ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลานดินเบื้องนอก ถังขู่ กัดฟันกรอดเหวี่ยงดาบหัวตัดปะทะกับ หัวหน้าทีมบุกตระกูลชาง ที่ใช้กระบี่คู่ร้อยวารีอย่างบ้าคลั่ง ประกายไฟจากการปะทะสาดกระจายท่ามกลางความมืดมิด ไอปราณน้ำที่เคลือบอยู่รอบใบกระบี่คู่ส่งเสียงหวีดหวิวทุกครั้งที่แหวกอากาศ ในขณะที่ ตง ฟานหรง ยอดนักฆ่าแห่งตงเป่ยเคลื่อนไหวราวกับภูตผีไร้ลักษณ์ กระบี่เดี่ยวของเขาไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่กลับสอดแทรกทำลายจังหวะของทั้งสองฝ่ายอย่างเืเย็น
"พวกตระกูลชาง... กองกำลังที่ไร้เกียรติ!" ตง ฟานหรงแค่นเสียงพลางสะบัดกระบี่สั้นแทงทะลุไหล่นักฆ่าลิ่วล้อคนหนึ่งที่พยายามจะลอบกัดจากด้านหลัง โดยที่เขาแทบไม่ต้องหันไปมอง
"เกียรติยศกินไม่ได้! แต่สูตรสบู่นี่แหละจะทำให้ข้าเป็ใหญ่!" หัวหน้าทีมบุกคำรามพร้อมวาดกระบี่คู่สอดประสาน รีดเร้นปราณจนเกิดเป็ฟิล์มน้ำที่คมกริบเคลือบใบดาบในระยะหนึ่งฝ่ามือ บีบอัดถังขู่จนแทบไร้ทางถอย
ขณะเดียวกัน หลินชิงเซียน ทะยานร่างผ่านหลังคาลงมาสู่ลานหน้าบ้านด้วยความเร็วสูง นางพบกับมือสังหารชุดดำคนหนึ่งที่ซุ่มคอยระวังหลังให้พวกที่บุกเข้าไปในบ้าน มันไหวตัวทันพุ่งเข้าใส่นางพร้อมดาบสั้นที่อาบไปด้วยปราณสีม่วงคล้ำในระยะกระชั้นชิด
ทว่าคุณหนูแห่งซานเหอไม่ได้ตระหนกแม้แต่น้อย นางอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาจนสุดตัว เอี้ยวตัวหลบอย่างนุ่มนวลราวกับเมฆาที่พัดผ่านยอดเขา ก่อนจะรีดเร้นปราณเมฆาคล้อยลงสู่ฝ่ามือแล้วกระแทกเข้าที่กลางแผ่นหลังของมันในระยะประชิด!
เปรี้ยง!
ร่างของมือสังหารกระเด็นไปกระแทกกับเสาบ้านจนเสาไม้ถึงกับร้าว และมันสลบเหมือดไปในทันที ชิงเซียนไม่รอช้า นางพุ่งตัวฝ่าฝุ่นควันเข้าไปในบ้านไม้ด้วยความร้อนรน ไม่ใช่แค่เพราะหน้าที่ตามคำสั่งท่านพ่อ แต่เป็ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย
ทว่าทันทีที่ฝีเท้าของนางเหยียบลงบนธรณีประตูบ้านไม้ที่มืดสลัว ชิงเซียนกลับต้องชะงักกึก...
ภาพที่นางเห็นไม่ใช่ฉางตงที่กำลังจะถูกสังหารอย่างอนาถ แต่กลับเป็ภาพที่ทำลายกรอบความเชื่อเื่ลมปราณที่นางยึดถือมาทั้งชีวิตจนพังทลาย
นาวี (ฉางตง) ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางวงล้อมของนักฆ่าอีกสามคน พวกมันฟันดาบที่เคลือบปราณสีครามเข้ามาพร้อมกันจากสามทิศทาง แต่นาวีกลับโยกตัวหลบในพื้นที่แคบได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาใช้ประโยชน์จากการที่ศัตรูต้องรักษา "ระยะหนึ่งฝ่ามือ" เพื่อให้ปราณทำงานได้ผล นาวีจึงก้าวสวนเข้าประชิดอกนักฆ่าคนหนึ่งจนปราณที่เคลือบดาบเสียระยะ
นาวีใช้มือเปล่าคว้าจับข้อมือของนักฆ่าคนนั้น ก่อนจะบิดล็อคในองศาที่ฝืนธรรมชาติอย่างรวดเร็ว!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับที่นาวีฉุดร่างของนักฆ่าคนนั้นมาเป็ "โล่" บดบังรัศมีดาบของอีกสองคนได้อย่างพอดิบพอดี ก่อนจะมุดตัวลงต่ำและดีดตัวขึ้นกระแทกศอกเข้าที่ใต้คางของนักฆ่าคนที่สองจนร่างลอยละลิ่วไปกระแทกฝาผนังบ้านจนสั่นะเื
"อวิ๋น... ดูให้ดี" นาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่ชิงเซียนเคยได้ยินมา ขณะที่เขาหลบคมดาบเล่มสุดท้ายด้วยการเอียงศีรษะเพียงไม่กี่เิเ "ลมปราณอาจจะทำให้ดาบคมขึ้น... แต่ 'จังหวะ' และ 'ระยะ' คือสิ่งที่ตัดสินความเป็ตายที่แท้จริง"
นักฆ่าคนสุดท้ายเริ่มหวาดกลัวจนมือสั่น มันรีดเร้นปราณทั้งหมดที่มีจนใบดาบส่องแสงจ้าพยายามแทงสุดแรง แต่นาวีกลับก้าวสวนเข้าไปในจุดบอดที่ประชิดตัวยิ่งกว่าเดิม เขาใช้ฝ่ามือปัดใบดาบให้เบี่ยงทิศทางเพียงนิดเดียว ก่อนจะตะปบเข้าที่ลำคอแล้วทุ่มร่างของนักฆ่าระดับฝึกปราณลงกับพื้นไม้อย่างหนักหน่วงด้วยเทคนิคคานดีดคานงัด!
โครม!
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องที่เคยมืดสลัว ชิงเซียนเบิ่งตากว้าง หัวใจของนางเต้นรัวอย่างรุนแรง นางไม่ได้ััได้ถึงปราณอันยิ่งใหญ่จากชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย แต่นางกลับรู้สึกว่าเขาน่าเกรงขามยิ่งกว่ายอดฝีมือที่นางเคยพบมาทั้งหมด มันคือความรู้สึกถึง "ความตายที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี"
นาวีปัดมือที่เปื้อนฝุ่นของตนเองเบา ๆ ก่อนจะหันมาสบตากับชิงเซียน แววตาของเขาสงบนิ่งดุจน้ำในสระลึกที่ไร้รอยกระเพื่อม
"คุณหนูหลิน..." นาวีเอ่ยขึ้น แววตาที่มั่นคงนั้นทำให้ชิงเซียนเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "มาได้จังหวะพอดี ช่วยดูอวิ๋นให้ที... ข้ามีแขกด้านนอกที่ต้องออกไป 'ส่ง' ให้ถึงที่อีกคน"
นาวีก้าวผ่านร่างของนักฆ่าที่นอนไม่ได้สติไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้ชิงเซียนยืนอยู่กับอวิ๋นในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความพ่ายแพ้ที่ปราณยุทธ์มิอาจเยียวยาได้
720
