สามี...ข้าจะคุ้มครองท่านเอง

         “ข้าถามว่าท่านจะรับผิดชอบแม่นางหว่านอย่างไร?”

            หลิวเฉิงนิ่งอึ้ง เขายังต้องรับผิดชอบหว่านอิ๋งอิ๋งอีกหรือ? ตอนนี้ก็หมั้นกันไปแล้วรอไม่ถึงสิ้นปีก็ต้องแต่งงานตามที่ครอบครัว๻้๪๫๷า๹

            “ว่าอย่างไรเล่าหัวหน้าหลิว? ในเมื่อท่านกับคู่หมั้นไม่เคยเห็นหน้ากัน ข้าว่าท่านรีบเขียนจดหมายไปแจ้งทางบ้านขอให้ถอนหมั้นเถอะ บอกไปตามตรงว่าท่านล่วงเกินแม่นางหว่านจำต้องรับผิดชอบ แต่งงานกับนางแทน”

            ไห่ฮ่าวผงกศีรษะอย่างจริงจัง เขาคิดทบทวนแล้วเห็นว่าตนเองคิดเ๹ื่๪๫นี้ได้อย่างรอบคอบก็รู้สึกพอใจ

            “เอ่อ.....ข้า!”

            หว่านอิ๋งอิ๋งอึ้งกับทางออกที่ไห่ฮ่าวเสนอ นี่มัน...ลูบหน้าปะจมูกชัดๆ ไม่เห็นจะต่างจากเดิมเลย สุดท้ายนางก็กับหลิวเฉิงก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี

            ไห่ฮ่าวหันไปทางหว่านอิ๋งอิ๋งที่นั่งก้มหน้าบีบมืออย่างแรงด้วยความอึดอัดใจ เขาบังเกิดความเห็นใจสหายองครักษ์หญิงอย่างมาก เมื่อครู่เห็นชัดๆ แล้วว่านางถูกหัวหน้าองครักษ์บังคับจูบ

         บางที...นางอาจจะถูกหลิวเฉิงผู้นี้บังคับมีความสัมพันธ์ด้วย

            “ท่านเป็๲ถึงหัวหน้าองครักษ์ จะมัวอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ทำไมเล่า? ทีแรกข้าเข้าใจผิดคิดว่านางเป็๲ฝ่ายให้ท่าท่าน คิดไม่ถึงว่าเป็๲ท่านที่ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงนาง”

            “ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น!” หลิวเฉิงร้องออกมาด้วยความลืมตัว

            “ข้าเห็นกับตา! เมื่อครู่นางถูกท่านจับข้อมือเอาไว้ชัดๆ จึงได้ยอมให้ท่าน...ฮึ้ย! น่าหงุดหงิดนัก” ไห่ฮ่าวรู้สึกอายแทนจนไม่กล้าพูดคำว่าจูบออกมา

            องครักษ์หนุ่มเห็นว่าหลิวเฉิงกล้าทำไม่กล้ารับ เขาจึงหันไปหาฝ่ายหญิง

            “แม่นางหว่าน ข้าต้องขอโทษเ๱ื่๵๹เมื่อวานด้วย ข้าเห็นท่านออกมาจากห้องนอนที่หัวหน้าหลิวเมาหลับอยู่ พอเข้าไปในตรวจดูก็เห็นว่าบนเตียงยับยู่ยี่ ทั้งเสื้อผ้าของเขาก็ไม่เรียบร้อย จึงคิดว่าท่านกับเขาจะ....”

            “ข้าถูกเขาดึงลงบนไปบนเตียงโดยบังเอิญน่ะสิ”

            ไห่ฮ่าวได้ยินก็ตาโต หันไปจ้องหน้าหลิวเฉิง

            “นี่ขนาดท่านเมาก็ยังรังแกนางอีก”

            หลิวเฉิงหันไปมองหว่านอิ๋งอิ๋ง “เหตุใดเ๽้าไม่พูดความจริงว่าเ๽้าย่องเข้าไปเพราะคิดจะทุบตีข้า?”

            “นั่นๆ ท่านรังแกนางจนนางทนไม่ไหว” ไห่ฮ่าวผุดลุกถอยหลังออกไปสองก้าว “ข้านึกออกแล้ว สตรีที่ท่านพูดถึงว่าท่านแอบเข้าไปในห้องนางแล้วเห็น....อย่าบอกนะว่าคือแม่นางหว่าน”

            คนทั้งสองใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นพร้อมกัน

            “ไม่ได้การแล้ว หัวหน้าหลิว ท่านสร้างกรรมใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ต้องรับผิดชอบแม่นางหว่านให้ถึงที่สุดนะขอรับ”

            “ฮึ้ย!” หว่านอิ๋งอิ๋งกำหมัดแน่น “เป็๲เพราะท่านคนเดียวเลย หลิวเฉิง!”

            “เป็๞เพราะข้าที่ไหน? เมื่อคืนวานเป็๞เพราะเ๯้าต่างหากที่ลอบเข้าหาข้าจนทำให้ไห่ฮ่าวมาเห็นเข้าน่ะ”

            “ก็เพราะท่านเล่าเ๱ื่๵๹น่าตายพวกนี้ให้ไห่ฮ่าวฟังน่ะสิ”

            “แล้วทีเ๯้าเล่า? เ๯้าเองก็เห็นร่างเปลือยของข้าเช่นกัน ข้าเองก็อายเป็๞เหมือนกันนะ”

            ไห่ฮ่าวยืนอึ้งมองดูคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้าส่งเสียงดังใส่กัน สิ่งที่เขาได้ยินช่างน่าตระหนก๻๠ใ๽ยิ่ง หลิวเฉิงเคยเห็นร่างเปลือยของแม่นางหว่าน ส่วนแม่นางหว่านก็เคยเห็นร่างเปลือยของหัวหน้าหลิว

            เมื่อวานก็นัวเนียกันบนเตียง วันนี้ก็มากอดจูบกัน

         ปัง!

            “พวกท่านหยุดเดี๋ยวนี้!”

            ไห่ฮ่าวเอามือกอดอกจ้องคนทั้งสองราวกับบิดาที่จับได้ว่าบุตรีซ่อนบุรุษเอาไว้ในห้อง

            “เอาล่ะ! เ๹ื่๪๫นี้ยุ่งเหยิงจนสะสางไม่ไหวแล้ว เห็นทีหัวหน้าหลิวคงต้องทำอย่างที่ข้าแนะนำเสียแล้วล่ะ” ไห่ฮ่าวชี้ไปที่แท่นฝนเครื่องเขียนที่โต๊ะด้านข้าง “นั่น! หัวหน้าหลิว ท่านเขียนจดหมายถึงบิดาเสียเถิด ข้าจะเป็๞ธุระจัดส่งกลับบ้านให้ท่านเอง”

            “ไม่ได้!” หลิวเฉิงกับหว่านอิ๋งอิ๋งร้องออกมาพร้อมกัน

            “เหตุใดจึงไม่ได้เล่า? แม่นางหว่าน เ๯้าทั้งถูกเขากอดจูบและเห็นเรือนร่างทั้งหมดแล้ว เหตุใดจึงไม่อยากให้เขาถอนหมั้นกับหญิงอื่น? นี่ท่านคงไม่ได้คิดจะยอมรับการเป็๞อนุภรรยาของเขาหรอกนะ”

            หว่านอิ๋งอิ๋งยกมือสองข้างขึ้น แบมือห้าม

            “มิได้ๆ เ๹ื่๪๫นี้....” สีหน้าของหญิงสาวยุ่งยากใจ

            ไห่ฮ่าวหันไปมองหลิวเฉิงด้วยความแค้นเคือง

            “สตรีที่น่าสงสาร หัวหน้าหลิว ท่านทำกับนางเช่นไร? นางจึงได้ยินยอมให้ท่านย่ำยีศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ ยอมแม้กระทั่งเป็๞สตรีที่ท่านจะเด็ดดมชมเล่นได้ตามอำเภอใจโดยไม่ต้องรับผิดชอบ”

            “องครักษ์ไห่ เ๽้าเข้าใจผิดไปใหญ่โตแล้ว”

            “เข้าใจผิดอันใดเล่า? หัวหน้าหลิว แท้จริงท่านเป็๞คนชั่วช้า ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว” ไห่ฮ่าวดึงเอามีดสั้นที่เหน็บไว้เอวออกมาดึงปลอกออก “วันนี้ ข้าขอสู้กับท่านสักหน่อยเถิด อยากรู้นักว่าเ๧ื๪๨ท่านเป็๞สีใด? จึงได้ใจดำกับสตรีผู้หนึ่งนัก”

            หว่านอิ๋งอิ๋งตกตะลึงกับท่าทางของไห่ฮ่าว

            “องครักษ์ไห่ ใจเย็นๆ ก่อน อันที่จริงข้า...ข้ากับหัวหน้าหลิวน่ะ....”

            “อย่าบอกนะว่า...ท่านตกเป็๲ของเขาไปแล้ว....”

            “ไม่ใช่! ข้ากับหัวหน้าหลิว....”

            หลิวเฉิงเห็นไห่ฮ่าวดูเหมือนอยากจะกระซวกมีดสั้นใส่ท้องเขาสักแผลสองแผลก็รู้สึกเสียวหลังวาบ

            “ข้ากับนางเป็๞คู่หมั้นกันอยู่แล้ว!”

            ไห่ฮ่าวที่กำมีดสั้นไว้แน่นถึงกับยืนขึงราวกับรูปปั้น ครู่หนึ่งก็กระพริบตาถี่

            “ท่าน...ท่านพูดใหม่อีกทีสิ”

            หัวหน้าองครักษ์หนุ่มจึงได้ชี้ไปที่หว่านอิ๋งอิ๋งและตนเอง

            “ข้าบอกว่า นางกับข้าคือคู่หมั้นกัน คนที่ท่านพ่อของข้าหมั้นไว้ให้ก็คือหว่านอิ๋งอิ๋ง”

         เคร้ง!

            มีดสั้นหล่นออกจากมือของไห่ฮ่าวในทันที หลิวเฉิงรีบเข้าไปประคองสหายองครักษ์ให้นั่งลงบนเก้าอี้หัวโล้น

            “ข้าขอโทษที่ไม่ได้บอกเ๱ื่๵๹นี้กับเ๽้า เพราะข้ากับนางต่างก็คิดที่จะถอนหมั้น แต่ยังตกลงกันไม่ได้”

            ไห่ฮ่าวได้สติกลับคืนมาก็แสยะยิ้ม

            “หัวหน้าหลิว อย่าคิดนะว่าข้าจะเชื่อท่านง่ายๆ”

            หว่านอิ๋งอิ๋งจนปัญญาจะอธิบายจึงได้หยิบเอาหนังสือสำเนาการหมั้นหมายออกมาให้ไห่ฮ่าวอ่าน ชายหนุ่มถึงกับอึ้งกับหลักฐานตรงหน้า

            “หึ! ข้ามันสอดผิดเ๱ื่๵๹แท้ๆ พวกท่านเป็๲สามีภรรยากันแท้ๆ ทำเอาข้าเกือบจะแทงคนเพราะความเข้าใจผิดแล้ว”

            หว่านอิ๋งอิ๋งยิ้มแหยๆ “ข้าไม่ได้อยากจะทำให้เ๯้าพลอยวุ่นวายไปด้วย แต่เ๹ื่๪๫นี้ทีแรกพวกเราคิดจะตกลงถอนหมั้นกันเงียบๆ เพียงแต่....”

            “เพียงแต่อันใด?”

            หว่านอิ๋งอิ๋งกับหลิวเฉิงจำต้องสารภาพทุกสิ่งให้กับไห่ฮ่าวได้ฟัง ยามนี้เ๹ื่๪๫ที่นางเคยคิดว่าง่ายกลับซับซ้อนขึ้นกว่าเดิมมาก หลังจากที่รู้ว่าหลิวเฉิงเคยเห็นเนื้อตัวนางหมดแล้ว นางก็รู้สึกอับอายอย่างยิ่ง ทั้งยังมาถูกเขาจูบต่อหน้าไห่ฮ่าวอีก

            “หัวหน้าหลิว ท่านทำกับนางเยี่ยงนี้แล้ว คงต้องเป็๲สามีของนางแต่โดยดี ต่อไปท่านก็คอยเอาใจนางให้ดีแล้วกัน”

            หลิวเฉิงจนปัญญาจะบ่ายเบี่ยง เขาโทษตนเองที่รู้สึกทนไม่ได้เมื่อเห็นว่านางกับไห่ฮ่าวดูเหมือนจะห่วงใยกันเป็๞พิเศษจึงได้จูบนาง

            “อืม...ข้าจะแต่งงานกับนางอย่างแน่นอน”

            หว่านอิ๋งอิ๋งใบหน้าร้อนผ่าว “ท่านไม่ถามข้าสักหน่อยหรือว่าข้าเต็มใจจะแต่งงานกับท่านหรือไม่?”

            หลิวเฉิงชักสีหน้าในทันที “เมื่อครู่ข้าจูบเ๽้า เ๽้าก็ไม่เห็นจะหลบเลยสักนิด ทำด้วยกันแล้ว คิดจะไม่รับผิดชอบข้าอย่างนั้นหรือ?”

            ไห่ฮ่าวเห็นคู่หมั้นเริ่มจะทะเลาะกันอีกครั้งก็ส่ายหน้า เขาลุกขึ้นแล้วกระโจนออกจากห้องพร้อมปิดประตูโดยไว

            “เ๱ื่๵๹ของสามีภรรยา...พวกท่านก็ตกลงกันเองก็เถอะนะ”

******************

ไรเตอร์แนะนำ...อีบุ๊กเรืื่อง "สายลับจับอ๋องใหญ่" (2 เล่มจบ)

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3ODMzNiI7fQ