ต้าหวังพาลี่ถิงและเฉิงคุณเดินเข้าไปในป่าตรงที่มันเจอเห็ดอัปลักษณ์ แต่นายหญิงของมันหลับดีใจจนกรีดร้องออกมาลั่นป่า มันเองไม่รู้ว่าเ้าเห็ดนั่นทำอะไรได้ แต่ในเมื่อนายของมันบอกให้มันพาไปมันก็จะพาไป ต้าหวังเองก็ไม่รู้ว่าตรงที่มันเจอจะยังมีเห็ดอัปลักษณ์นั่นหลงเหลืออยู่หรือไม่ คงต้องไปหาดู
“ต้าหวัง เดินช้าๆเมียข้าตามไม่ทัน”
“ท่านพี่ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ต้าหวังรีบๆเดินเดี๋ยวจะกลับบ้านมืดค่ำเอา”
เดินมาได้ประมาณสัก 1เค่อ ก็มาถึงตรงบริเวณที่ต้าหวังเจอเห็ดหลินจือ มันจึงหยุดเดินและพาคนทั้งคู่ตรงไปยังต้นไม้ที่เน่าและผุลี่ถิงไม่รอช้ารีบหาเห็ดหลินจือทันที ต้าหวังกับเฉิงคุณเองก็ช่วยหาด้วยเช่นกัน แต่น่าเสียดายพวกเขาได้มาเพิ่มเพียงแค่หนึ่งดอกเท่านั้น เมื่อหาจนทั่วบริเวณรอบๆแล้วไม่เจออะไร ทั้งสองคนและหนึ่งลา จึงได้กลับออกจากป่าตรงไปยังป่าไผ่ในจุดที่วางตะกร้าหน่อไม้เอาไว้
“ได้มาเพิ่มอีก 1ดอก เท่านี้ก็นับว่าดีแล้วนะเ้าคะท่านพี่ ขอบใจมากนะต้าหวัง เอาไว้ข้าจะทำฟูกนอนให้นะพอถึงฤดูหนาวเ้าจะได้นอนสบายๆ ข้าทำเตาผิงให้เ้าดีกว่า เ้าไม่ใส่รองเท้าเดี๋ยวฟูกนอนสกปรกเลอะเทอะส่วนที่นอนของเ้าปูฟางหนาๆก็ได้แล้ว "
“ต้าหวังมานี่มา มาช่วยขนตะกร้าหน่อไม้กลับบ้านกัน”
เมื่อนายเรียกต้าหวังก็ไปทันที แต่มันอยากจะบอกนายหญิงเหบือเกินว่า มันอาบน้ำทุกวันและมันเป็ลารักความสะอาด ไม่ว่าจะฉี่จะอึมันไม่เคยขับถ่ายในบริเวณคอกของตัวเองเลย มันอดทนรอเวลาที่ออกมาข้างนอกและนายน้องเองก็ทำที่อึเอาไว้ให้มันแล้ว นายน้อยบอกว่าอึของมันสามารถนำไปทำปุ๋ยบำรุงดินได้ มันดีใจมากที่ตัวมันสามารถทำประโยชน์ให้กับเ้านายของมัน
“ท่านพี่ เห็ด 4 ดอกนี้ เราจะขายได้เท่าไหร่เ้าคะ จะพอสร้างบ้านหรือไม่”
“น่าจะพอนะ เห็ดหลินจือหายากมากนะ ไม่ใช่ว่าจะเจอได้ง่ายๆ ก็เหมือนโสมคนหายากมากจริงๆ ขนาดโสมซีซานที่เราเจอ ไม่ใช่ว่าใครจะหาได้ง่ายๆ เ้าวางใจเถอะ”
“ท่านพี่เ้าคะ ข้าอยากให้เราสร้างกำแพงเสร็จแล้ว อย่าเพิ่งสร้างบ้านนะเ้าคะ รอให้พ้นฤดูหนาวก่อน ข้าไม่อยากเป็เป้าสายตาของชาวบ้าน อาจจะมีผู้ไม่หวังดีกับเราก็ได้”
“นี่คงเป็เหตุผลที่เ้าไม่ยอมปลูกพืชผักที่เ้าหามาใช่หรือไม่”
“ใช่เ้าค่ะ อีกอย่างถ้าหากว่าอยู่ๆ ท่านพี่ก็สร้างบ้านใหญ่โตนั่นจะยิ่งทำให้เกิดความสงสัยใคร่รู้ของชาวบ้าน และก็จะมีเื่น่ารำคาญตามมาเ้าค่ะ ข้าถึงตัดสินใจทำกำแพงก่อน จากนั้นเราค่อยเข้าป่าล่าสัตว์และหาของป่าขายไปควบคู่กัน”
“อืม พี่เห็นด้วยกับเ้า คนบางจำพวกพอเห็นเราตกต่ำก็จะยิ่งซ้ำเติม แต่พอเราลืมตาอ้าปากได้ ก็จะเข้ามาหาผลประโยชน์ คนพวกนี้น่ารังเกียจที่สุด”
“ข้ารู้เ้าค่ะท่านพี่ ต่อไปเราจะทำอะไรก็ต้องระวังให้มากขึ้น ค่อยๆเป็ค่อยๆไปนะเ้าคะ ข้าจะให้น้องรอง กับน้องเล็กเข้าเรียนที่สำนักศึกษาก่อน ”
“ ได้ตกลง เอาไว้พี่จะไปติดต่อสอบถามเอาไว้ก่อน รีบกลับกันเถอะ ต้าหวังคงหิวน้ำแล้ว ดูมันเดินไปโน้นแล้ว”
“ข้าว่ามันห่วงกลับไปเล่นกับน้องเล็กมากกว่า สงสัยจะชวนกันไปเล่นน้ำที่ลำธาร ท่านพี่เลือกลาได้ดีจริงๆนะเ้าคะมันฉลาดมากและเพราะต้าหวังทำให้เราหมดห่วงเื่เงินสร้างบ้าน”
“พี่ไมไ่ด้เลือกหรอก ถิงเอ๋อร์น้องเล็กเลือก และน้องรองก็ชอบมันมากเช่นกันพี่ก็เลยตามใจพวกเขา”
ทั้งสองคนเดินกลับมาถึงบ้านก็เห็นต้าหวังรออยู่หน้าบ้านแล้ว มันยืนรอนิ่งๆพอทั้งคู่เดินมาถึงมันก็เดินนำหน้าเข้าบ้านทันที หลังจากที่เฉิงคุณเอาตะกร้าออกจากหลังของมัน ไม่รอช้ามันรีบวิ่งไปหลังบ้านทันทีและแวะกินน้ำที่คอกนิดหน่อย จากนั้นมันก็ไปเล็มหญ้าใกล้ๆกับบริเวณที่สวี่คุณกับฮั่นคุณกำลังเก็บปลาที่ตากแห้งแล้วลงตะกร้า
“ต้าหวัง เ้ากลับมาแล้วหรือ สนุกหรือไม่ เอาไว้วันหลังข้าจะพาไปเก็บผลไม้ป่าแถวๆนี้ก็แล้วกัน"
ต้าหวังอยากจะโอ้อวดจริงๆว่ามันช่วยหาเห็ดมาให้นายหญิงด้วย และนายหญิงจะทำเตาผิงให้มันด้วยล่ะ แต่ว่าเตาผิงนี่มันอะไรกินได้หรือเปล่า แต่ก็ช่างมันเถอะถึงเวลาก็รู้เองนั่นแหละ หลังจากที่สวี่คุณเอาตะกร้าปลาแห้งไปเก็บในห้องครัวแล้ว ต้าหวังจึงตามสวี่คุณไปอาบน้ำที่ลำธารโดยมีฮั่นคุณวิ่งตามหลังมา ลี่ถิงและเฉิงคุณช่วยกันปอกเปลือกหน่อไม้และนำมาต้มจนหน่อไม้ไม่มีรสขม หน่อไม้บางส่วนนางทำหน่อไม้ดองเก็บเอาไว้
“ถิงเอ๋อร์พรุ่งนี้เ้าจะทำซาลาเปาใส้หน่อไม้ ใช่หรือไม่”
“เ้าค่ะท่านพี่ นอกจากนี้ข้าจะทำน้ำแกงกระดูกหมูกับหน่อไม้ด้วยเ้าค่ะ”
“อืม ให้พี่ช่วยอะไรหรือไม่ อาหารตั้งมากมายเ้าจะทำคนเดียวไหวหรือ ”
“ถ้าเช่นนั้น คืนนี้เราทำซาลาเปาเอาไว้ก่อนพรุ่งนี้ค่อยนำมาอุ่น จะได้ไม่ฉุกละหุกจนเกินไป”
"อืมได้ ตกลงตามนั้น แล้วเย็นนี้จะทำอะไรกินหรือ
“ท่านพี่อยากกินอะไรเป็พิเศษหรือไม่เ้าคะ ”
“พี่ไปเอากุ้งที่ขังไว้มาให้เ้าทำกุ้งคั่วเกลือดีกว่า”
“ได้เ้าค่ะ ท่านพี่เ้าคะหากว่าวันพรุ่งนี้ท่านพี่ไปเก็บปลาจากกับดัก แล้วมีปลาตัวเล็กๆติดมาด้วยท่านพี่ช่วยเอากลับมาให้ข้าได้หรือไม่เ้าคะ”
“เ้าจะเอามาทำอะไรหรือ ถิงเอ๋อร์ ทุกทีเ้าบอกให้พี่ปล่อยกลับลงลำธารไป”
“ข้าจะเอามาหมักทำเครื่องปรุงเ้าค่ะ สิ่งที่ข้าจะทำเรียกว่าน้ำปลา ”
“ได้ๆ เอาไว้พี่จะไปหามาให้เ้า ”
หลังจากที่เฉิงคุณเอากุ้งกลับมาพร้อมทำความสะอาดมาเรียบร้อยแล้ว ลี่ถิงลงมือทำอหารทันทีวันนี้นางทำหน่อไม้ผัดไข่ของโปรดของฮั่นคุณ ปลาทอดเกลือ กุ้งคั่วเกลือและ น้ำแกงหมูกับหน่อไม้ ในตอนที่ทุกคนกินอาหารเย็นอยู่นั้น ต้าหวังเดินตรงมาที่บ้านและยังเอาหัวมุดเข้าไปในหน้าต่างที่เปิดเอาไว้ พร้อมทำจมูกฟุดฟิดๆ
“ต้าหวัง เ้ามาทำไม หรือเ้าหิวเช่นนั้นหรือ ข้าก็เอาหญ้าแห้งกับน้ำเติมให้เ้าแล้วนี่ เ้าไม่อิ่มหรือ”
“ข้าว่าต้าหวังอยากจะกินข้าวกับพวกเรามากกว่า ”
“น้องเล็กเ้ารู้ได้ยังไง ว่าต้าหวังอยากกินข้าวกับพวกเรา”
“แล้วถ้ามันไม่อยากกินข้าวแล้วมันมาทำไมเล่า ทั้งๆที่อาหารของมันมีอยู่เต็มคอก พี่สะใภ้ หน่อไม้ต้มในครัวข้าแบ่งให้ต้าหวังได้ชิมสักเล็กน้อยได้หรือไม่”
“ได้ เอาให้มันไปเถอะ แต่อย่าให้เยอะเกินไปล่ะ ”
“ขอรับ ขอบพระคุณมากขอรับพี่สะใภ้ ต้าหวังไปรอหลังบ้านข้าจะไปเอาหน่อไม้ต้มให้ นี่เ้าเป็ลาหรือเป็หมาเนี่ย เลิกทำจมูกฟุดฟิดๆสักทีน่า มันน่าเกลียดรู้หรือไม่ ไหนจะน้ำลายของเ้าที่ไหลอีก น่าเกลียดจริงๆ เอ้าได้แล้ว กินซะแล้วก็กลับคอกเ้าไปด้วยเข้าใจหรือไม่"
หลังจากที่ต้าหวังได้กินหน่อไม้ต้ม มันรู้สึกว่าอร่อยมากหวานมากด้วย ไม่เสียแรงที่มันขนกลับมาตั้งเยอะ อาหารของมนุษย์นี่ก็อร่อยดีเหมือนกัน หลังจากนั้นมันก็เดินกลับคอกไปนอนสบายใจทั้งคืน ส่วนสองสามีภรรยาช่วยกันทำซาลาเปาไส้หน่อไม้จนเวลาล่วงเลยเข้าไปถึงปลายยามซวี ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าอะไรที่ควรทำก้ทำไปหมดแล้วทั้งคู่กลับเข้าห้องนอนทันที แต่วันนี้เฉิงคุณไม่ได้แอบกินเต้าหู้ลี่ถิงเหมือนดังเช่นที่ผ่านมา เขากลับดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและหลับไปทั้งอย่างนั้น
“ตาทึ่มเอ๊ย ตกลงจะรออะไรเนี่ย ” ลี่ถิงบ่นในใจจากนั้นก็หลีบตามเฉิงคุณไปอีกคน
ยามอิ๋นทุกคนในบ้านตื่นขึ้นมาพร้อมกันหมดไม่เว้นแม้กระทั่งน้องชายทั้งสองคน วันนี้เป็วันแรกที่นายช่างจะพาคนงานเข้ามาก่อสร้างกำแพงบ้าน เฉิงคุณไปเก็บปลาจากกับดักและไม่ลืมที่จะเอาปลาตัวเล็กกลับมาด้วย จากนั้นก็ยกขึ้นเกวียนต้าหวังเองก็เดินเข้ามาหาเฉิงคุนอย่างรู้ความ ต้าหวังเองก็ตื่นแต่เช้าไม่แพ้เ้านายของมัน หลังจากตื่นมันก็จะจัดการดื่มน้ำและกินหญ้าที่ฮั่นคุณเตรียมเอาไว้ให้ั้แ่เมื่อวาน หลังจากกินเสร็จมันก็เดินออกมารอเฉิงคุณบริเวณใกล้ๆกับเกวียน วันนี้หลังจากส่งปลาแล้วเฉิงคุณจะเอาเห็ดที่ต้าหวังหามาให้เมื่อวานนำไปขายให้หมอชรา
“ท่านพี่วันนี้ ช่วยซื้อถั่วเหลืองกลับมาให้ข้าสัก 10จินนะเ้าคะ”
“ได้ พี่ไปก่อนแล้วจะรีบกลับ เ้าสองคนอยู่ช่วยงานพี่สะใภ้ให้ดีๆ เข้าใจหรือไม่”
“ขอรับท่านพี่ ข้าทราบแล้ว”
“ต้าหวังไปกันเถอะ” สิ้นคำของนายมันก็ออกเดินทันที แถมวันนี้มันเร่งฝีเท้าเป็พอเศษ ก็แน่ล่ะวันนี้นายน้อยบอกมันว่าจะพาไปเก็บผลไม้ป่าที่เรียกว่าซานจา เอามาให้นายหญิงทำขนมที่เรียกว่าถังหูลู่ให้กิน มันเองก็อยากรู้ว่าไอ้เ้าถังหูลู่นี่มันจะอร่อยขนาดไหนกัน มันจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจะได้ถึงในเมืองไวๆ แต่จะว่าไปแล้วทำไมนายท่านไม่ซื้อลาหรือวัวเพิ่ม มันจะได้อยู่เที่ยวเล่นกับนายน้อย ต้าหวังล่ะไม่เข้าใจจริงๆ
หลังจากส่งปลาที่เหลาอาหารเสร็จแล้ว เฉิงคุณมุ่งหน้าไปที่ร้านขายธัญพืชก่อน หลังจากที่ซื้อถั่วเหลืองจำนวน10จินแล้ว เขาจึงบอกให้ต้าหวังไปที่ร้านของหมอชราเพื่อนำเห็ดหลินจือ 4 ดอก ที่เก็บมาเมื่อวานนำไปขาย ทันทีที่มาถึงก็พอดีกับที่หมอชราเดินออกมาจากในร้าน เมื่อกว่าทักทายหมอชราแล้ว เฉิงคุณก็เดินตามหมอชราเข้าไปด้านในเพื่อเจรจาต่อรองราคาของเห็ดหลินจือ
“คารวะท่านหมอขอรับ”
“ตามสบายเถอะ ว่าแต่วันนี้เ้าได้อะไรมารึ”
“วันนี้ข้ามีสิ่งนี้มาขอรับ หวังว่าท่านจะให้ราคาที่ยุติธรรมกับข้าเช่นเคยนะขอรับ”
“นี่มัน นี่มันเห็ดหลินจือแดงนี่ เ้ามีทั้งหมดเท่าไหร่ ข้าจะรับเอาไว้ทั้งหมดและไม่ต้องห่วงข้าให้ราคาเ้าสูงกว่าที่อื่นแน่นอน”
“ข้ามีเพียง 4 ดอกนี้เท่านั้นขอรับ ไม่ทราบว่าท่านจะให้ราคาเท่าไหร่”
“ดอกใหญ่ 2 ดอกนี้ข้าให้ดอกละ 40 เหรียญทอง ส่วน 2ดอกเล็กลงมาหน่อย ข้าให้ดอกละ 30 เหรียญทอง”
“ขอบคุณมากขอรับ เอาไว้หากข้ามีสมุนไพรหายาก ข้าจะมาใหม่”
“ได้ ขอบใจเ้ามาก รอสักครู่ข้าจะไปเอาตั๋วเงินมาให้ เงิน 140 เหรียญทองนี้เ้าจะรับแบบไหน”
“เอาตั๋วเงิน 100 เหรียญทอง 1ใบ ใบละ 10 เหรียญทอง 4ใบ ขอรับ”
“ได้รอข้าสักครู่”
หลังจากที่เฉิงคุณนับเงินจากหมอชราแล้ว เขาก็ออกมาและสั่งให้ต้าหวังไปโรงรับฝากเงินก่อน หลังจากนำเงินที่ขายเห็ดหลินจือฝากเอาไว้ทั้งหมดแล้ว เขาก็เดินทางกลับบ้านทันที เมื่อเขากลับมาถึงบ้านก้เห็นนายช่างกำลังจัดสรรค์คนงานเพื่อแบ่งงานกันทำและเริ่มสร้างกำแพงล้อมรอบที่ดินของเขา เขาจึงรีบไปช่วย ลี่ถิงเตรียมอาหารกลางวัน ส่วนน้องชายทั้งสองเอาตะกร้าและหายไปกับต้าหวัง
5K
![[PWP] บันทึกรัก กลลวงสวาท](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741348923_86908988.webp)
