เฟยหยางเดินทางตามถนนไปเลื่อยๆมุ่งสู่เมืองหลวงระหว่างนั้นได้แวะพักทาอาหารแล้วก็ได้ยินเสียงคนในร้านคุยกัน"นี่ๆเ้าได้ข่าวรึเปล่าตอนนี้"องรัชทายาทแคว้นเหลียงได้ทะลวงถึงขั้นสูงสุดของขั้นที่แปดเทียบเท่าฮ่องเต้แคว้นถังแล้วหนะสิ" "จริงหรือเนี่ยยย!! อย่างงี้แคว้นถังเราก็เสี่ยงเจอาหนะสิ" "ก็นั้นหนะสิเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนแคว้นถังเป็แคว้นที่ทรงพลังที่สุดเพราะตอนนั้นเรามีแม่ทัพใหญ่คนนั้นไม่มีใครในใต้หล้ากล้าต่อกรแคว้นเหลียงยอมจำนนต่อเขาโดยไม่ทันถึงประตูเมืองด้วยซ้ำ" เฟยหยางคิดในใจ(ฮ่องเต้เหลียงฉลาดไม่เบาหนิที่ไม่เอาชีวิตไปทิ้ง)คนในร้านพูดต่อ"ั้แ่ที่แม่ทัพใหญ่ถูกปะาโทษฐานฏแคว้นเหลียงที่ไม่เคยต่อต้านกลับปลดปล่อยตัวเองเป็เอกราชทันทีแคว้นถังถจะส่งทหารไปตีคืนแต่ก็ไม่สามารถรบแตกหักกับทัพแคว้นเหลียงได้ทั้งทุกวันนี้ยังสั่งสมอำนาจมากขึ้นทุกวันทางที่ดีข้าว่าพวกเราหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อนเถอะ" เฟยหยางคิดขึ้น (เหอะนี่พวกมันให้โลกจดจำท่านพ่อในฐานะฏหรือนี่ดูสิ่งที่ในตอบแทนพ่อข้าถ้าพ่อข้าไม่ขอไว้ข้าจะไปเด็ดหัวมันเดี๋ยวนี้ ขั้นสูงสุดของขั้นแปดรึเหอะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า) หลังจากทานอาหารเสร็จเฟยหยางก็จ่ายตังแล้วออกจสกร้านเพื่อเดินทางต่อมาได้สักพักเค้าก็ััได้ว่าทางข้างหน้ามีผู้ฝึกยุทธขั้นสองสิบคนขั้นสามห้าคนขั้นสี่หนึ่งคนซุ่มอยู่แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรสำหรับเขาพวกนั้นก้ไม่ต่างอะไรกับแมลงวันพอเดินต่อไปจนถึงจุดที่พวกมันซุ่มอยู่พวกมันคนนึงก็ะโทะยานออกมาพร้อมกับแกว่งขวานไปที่คอเฟยหยางอย่างสุดกำลังแต่ขวานกับทะลวงผ่านร่างเฟยหยางไปเฉยๆแล้วก็มีแสงวาบขั้นที่คอของโจรผู้นั้นแล้วมันก็ค่อยๆหลุดออกมาแสงนั้นคือปราณกระบี่ของเฟยหยางที่อยู่ในขั้นไร้กระบี่นั้นเองพวกโจรเห็นดังนั้นก็วิ่งหนีไปแต่เฟยหยางไม่อยากให้มีใครรู้ถึงพลังเขาเท่าไหร่นักจึงปล่อยปราณกระบี่พุ่งไปเสียบทะลวงกลางอกผ่านไปทำให้พวกมันทุกคนตายในทันที(มันเป็สิ่งที่พวกเ้าควรทำใจั้แ่คิดจะพรากชีวิตคนอื่นแล้วแหละอย่าคิดแค้นข้าเลย)จ่กนั้นก็เดินทางผ่านป่าเขาดูวิวทิวทัศน์ูเาแม่น้ำลำธารในโลกภายนอกมาเลื่อยๆก่อนถึงเค้าได้สินเสียงผู้หญิงร้อง อ้ายยยเฟยหยางใช้ััคนห้าที่มาของเสียงพบผูู้หญิงขั้น5สองคนผู้ชายขั้นเจ็ดหนึ่งคนแล้วก็อสูรน้ำที่จับตัวผู้หญิงหนึ่งในสองคนนั้นไว้เฟยหยางรีบใช้กายเทำอัสนีพริบตาก็มาถึงทะเลสาบแห่งหนึ่งชายคนนึงกำลังสู้กับอสุรน้ำที่มีรุปร่างเป็ัมัจฉาเกล็ดสีฟ้าในอุ้มมือกำตัวสตรีนางนึงไว้ชายคนนั้นทะยานฟันร่างของัแต่ไม่อาจทะลวงผ่านเกล็ดของมันได้โดนมันใช้หางฟาดกระเด็นไปกระแทกก้อนหินใหญ่บนฝั่งจนแตกพร้อมสำลักเืออกมา"หานเ้าไม่ต้องสนข้าพวกเ้ารีบหนีไปซะ" "พวกข้ามีหน้าที่ปกป้องท่านหากข้าไม่อาจทำได้ข้าไม่ขออยูู่ต่อ" เฟยหยางยิ้มแล้วแว็บ*ไปอยู่บนหัวของัพร้อมกับแผ่จิตสังหารและพลังปราณที่ลำ้ลึกสุดจะหยั่งอสูรน้ำในชีวิตมันไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของมันใกล้เคียงความตายมากขนาดนี้มาก่อน"ถ้าไม่ปล่อยคนก็ปล่อยวางชีวิตเ้าซะ" "ขะขะข้าเข้าใจแล้ว"ก่อนจะปล่อยมือแล้วมุดน้ำหนีไปทำให้ชายหญิงที่อยู่บนฝั่งถึงกับตาข้างด้วยความงุนงง เฟยหยางเห็นงั้นก็ทะยานลงไปอุ้มสตรีคนนั้นไว้พอถึงพื้นน้ำเฟยหยางใช้พลัังปราณช่วยพยังร่างให้เบาพอตะเดินบนน้ำได้แล้วก็เดินเข้าหาฝั่งเข้ามาเลื่อยๆสตรีนางนั้นมองไปที่เฟยหยางที่แต่งกายธรรมดาเหมือนคนเพนจรทั่วไปสวมหมวกชาวนาใบใหญ่สีเหลืองแต่ใบหน้าของเขากลับหล่อเหลายิ่งนักสตรีนางนั้นก็รู้สึกประทับใจจนมองตาไม่กระพริบเฟยหยางหันลงมาสบตากับนางนางก็ทำท้าเขิลอายพร้อมก้มหน้าลงพอถึงฝั่งเขาก็วางแม่นางคนนั้นลง
*แว็บหมายถึงเคลื่อนที่ไปอีกที่นึงด้วยความเร็วสูงจนตาคนปกติมองไม่ทัน*
หลังจากนั้นก็แว็บไปหาผู้ชายที่นั่งพิงหินาเ็อยู่เขาวางฝ่ามือบนอกชายคนนั้นพร้อมกับใช้พลังดันเืเสียภายในออกมาทำให้ชายคนนี้สำรอกเืออกมาสตรีอีกคนที่อยู่บนฝั่งแต่แรกเอ่ยขึ้น"นั้นท่านจะทำอะไรหานหนะ" "ชายคนนี้เืออกภายในจ้องขับออกถึงจะซ่อมแซมอวัยวะได้" จากนั้นเฟยหยางก็วางฝ่ามือไปที่อกเขาอีกรอบ"แล้วก็ปล่อยพลังปราณไปเสริมดามส่วนกระดูกที่หักแล้วอุดรูเส้นเืภายในที่แตกออกทั้งหมด" ทันใดนั้นชายคนนั้นก็รู้สึกได้ว่าอาการาเ็ได้หายไปหมดแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกแขนมาจับทั่วร่างของตัวเอง"นี่ข้าหายแล้วหรือนี่" "ข้าทดแทนส่วนที่ขาดด้วยพลังปราณของข้าหากท่านฝืนร่างการจนพลังปราณของข้าแตกออกก่อนกระดูกของท่านจะประสานตัวเองใหม่มันก็จะกำเริบอีกครั้ง่นี้พักฟื้นให้ดีเถอะแล้วพวกเ้าก็อย่มาเที่ยวกันแบบนี่อีกละ" "ขอบคุณท่านจอมยุทธแต่อสูรตนนั่นมันเป็ฆาตกรที่ฆ่าแม่ของคุณหนูซือหลินพวกเราหากไม่สามารถจัดการมันได้ขอไม่อยู่บนโลกนี้เสียดีกว่า"."อสูรตนนั้นเทียบได้กับผุ้ฝึกยุทธขั้นเก้าพวกเ้ามากสุดก็ขั้นเจ็ดต่อให้มีวิชาเฉพาะตัวก็แค่พอสู้กับพวกขั้นแปดได้แต่ขั้นเก้านั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิงต่อให้ฮ่องเต้ของพวกเ้ามาเองก็ทำอะไรมันไม่ได้" "ถึงอย่างงั้นพวกข้าก็จะไป" "เห้อออเอางี้เ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าเื่ที่เกิดขึ้นเจ้้าจงเก็บมันไว้ส่วยบึกในใจซะทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้มั้ย" "ได้พวกข้าสัญญา" "ทำใจดีๆซะละ"เฟยหยางเอ่ยพร้อมยิ้มก่อนจะแผ่รัศมีััของตัวเองออกไปสองพันลี้พบอสูรน้ำตัวนั้นอยู่ที่ทางน้ำใต้ดินห่างออกไปพันลี้"เจอแล้ว"เฟยหยางเอามือแตะพื้นน้ำแผ่พลังปราณตามตัวอสูรตนนั้นไปเกิดเป็น็ำวนขนาดใหญ่ดูดอสุรตัววนั้นกลับมาเหตการนี่ทำเอาทั้งสามคนถึงกับตาค้างที่ยิ่งกว่านั้นคือ"ท่านผู้เปี่ยมพลังโปรดเมตตาข้าด้วยเถอะต่อจากนี่ข้าจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว" เฟยหยางแว็บไปข้างหลังหัวของอสูรน้ำจนมันลอยหน้ามันมามากระแทกพื้นพนฝั่งอย่างจังจนพื้นดินสั่นะเืใช้ปราณกระบี่เสียบมือเท้าทั้งสี่แล้วเชื่อมมาประสานด้วยกันเพื่อล็อกไว้แล้วใช้อีกเล่มเพื่อล็อกปากบนปากล่างของมันไว้ไม่ใฟ้มันสามารถกินใครได้ส่วนหางอันตรายเกินไปจึงตัดทิ้ง"ทำไม ตอนพรากชีวิตคนอื่นไม่คิดเหรอว่าจะมีวันนี้ชีวิตที่เ้าพรากไปเ้าสามารถนำมันกลับได้หรือไม่ละถ้าทำได้ข้าก็จะปล่อยเ้าไป" ทั้งสามเห็นภาพดังนั้นเขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองจึงเริ่มมีความคิดว่านี่เขาเป็เทพเซียนลงมาหรือเปล่าเนี่ยนี่เหรอพลังของขั้นสิบที่ในตำนานมีแค่นักพรตเทียนเฉิงผู้ที่ปราบอสูรบรรพการจนพวกมันแทบจะสูญพันธ์ไปเท่านั้น
6K
