหน้านี้ ซึ่งคำตอบของราฟเหมือนจะได้ผลดีกว่าที่คิดเพราะตอนนี้นอกจากสีหน้าที่ดูกังวลของแม่จะหายไปแล้วกลับเป็สีหน้าที่ดูดีใจแทน “งั้นหรอจ๊ะ ท่าทางจะได้เพื่อนที่ดีนะ นี่คุณคะได้ยินไหมลูกเราหาเพื่อนได้เเล้วดีจังเลยนะคะ ปกติเป็คนไม่ค่อยพูดแท้ๆ นึกว่าจะไม่มีใครอยากเข้าใกล้ตาราฟซะอีกนะ” แม่ของราฟยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางหันไปพูดกับพ่อที่กำลังตักเนื้อปลาชิ้นใหญ่มาใส่ในจานของตัวเอง “เด็กวัยรุ่นก็แบบนี้แหละเธอไม่ต้องเป็ห่วงให้มากหรอก” พ่อตอบกลับผู้เป็แม่ด้วยคำตอบที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจนักแต่ลึกๆแล้วเขาก็แอบคิดกังวลถึงท่าทางในวันนี้ของราฟอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง แต่เมื่อได้ยินคำตอบของราฟ ผู้เป็พ่อเองก็รู้สึกสบายใจจนกลับมาตั้งใจกินอาหารต่อได้เเล้วในตอนนี้ “อ้อใช่ แม่ พ่อ วันอาทิตย์นี้เพื่อนๆ ของผมจะมาทำรายงานที่บ้านของเรานะครับ มากัน3คน น่าจะมากัน่10โมงอาจจะช่วยงานที่ร้านได้ไม่เต็มที่เท่าไหร่นะครับ” ราฟถือโอกาสบอกพ่อกับแม่ของเขาเื่ที่กลุ่มรายงานจะมารวมตัวกันที่บ้านทันนี้ หลังจากได้ยินแม่ของราฟยิ่งยิ้มกว้าง ตาเป็ประกายขึ้นในทันที “หรอจ๊ะลูก ไม่เป็ไรเลยงานที่ร้านให้พ่อกับแม่จัดการเองนะ” จากท่าทางแล้วดูแม่จะเป็ฝ่ายที่ตื่นเต้นที่เพื่อนๆ จะมาที่บ้านมากกว่าราฟเสียอีก
“เพื่อนของพี่ราฟคงจะมีแต่พวกผู้ชายเถื่อนๆ ขี้โวยวายอีกแหง” รินน้องสาวคนรองของราฟพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าเหนื่อยใจที่ดูจะเกินอายุ เธอเป็เด็กหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตคล้ายกับผู้เป็แม่และมีผมสีน้ำเงินเข้มเช่นเดียวกับผู้เป็พ่อและราฟพี่ชาย ในปีหน้าก็คงจะเข้าเรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับราฟ ในแผนกม.ต้นชั้นปีที่1 รินเป็เด็กที่ฉลาดมากผลการเรียนของเธออยู่ในระดับต้นๆของโรงเรียนเสมอ แต่เสียอย่างเดียวที่เธอแลดูเป็ผู้ใหญ่เกินอายุไปสักหน่อยเลยทำให้เธอออกจะห่างไกลจากคำว่าน้องสาวที่น่ารักสำหรับราฟอยู่พอสมควร ส่วนน้องอีกคนของราฟมีชื่อว่า ลูฟ ซึ่งในตอนนี้ถึงแม้จะไม่พูดอะไรแต่ก็ดูจะสนอกสนใจเมื่อได้ยินว่าจะมีเพื่อนของพี่ชายมาที่บ้าน ลูฟเป็น้องชายที่น่ารักสำหรับทั้งราฟและริน รูปร่างหน้าตาแทบจะถอดเเบบมาจากราฟเมื่อตอนสมัยยังเด็ก แถมยังพูดน้อยเหมือนกันอีกต่างหาก แต่บางทีก็ค่อนข้างเป็ตัวป่วนเลยทีเดียว ดูจากสีหน้าสนอกสนใจขนาดนั้นแล้วถ้าวันที่จะต้องทำรายงานไม่เข้ามากวนก็คงจะดี ราฟมองดูน้องๆ ของเขาพลางคิดในใจอยู่คนเดียว
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ราฟก็จัดการช่วยงานจิปาถะอื่นๆภายในบ้านเหมือนอย่างเช่นทุกวัน ถึงแม้ดูจากภายนอกราฟจะเป็ผู้ชายตัวใหญ่ร่างกายกำยำเเต่ใครจะรู้ว่า ฝีมือการทำงานบ้านของเขานั้นค่อนข้างจะเรียกได้ว่าไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็งานซักล้าง ปัดกวาดเช็ดถู งานรีดผ้า หุงหาอาหารหรือแม้กระทั่งงานเย็บปักถักร้อย ราฟทำออกมาได้ดีทุกอย่าง จนถึงขนาดที่ว่าแม่ของราฟยังยอมรับว่าบางอย่างตัวแม่เองยังสู้ลูกชายคนนี้ไม่ได้ ไม่เพียงแค่งานบ้านแม้แต่งานช่างพื้นฐานภายในบ้านราฟเองก็ยังทำได้เช่นกัน เรียกได้ว่าในตอนนี้เขานั้นคือเสาหลักของบ้านด้านงานจิปาถะเลยก็ว่าได้ ราฟในชุดผ้ากันเปื้อน ที่เปลือยท่อนบนค่อยๆ ปาดเหงื่อที่ไหลซึมอยู่บนหน้าผาก แล้วกวาดสายตาดูห้องครัวที่เขาพึ่งจะทำความสะอาดเสร็จ เพื่อตรวจสอบดูความเรียบร้อยอีกครั้ง หลังจากดูจนทั่วแล้วเขาก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ เนื่องจากผลงานการทำความสะอาดยังคงเป็ที่น่าพอใจเช่นเคย “เอาหละ เท่านี้ก็เสร็จหมดทุกอย่างแล้วสินะ” เขาพูดกับตัวเองเพื่อคิดทบทวนอีกครั้งว่ามีอะไรที่จะต้องทำอีกหรือไม่ เมื่อนึกดูแล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรที่จะต้องทำอีก เขาจึงค่อยๆ ถอดผ้ากันเปื้อนออก ทันใดนั้นภาพที่ยูนิโผเข้ากอดเขาในวันนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวราฟอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขายังจำได้ดีถึงใบหน้าของยูนิที่ซบอยู่บนแผ่นอกของเขาแล้วจากนั้นก็ค่อยๆเงยขึ้นมาสบตากับเขาโดยตรง ราฟพึ่งเคยที่จะมองหน้ายูนิใกล้ขนาดนั้นเป็ครั้งแรก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของยูนิยังติดอยู่ในความทรงจำที่ปลายจมูกของราฟ เพียงแค่นึกถึงก็ทำให้หัวใจของราฟเต้นรัวจนต้องเผลอเอามือขึ้นมาจับที่หน้าอก “แย่แล้วๆ แบบนี้ชักจะเเย่แล้วสิเรา” ราฟพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไป
1K
