เมื่อแม่นางหลี่ฉาง ได้ติดตาม เหล่าสตรี เข้ามาทำงานในวังหลวง ซึ่ง กว้างใหญ่ เดินทั้งวันเดินก็ไม่ทั่วถึง และในวังใช่ว่าจะเดินไปได้ทุกที่ เป็แค่นางกำนัน บ่าวรับใช้ คงไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจ
ต้องได้รับอนุญาติก่อนถึงจะเดิน กิน นอน ได้ ซึ่งวันแรก ก็ได้เรียนรู้กฎระเบียบมากมายของวัง ทั้งเสื้อผ้า หน้าผม มารยาท การเดิน การนั่ง การยืน การเคารพ และพิธีต่างๆ ฝึกอย่างเข้มงวด 10 วัน
จนทำให้แม่นางหลี่ฉาง รู้สึก เ็ป ระบม ตามร่างกาย แต่อย่างไรเสีย มาอยู่ในวัง คิดจะออกก็ออกไม่ได้แล้ว ต้องอดทน อยู่ต่อไป ซึ่งจะมี ออกนอกวัง ปีละครั้ง เพื่อออกไป เยี่ยมญาติ ซึ่งอยู่ในวัง ต้องเคารพกฎของวัง เพื่อไม่ให้ผิดพลาด และทำผิด
เมื่อทำผิดก็ต้องถูกลงโทษตามกฎ
พอแม่นางหลี่ฉาง ได้เรียนรู้กฎระเบียบ เสร็จทุกขั้นตอนแล้ว ก็จะมีเหล่าหัวหน้ากำนันมาคัดเลือกไปทำงาน ซึ่งหัวหน้า กำนันของตำหนักฮองเฮา ได้สอบถามถึงความสามารถ แต่ละคน อย่างเข้มครัด และได้เลือก แม่นางหลี่ฉาง ไปทำงานในตำหนักฮองเฮา และพักอาศัยอยู่ตำกนักฮองเฮา จนกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง
ซึ่งหลังจากได้คัดเลือกกำนันคนใหม่แล้ว หัวหน้านางกำนันก็สั่งให้ไปเคารพฮองเฮาก่อน ฮองเฮาจึงตรัสสอบถาม แม่นางหลี่ ชื่อแซ่และความสามารถ ว่านาง ทำอะไรเป็บ้าง แม่นางหลี่ฉางเลยตอบกลับไปว่า หม่อมฉัน ชื่อฉาง แซ่หลี่ หลี่ฉาง เพคะฮองเฮา หม่อมฉัน เชี่ยวชาญ อาหาร
การตกแต่งดอกไม้ การแต่งหน้า ทรงผม แต่งตัว รวมถึง ศาสตร์ การแพทย์ สมุนไพรด้วยเพคะ บิดาหม่อมฉัน เป็หมอสมุนไพรพื้นบ้าน เลยเรียนรู้มาได้เล็กน้อย และการนวดแผนไทยเพคะ โอ๋ หัวหน้า กำนัน เลือกได้ถูกคนจริงๆ ความสามารถหลากหลายจริงๆ ทำเอา ฮองเฮาชอบใจ
พูดคุยสักพัก หัวหน้านางกำนันก็พาแม่นางหลี่ฉางชมตำหนัก และเข้าที่พัก
แล้ว หัวหน้านางกำนัน พูดขึ้นว่า
เ้ามาอยู่ที่นี่ ถือว่าโชคดีของเ้า ขอแค่เ้ารับใช้ฮองเฮาอย่างดี ไม่ทำผิดกฎ เ้าก็จะสุขสบาย อะวันนี้ จ้าพึ่งเข้ามาใหม่ พักก่อนพรุ่งนี้ ก็มารวมตัว มีอะไรให้ถามเหล่ากำนัน ถือซะว่า มาอยู่ที่นี่ เขาคือเพื่อนของเ้า พอพูดเสร็จ หัวหน้านางกำนันก็กลับ แม่นางหลี่เฉิง เข้าที่พัก ก็มีเหล่ากำนัน มาพูดคุยกับ แม่นางหลี่ฉาง มีนางกำนัน คนหนึ่ง พูดขึ้นมาว่าพอๆพวกเ้า ให้เขาพักผ่อน พูดถามมากไปได้ ยังเหลืออีกเยอะที่จะถามจะพูดคุยกับนาง
จนเอาเหล่านางกำนั้นเ่าั้ กลับไป
แล้วนางกำนันคนที่พูดก็พูดคุยกับแม่นาง
หลี่ฉาง พอพูดคุยเสร็จก็ให้แม่นางหลี่ฉางพักผ่อน ตนก็ออกไปทำงาน
พอวันรุ่นขึ้น ทุกคนต่างรวมตัวกันเพื่อ รับหน้าที่ทำงานของตนเอง
หัวหน้านางกำนัน จึงแนะนำ แม่นางหลี่ฉางให้ทุกคนรู้จัก และสอนงานให้แม่นางหลี่ฉาง จากนั้นทุกคนก็ไปทำงานที่ตนได้รับมอบหมาย
2 เดือนต่อมาของการเข้ามาวังหลวง หลังจากที่แม่นางหลี่ฉางได้เรียนรู้กฎระเบียบหน้าที่การงาน พิธีต่างๆในวัง จนแม่นาง
หลี่ฉาง ชำนานแล้ว สามารถทำงานได้ด้วยตัวเองโดยไม่มีใครมาคอยสอนแล้ว อยู่มาวันหนึ่ง ฮองเฮาทรงเรียกแม่นางหลี่ฉางเข้าเฝ้า ให้แม่นางหลี่ฉางนวด และทำยาสมุนไพรผ่อนคลายอาการนอนไม่หลับอาการปวดหัวของฮองเฮารวมถึง
การแต่งตัว ของฮองเฮาทุกอย่าง และย้ายมาอยู่ ในตำหนักฮองเฮา เหมือน หัวหน้านางกำนันเพราะต้องคอยอยู่รับใช้ฮองเฮาอย่างใกล้ชิด
หลายวันต่อมา เมื่อฮองเฮาเสด็จไปเฝ้า
ฝ่าา ฝ่าาได้เห็นฮองเฮาเปลี่ยนไปแปลกตา ทั้งผม เสื้อผ้า ฝ่าาจึงได้ถามฮองเฮา ฮองเฮาจึงยกความดี ให้แม่นาง
หลี่ฉาง ว่ามากด้วยความสามารถ
ฝ่าาได้ยินดังนั้น จึงได้แต่งตั้ง ให้แม่นางหลี่ฉาง เป็ หัวหน้า กำนัน และมอบรางวัล
ให้แม่นางหลี่ฉางคอยช่วย หัวหน้ากำนันดูแลฮองเฮา และสามาารถเข้าออกตำหนักและนอกวังได้ ทุกเมื่อ
หลายวันต่อมา ฮองเฮาทรงป่วยหนักด้วยอาการวิงเวียนศรีษะ กำเริบ จากโรคเก่า ก่อนที่อ่านอ๋องจะไปออกรบที่ชายแดน และหลังที่ได้ข่าวท่านอ๋อง หายตัวไป ยิ่งทำให้ ฮองเฮา ปวดหัวหนักขึ้น และค่อยๆดีขึ้น แต่มาหลายวันนี้อาการก็กำเริบ จึงได้ให้หมอแลวงมาตรวจ และให้แม่นางหลี่ฉางเป็ผู้ช่วย ซึ่ง ฝ่าา และ ท่านอ๋อง ทั้งหลายได้ยินข่าวอาการป่วยของฮองเฮา ทุกคนจึงเป็ห่วง มาเยี่มมเข้าเฝ้าฮองเฮา ซึ่งในขณะนั้นเอง ท่านอ๋องซีเฉิงจึงได้เห็นแม่นางหลี่เฉิง ในวัง ซึ่งตลอดที่ผ่านมา แม่นางหายตัวไป อย่างไร้ร่องรอย ทำเอา ท่านอ๋อง กินไม่ลง นอนไม่หลับ
เพ้อ คิดถึงแม่นางมาโดยตลอด ซึ่งตอนนี้ได้พบนางอีกครั้ง ก็หายกังวล ซึ่ง ที่ผ่านมา แม่นางหลี่เฉิงหายตัวไป จึงทำให้ท่านอ๋องคิดถึงแม่นางหลี่เฉิง เกิดเป็ความรักขึ้น
แต่ก็หานางไม่พบสักที ทั้งนอกวัง แต่หารู้ไหมว่า อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้เอง ซึ่งหลังจากได้มาเยี่ยมฮองเฮาแล้ว ท่านอ๋อง จึงได้แอบมองแม่นางหลี่ฉางไกลๆ แล้วยิ้มเบาๆ
จากนั้นท่านอ๋องก็กลับจวนอย่างมีความสุขและสบายใจ อต่ก๋กลับเป็ห่วงไม่ได้ เลยฝากคำพูดและ สิ่งของไปให้แม่นาง ซึ่งทันใดนั้น องค์รักษ์ จึงรู้ว่าที่แท้แม่นางมาอยูาในวังนี่เอง ก็ว่าท่านอ๋องงและองค์รักษ์ตามหานอกวังไม่พบ
ั้แ่นั้นมา ท่านอ๋องก็เข้าเยี่ยม ฮองเฮาบ่อยๆ และพบแม่นางหลี่เฉิงหลายครั้ง จนวันหนึ่งฮองเฮาได้ตรัสกับท่านอ๋องซีเฉิงว่า นี่เ้ามาเยี่ยมแม่บ่อยๆ เพราะมีคนให้เ้าคิดถึงมากกว่าเสด็จแม่ใช่ไหม
ทำเอาท่านอ๋องซีเฉิง เงียบ แล้วตอบไปว่า ก็ลูกคิดถึงเสด็จแม่นี่หน่า ไม่ต้องมากลอกแม่หลอกแม่รู้แม่เห็นแล้วละ ท่านอ๋องจึงเล่าความเป็มาใก้ฮองเฮาฟัง
ฮิงเฮาจึงตรัสอีกว่า นางได้เข้ามาอยู่ในวัง แถมนางยังทำงานให้แม่ อย่าทำให้นางเดือดร้อน อีกอย่างเ้ามีศตรูรอบกาย หากเขา ทำร้ายนางแทนเ้าขึ้นมา เ้าจะทำอย่างไร ทำให้ท่านอ๋องทรงนึกขึ้นได้ หลังจากนั้นมา ท่านอ๋องก็เจอแม่นางหลี่เฉิงน้อยลง แต่ความรักของท่านสองไม่เคยน้อยลง กลับเพิ่มทวียิ่งขึ้น ยิ่งไม่ได้เจอกันนานๆ จนทำให้ทั้งสอง ลอบไปหากัน มีองค์รักษ์ ท่านอ๋องสอง เห็นเข้า จึงได้ไปบอกกับท่านอ๋องสอง และหาทางกลั่นแกล้งแม่นางหลี่เฉิง ให้ท่านอ๋องซีเฉิงเดือดร้อนไปด้วย ั้แ่นั้นมา แม่นางดลีาเฉิงและท่านอษองซีเฉิงก็ถูกหมายตาของ เหล่าองค์ชาย ที่พร้อมจะกลัานแกล้งทุกเมื่อ จนถึงหูฮองเฮาและฝ่าา ฝ่าาทรงกริ้วมาก จึงกักตัวแม่นางหลี่เฉิง ไปไหนมาไหนได้เพียงตำหนักฮองเฮาเท่านั้น ซึ่งคนนอกสามารถเข้ามาได้แต่แม่นางออกไปไหนำม่ได้ จนกว่าจะได้รับอนุญาติจาก ฝ่าา
และแล้วก็มีเหล่ากำนันที่ท่านอ๋องสองซื้อตัวไว้มากลั่นแกล้งแม่นางหลี่ฉาง ใส่ยาในอาการของฮองเฮา ด้วยความแค้นที่ว่า ฝ่าาฮองเฮา ทรงกักขังบริเวณนาง นางเลยแก้แค้น ซึ่งแม่นางหลี่ฉางถูกลงโทษ โบย 50 ไม้ ถูก แผ่นไม้หนีบนิ้ว จนาเ็ไปครึ่งเดือน ท่านอ๋องได้ยินข่าว แม่นางหลี่ฉาง ถูกทำโทษ จึงสืบความ สืบจนพบว่า
ท่านอ๋องสองได้ซื้อตัวนางกำนัน เพื่อมาใส่ร้าย แม่นางหลี่ฉาง ถ้าท่านอ๋องซีเฉิงช่วย ก็จะเป็ผู้ร่วมกระบวนการทำผิด ท่านอ๋องทราบดังนั้น จึงหาหลักฐานพบ แต่นางกำนันคนนั่นก็ได้ฆ่าตัวตายแล้ว
จึงทำให้ แม่นางหลี่ฉาง รู้และเศร้าเสียใจมาก ทั้งโกรธและกลัว
ในวังหลวง แห่งนี้น่ากลัวและโดเดี่ยวจริงๆ ต้องอดทน เข้มแข็งรู้เท่าทันคน ถึงจะมีชีวิตยืนยาว นั่งคิดไปมา สักพักก็มีคนมาเรียกให้แม่นางหลี่เฉิงไปเข้าพบ
ฮองเฮาและขณะนั้นเองท่านอ๋องก็อยู่ด้วย ฮองเฮาจึงยกโทษให้แม่นางหลี่เฉิงและกลับมารีบใช้ทำงาน สามารถออกนอกตำหนัก ได้แล้ว ซึ่งนางก็ดีใจและเสียใจ
ซึ่งท่านอ๋องซีเฉิงก็ได้ให้กำลังใจแม่นางหลี่เฉิงเื่ที่ท่านอ๋องและแม่นางหลี่เฉิงทรงมีใจให้แก่กัน จนทุกคนในวังรู้ จนฝ่าาต้องตรัสห้ามทั้งสอง อย่าพบเจอกันบ่อย เพื่อไม่ให้คนอื่น มองฝ่าาว่าฝ่าาเลอะเลือน กฎของวังซึ่งปล่อยให้นางกำนันและท่านอ๋องคบกัน ซึ่งหมายถึง นางกำนัน ที่เข้าวังมาต้องถูกฝึกกฎระเบียบ เพื่อวันหนึ่งฝ่าาทรงถูกพระทัยใครสักคน คนนั้นก็ได้เป็สนมหรือฮองเฮาคนถัดไป ซึ่ง นางกำนันทุกคนเป็ของฝ่าา กฎในวัง ละเลยไม่ได้ ต่อให้เป็แค่บ่าวรับใช้ สนม ฮองเฮา ทุกคนย่อมเป็ของฝ่าาคนเดียว ซึ่งทำให้ไม่มีใครที่สามารถเข้าออกวังได้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนคอยจับตาดูตลอด ไม่ถูกลงโทษก็ถูกปะา ซึ่งนี่คือ กฎของวังหลวง ไม่ว่าผิดน้อยหรือมาก ขึ้นอยู่กับ ฝ่าารับสั่ง
2K
