กรุงปารีสประเทศฝรั่งเศส
่เดือนมกราคมหิมะที่ตกโปรยปรายลงมามองไปทางไหนก็ขาวโพลนไปหมดจะมีผู้คนบางกลุ่มที่ออกมาท้าลมหนาวด้านนอกในอุณหภูมิ -9% หากเป็ชาวเมืองทั่วไปก็คงคิดว่าอากาศดีมากในอุณหภูมิเท่านี้ แต่คนที่มาจากเมืองร้อนเป็หลักอย่างเซมีทำยังไงก็ไม่เคยชินกับอากาศแบบนี้แม้จะมาเรียนที่นี่เข้าปีที่ 4 แล้วก็ตาม
"วันนี้หนาวจังอยากนอนอยู่แบบนี้ทั้งวันไม่ไปไหนเลย แต่ไม่เอาดีกว่าอยากไปเจอคุณคนนั้นทุกวัน"
เซมีสาวน้อยน่ารักตัวเล็กอ้อนแอ้นหน้าตาเธอสวยเหมือนตุ๊กตากระเบื้องผิวขาวอมชมพูแต่ตอนนี้แดงไปหมดเพราะความหนาวแหนบ พูดกับตัวเองที่หน้ากระจกพร้อมกับหมุนตัวไปมาเพื่อดูว่าวันนี้เธอสวยพอรึยัง
คุณคนนั้นที่เธอพูดถึงคือชายหนุ่มพนักงานร้านกาแฟที่เธอชอบไปนั่งกินเค้กและนมสดร้อนตอนเช้าทุกวันเพื่อมองเขาแม้จะไม่รู้ชื่อและไม่มีการพูดคุยกันขอแค่ได้มองเธอก็มีความสุขมากแล้วสำหรับคนแอบชอบแบบเธอ
"เรียบร้อยแล้วไปดีกว่า มิ้วจ๋าอยู่ห้องดีๆนะคะอย่าทำเลอะเทอะนะคนสวย"
ก่อนออกไปไม่วายที่จะหันไปพูดกับแมวเหมียวที่เธอเลี้ยงเอาไว้อยู่เหมือนว่ามิ้วจะรับรู้ตามที่ผู้เป็นายสาวสั่งมันหันมามองเธอเล็กน้อยก่อนจะกลับไปนอนต่อนี่คือกิจวัตรหลักๆของมัน
เส้นทางที่เธอเดินต้องเดินด้วยความระมัดระวังไม่งั้นอาจลื่นล้มเอาได้ ยิ่งวันนี้เธอใส่ชุดกระโปรงตามด้วยรองเท้าบูตหนังสูงปิดบังเรียวขาสวยแต่มันก็มีข้อเสียคือเดินลำบากแถมยังหนาวอยู่เหมือนเดิม
"เพื่อความสวยมี่ทนได้ใกล้ถึงแล้ว"
หญิงสาวปลอบใจตัวเองก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวไปอย่างทุลักทุเล แต่แล้วอยู่ดีก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งมาตัดหน้าเธอทำให้รองเท้าที่ทรงตัวไม่ค่อยจะอยู่ลื่นไถลล้มลงหัวเข่ากระแทก
เด็กน้องเอ่ยขอโทษเธอด้วยความเสียใจเมื่อเห็นหัวเข่าของเซมีมีเืไหลซึมออกมาแม้เธอเองจะเจ็บน้ำตาไหลออกมาแต่เธอก็ไม่อาจกล่าวโทษเด็กตัวน้อยน่ารักคนนี้ได้
"ไม่เป็ไรจ้ะฉันเองก็เดินไม่ดี"
หลังจากเด็กน้อยจากไปเซมีก็พยายามลุกขึ้นยืนหลายครั้งแต่มันก็ไม่เป็ผล
"เหมือนขาจะพลิกเลยแฮะ เอาไงดีมี่เธอจะไปยังไงทีนี้อย่าว่าแต่ไปเลยเดินกลับก็ไม่มีแรง เฮ้ออ"
"ให้ช่วยไหม"
"เอ๊ะ!! "
อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นข้างๆ ทำให้เธอแหงนหน้าขึ้นไปมองเจอเข้ากับสายตาคมที่มองมาที่เธออยู่อย่างเ็าแต่เธอก็อบอุ่นในหัวใจเมื่อเขาคนนั้นคือคนที่เธอแอบชอบ
"ไม่ลุก? "
น้ำเสียงเ็ากระด้างถามขึ้นอีกรอบเมื่อเห็นหญิงสาวจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาหวานเยิ้มเหมือนทุกวันที่เธอมานั่งที่ร้าน
"รบกวนคุณด้วยนะคะ"
มือเรียวสวยยื่นออกไปจับมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความเขินอายก่อนที่เขาจะถือวิสาสะใช้แขนอีกข้างโอบรอบเอวขอดสวยเอาไว้แล้วช้อนอุ้มเธอขึ้นถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงต้องยืนหนาวอีกนาน
"อุ้ย! คุณ..."
"ชักช้าอีกอย่างเลิกพูดฝรั่งได้แล้วผมก็คนไทยเหมือนกันกับคุณฟังรู้เื่"
ชายหนุ่มจอมเ็าที่เธอชอบพูดตอบกลับเธอมาด้วยภาษาไทยเล่นเอาเซมีหน้าเสียอดที่จะเขินอายเขาไม่ได้
"เดี๋ยวนะคะคุณจะพาฉันไปไหนคะ"
เซมีถามด้วยความใเมื่อมาถึงร้านกาแฟแล้วแต่เขากลับอุ้มเธออ้อมมาด้านหลังตึกแถวนั้น
"ไม่ต้องสะดีดสะดิ้งไม่ทำอะไรหรอกถ้าทำทำไปนานแล้วั้แ่มานั่งอ่อยทุกวัน"
เขาพูดตรงจนเธอพูดไม่ออกแม้จะนึกกลัวแต่เท่าที่เธอนั่งมองเขามาเป็ปีเขาก็ไม่เคยมีพฤติกรรมไม่ดีเลยสักครั้งทั้งที่รู้ว่าเธอแอบมองเขาอยู่ตลอด
ปัง!
พอมาถึงประตูห้องหนึ่งเขาก็เปิดพาเธอเข้าไปแล้วใช้ปิดมันอย่างไม่ไยดีจนเธอสะดุ้งแต่ไม่กล้าพูดอะไรกลัวเขาด่า
จากนั้นพ่อหนุ่มเ็าของเธอก็อุ้มเธอเมื่อนุ่นไปวางที่โซฟาตัวใหญ่ที่มีเสื้อผ้าวางระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด
"มองอะไรห้องผู้ชายอยู่คนเดียวจะให้สะอาดแค่ไหน"
"ค่ะ"
เซมีแอบยิ้มกริ่มในใจเมื่อคิดว่าเขากำลังบอกเธอทางอ้อมว่าไม่มีใครเธอมีหวังอยู่สมกับที่เฝ้ามองมาหลายเดือน
"ยิ้มอะไรนักหนาไม่เคยยิ้มรึไงหรือชอบเวลายิ้มแล้วผู้ชายมองเยอะๆ" อยู่ๆเขาก็หงุดหงิดขึ้นจนเซมีแปลกใจ
"คะ? "
เงียบ...จากนั้นคนที่เหมือนจะหงุดหงิดง่ายก็เดินไปหยิบกล่องยาขนาดใหญ่วางลงที่พื้นพร้อมกับเขาที่นั่งลงที่พื้นอย่างไม่ถือตัวจนเธอใ
"อุ้ย! ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวมี่ทำเองได้"
"นั่งเฉยๆ อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องพูดได้ไหม"
ชายหนุ่มมองจ้องขึ้นมาสบตาเธอนิ่งก่อนจะเป็เธอที่ทนต่อสายเ็าแต่ร้อนแรงนั้นไม่ไหวเป็ฝ่ายหลบเสียเองด้วยใบหน้าแดงก่ำ
จากนั้นเขาก็ทำแผลให้เธออย่างไม่รังเกียจแถมยังใช้ปากแดงๆ น่าััของเขาเป่าแผลให้เธอด้วยทำเอาเซมีหัวใจเต้าแรงแทบหลุดออกมาจากอกอวบสวยนั้น
"เสร็จแล้วคราวหน้าก็เดินดีๆ ที่บ้านมีกางเกงบ้างไหมนี่หน้าหนาวใส่กระโปรงทำไม"
"ขอบคุณค่ะ คุณไม่รู้หรอกค่ะผู้หญิงแม้จะทรมานแค่ไหนแต่สวยก็ทนได้" เซมีก้มหน้าบอกอุบอิบกลัวเขาจะว่าอีก
"ไร้สาระถ้าคิดจะใส่ไปอ่อยผู้ชายก็ใส่ไปเถอะ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลุกขึ้นเอากล่องยาไปเก็บ
"ว่าแต่ทำไมคุณถึงมีกล่องยาติดบ้านไว้ใหญ่ขนาดนั้นคะ" เซมีมองไปรอบๆห้องเขาถามขึ้น
"งานที่ทำต้องใช้กำลังเจ็บตัวบ่อย"
"ชงกาแฟนั้นเหรอคะใช่กำลัง"
เซมีถามเสียงสูงเธอไม่เคยรู้เลยว่ามันมีอะไรแบบนี้ด้วยนึกว่าเขาชกกันปกติเบาๆ แบบที่เธอเห็นเสียอีก
"ชื่ออะไร"
"คะ? "
"นี่ยัยตุ๊กตาฉันไม่ชอบพูดหลายรอบนะถ้าไม่ตอบก็กลับไป"
ชายที่เซมีชอบเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นะเืจนเธอขนลุกแต่เธอยิ่งชอบเพราะเขาพูดกับเธอหลายคำมากวันนี้ นอกจากถามว่ารับอะไรครับ แถมวันนี้เธอได้มาห้องพักเขาด้วยดีใจจัง...
83
