บทที่27 เ้าเล่ห์จริงนะ
เมื่อหมอกสีดำปกคลุมไปทั่วบริเวณที่พวกของเนี่ยฟงยืนเตรียมพร้อมอยู่ก็มีเสียง คนพูดขึ้นมาว่า”ศิษย์น้องทั้งสี่พวกเราขอหินอสูรได้หรือไม่แม้เราจะมองไม่เห็นแต่พวกเ้าสู้พวกเราไม่ได้หลอกเราแค่้าหินไม่อยากทำร้ายพวกเ้า”เนี่ยฟงได้ยินแล้วเขาก็ยิ้มออกมา”ศิษย์พี่เราคงมอบหินให้ไม่ได้พวกเรา้าเป็ที่หนึ่งเช่นกัน”เนี่ยฟงพูดหนักแน่น”ศิษย์น้องพวกข้านั้นอยู่ขั้นิญญาแห่งเซียนพวกเ้าสู้เราไม่ได้หรอก”พวกเข้าเตือนถึงความห่างชั้นอีกครั้ง”ศิษย์พี่ด้วยพลังอาจสู้ท่านไม่ได้แต่ว่ามันมีวิธีสู้คนที่แข็งแกร่งกว่าอยู่นะศิษย์พี่”เนี่ยฟงยิ้ม”เมื่อเ้าไม่ยอมเราคงต้องใช้กำลัง”
พวกเขาทั้งสี่ล้อมกลุ่มของเนี่ยฟงไว้สี่ด้านแล้วมีไฟลุกติดที่ตัวเขาทั้งสี่จากนั้นเปลวไฟก็เผาระหว่างกลาง ที่พวกเขายืนสี่ด้านล้อมอย่างรุนแรง เนี่ยฟงรออยู่แล้ว
ลมหายใจอสูร!!!!
ตู้ม!!!!
พลังไฟโดนสะท้อนกลับทั้งสี่กระเด็น ที่เนี่ยฟงใช้หมอกพลางก็เพื่อไม่ให้เห็นว่าเขารอรับการโจมตี. “นี่มันทักษะอะไรกันรุนแรงกว่าพลังของพวกเรา”หนึ่งในสี่ปีศาจสีแดงพูด แต่อาการาเ็ก็ไม่มากพอที่จะหยุดพวกเขาทั้งสี่ พวกเขาทั้งที่กำจัดควันออกทั้นที เขาใช้อาวุธิญญา สนับมือต่อยลงพื้นทำให้เกิดคลื่นพัดหมอกออกไป แต่ว่าเนี่ยฟงรออยู่แล้ว
หมื่นกระบี่มืด
เมื่อควันสี่ดำหายปรากฎกระบี่พุ่งออกมาโจมตีพวกเขาทันที เย่หวิ๋นยิงธนูใส่คนใช้สนับมือทันที เขาปัดป้องอย่างรวดเร็ว เมื่อลูกศรหมดกรบี่ก็ตามมา อีกสามคนจะะโมาช่วยแต่ก็โดน ฟานเยว่ และซานหนิงสกัดไว้คนที่ใช้สนับมือต้านไว้ได้สองอึดใจจากนั้นเขาก็ลอยกระเด็นไป
บังอาจนัก!!!
เมื่อลอยไปเขาะโออกไปพร้อมกลับที่มือเขามีเปลวไฟสองข้างแล้วต่อยไปที่เนี่ยฟงขณะลอยอยู่กลางอากาศ ลูกไปออกจากหมัดนั้นพุ่งตรงไปยังเนี่ยฟง เนี่ยฟงหนี่ไม่ทันมันเร็วเกินไป เกราะาาพิษ!!! เกราะสีเขียวโปรงแสงราวกับเกราะนักรบปกคลุมร่างเนี่ยฟง
ตู้ม!!!
พรวด...เืทะลักออกจากปากเนี่ยฟง”บ้าเอ้ยพลังต่างกันเกินไปรับตรงๆมีหวังตายแน่ๆ”เนี่ยฟงสูดลมหายใจ
หมอกคลั่ง!!!
หมอกปกคลุมอีกครั้ง”ศิษย์พี่ท่านจะเป็คนแรกที่ข้าใช้ท่านี้ ปราณอสูร!!!! เมื่อเนี่ยฟงสะบัดกระบี่แต่ละครั้งเกิดคลื่นพลังสีดำพุ่งใส่เป้าหมายด้วยความเร็วและรุนแรงมาก แน่นอนกระบี่ไวจนมองไม่ทัน
ตู้ม......ตู้ม......ตู้ม
“เ้าเด็กนี่ลูกไม้เยอะจริง”เย่หวิ๋นคอยยิงสนับสนุนศิษย์พี่ทั้งสองแต่พวกเขาแข็งแกร่งเกินไป ซานหนิงถูกคนที่ใช้หอกยาวฟาดไปที่ท้องอย่างแรกร่างนางลอยผ่านฟานเยว่ไปกระแทกต้นไม้ ฟานเยว่สู้กับคนที่ใช้ดาบ
เคร้งงงง
เขารับมือฟานเยว่ได้อย่างสายๆกลับกันฟานเยว่สู้อย่างยากลำบาก ขณะเดียวกันพริบตาคนที่ใช้กระบี่อ้อมมาข้างหลังเย่หวิ๋น
ป้ง!!!
เย่หวิ๋นลอยตามแรงเตะของชายถือกระบี่เย่เหวิ๋นก็เร็วพอกันนางใช้มิดสั่นฟันไปที่ขาเกิดรอยแผลที่ข้อเท้าจนเืออกเขาโกรธจัดวิ่งไปจะซ้ำ
ในขณะที่เนี่ยฟงใช้ปราณกระบี่โจมอย่างบ้าครั้งคู่ต่อสู่เข้าหลบได้ไวพอๆกัน พริบตาเขากระโดนขึ้นสูงแล้วพุ่งใส่เนี่ยฟงเขาโดนต่อยกระเด็นไปไกลในเวลาเดียวกันก็เห็นว่าเย่หวิ๋นกำลังจะแย่ปราณกระบี่วิ่งไปขวางระหว่างแย่หวิ๋นและผู้ที่ใช้กระบี่ ทางด้านฟานเยว่แย่พอๆกัน ผู้ใช้ดาบฟันด้วยความเร็วฟานเยว่หมุนตัวควงเคียวปัดป้องดาบฟันโดนที่เอวนางแต่ว่าเคียวของนางก็ไวพอมันเฉือนโดนแขนเขานิดหน่อย ดาบยังคงไล่ตามฟานเยว่อย่างไม่ขาดสายในตอนนี้แผลของฟ่านเยว่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซานหนิงได้รับาเ็จากการกระแทกต้นไม้ผู้ใช้หอกทะลวงแทงเขามา มีดในมือทั้งสองปัดอย่างรวดเร็วแต่ว่ามันก็ยังเร็วไม่พอนางเอียงตัวหลบแต่ว่าไม่พ้นหอกเข้าที่ไหร่ซ้ายของนางแต่นางก็ฟันไปที่ไหร่เขาเช่นกัน. ทังสามคนโดนกดดันอย่างหนัก
เนี่ยฟงหลังจากช่วยเย่หวิ๋นชายใช้สนับมือก็พุงใส่เขาเต็มแรงหมัดของเขาต่อยมาทีเนี่ยฟงกระเด็นไปหลายก้าว “พลังหางชั้นกันเกินไปพวกเขาแข็งแกร่งกันจริงๆ”เนี่ยฟงคิดในใจ วินาทีเดียวดันหมัดเสยขึ้นมาเนี่ยฟงใช้แขนัปัดจากนั้นใช้กระบี่แทงสวนไปเขาหลบได้แต่ก็ช้าไปเสี่ยววินาทีกระบี่เนี่ยฟงแทงโดนหน้าอกแต่ก็ตื้นไป เหตุการณ์ที่เกินขึ้นทั้งหมดเพียงไม่กี่อึดใจก็สู้กันหลายร้อยท่าแล้ว
“บ้าเอ้ย...ศิษย์น้องเห็นที่พวกเ้าต้องโดนดีสะแล้วพวกเราปลดพลัง”ทันใดนั้นทั้งสี่คนปลดปล่อยพลังิญญาแห้งเซียนไฟลุกไปทั้งตัว นางทั้งสามตะลึงรวมถึงเนี่ยฟงด้วย แต่ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็เริ่มผุดขึ้นมา
ทันได้นั้นศิษย์พี่ทั้งสี่ทรุดตัวลง “บ้าจริงเกิดอะไรขึ้นทำไม่ขยับไม่ได้”ทุกคนขยับรางกายไม่ได้ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“ศิษย์พี่ทั้งสี่ข้าบอกแล้วว่ามีวิธีเอาชนะพวกท่านอยู่ อ่า..ฮ่า”เนี่ยฟงยิ้มอย่างเ้าเล่ห์”เ้าทำอะไรพวกเรา”พวกเขาทั้งสี่อาการเริ่มแย่ลง”ข้าจะเล่าให้ฟัง ตอนที่ท่านล้อมพวกข้าไว้เดิมข้าจะให้หมอกพิษกำจัดศิษย์พี่แต่ว่าพวกศิษย์พี่น่าจะใหวตัวทันข้าเลยเปลี่ยนแผน ช้าใช้ยาพิษทาที่อาวุธของทุกคนขอแค่ท่านโดนเขาสักแผลก็จบแล้วที่จริงพวกท่านปลดปล่อยพลังั้แ่แรกเราก็แพ้แล้ว”คนทั้งสี่ทำหน้าแค้น”เนี่ยฟงแผนเ้าทำเราเกือบตายเ้าบ้า”ซานหนิงพูด ฟานเยว่ไม่สนใจจับพวกเขามันติดกับต้นไม้ “ศิษย์พี่งั้นพวกเราขอหินอสูรของพวกท่านล่ะนะ”พวกเขาทั้งสี่โกรธจัด แต่มือของเนี่ยฟงก็ล้วงกระเป๋าไปหยิบหินมา. หินระดับสี่ 5 ก้อน ระดับสาม 20 ระดับสอง1500หินระดับหนี่ง 600 ก้อน รวมกับของเดิมเป็
2904 “ทีนี้เราก็ไม่ต้องล่าอสูรแล้วแค่หาที่ปลอดภัยรอถึงตอนเย็นพรุ่งนี้เราก็ชนะแล้ว”ซานหนิงพูด”ใช่แล้วศิษย์พี่พวกเราต้องรักษาตัวด้วยเราาเ็หนักอยู่”ทุกคนกินยาและเดินพลังรักษาตัว เนี่ยฟงให้ยาแก้พิษพวกเขาแต่ว่ายานี้จะทำให้ใช้พลังิญญาไม่ได้สองชั่วยามยามเมื่อพวกเขาอาการดีขั้นแต่ยังใช้พลังิญญาไม่ได้ “ว่าแต่พวกท่านชื่ออะไรกันบ้าง”พวกเขาไม่ตอบเนี่ยฟง”เอาล่ะไม่เป็ไรศิษย์พี่พวกเราไปก่อนนะ ท่านเดินพลังได้ก็เผาเชือกเองนะ”แล้วพวกเขาก็เดินไป
เมื่อเดินมาได้สักพัก”อสูรจะไม่ทำร้ายเขาหรือเนี่ยฟง”เย่หวิ๋นกังวล”ไม่เป็ไรป่าแถบนี้เป็ลังหมาป่าแต่เราฆ่ามันตายยกลังไปแล้ว”ได้ยินดังนั้นนางก็ยิ้มออกมา
ทางดานผู้ชมที่กำลังตะลึงอยู่ “เ้าหนุ่มนั่นมันเก่งทั้งทักษะและวางแผนเลยทีเดียวเขาเอาชนะิญญาแห่งเซียนได้ทั้งที่ตัวเองแค่ิญญาก่อกำเนิดอนาคตหากไม่ตายก่อนเข้าต้องเป็คนสำคัญในทวีปอย่างแน่นอน”อาจารย์ท่านหนึ่งพูดเหม่ยตู้ซานางก็รู้สึกตะลึงนางรู้ว่าเนี่ยฟงเก่งแต่ว่านี่ออกจะเกินกว่าที่นางคิดไวมาก แล้วนางก็ยิ้มออกมา “นี่ข้าคนพบแล้วสินะ”นางคิดในใจ
แล้วยามเช้าก็มาถึง เนี่ยฟงและคนในทีมเริ่มเหนื่อยจากการสู้กับฝูงหมาป่าและศิษย์พี่ทั้งสี่แล้วยังได้นอนแค่นิดเดียวทำให้พวกเขาอ่อนล้า ในตอนนี้ต้องหาที่หลบภัย พวกเขาเดินมาสามชั่วยามแล้วแต่ยังหาที่ซ่อนตัวไม่ได้
เมื่อเดินต่อมาอีกสักพักเนี่ยฟงสังเกตเห็นถ้ำทีามีกิ่งไม้ขวางปากถ้ำอยู่จึงรีบเดินไปดู “เ้าจะไปไหนเนี่ยฟง”ซานหนิงถาม”ศิษย์พี่มาทางนี้ข้าเจออะไรบางอย่าง”เมื่อเดินมาถึงพวกเขาเอากิ่งไม้ออกก็เป็ถ้ำเล็กๆพอให้พวกเขาหลบได้เนี่ยฟงเอากิ่งไม้มาปิดปาก้ำไว้เพื่อพลางตา จากนั้นทุกคนก็พักผ่อนจากความเหนื่อยล้า
เนี่ยฟงพิจารณาป่าแถบที่เขาพักอยู่ว่ามันเงียบสนิทเกินไปต้องมีอสูรระดับสูงอยู่แน่หรือไม่ก็โดนล่าไปแล้วแต่เขาก็ไม่เห็นซากอสูรแม่แต่ตัวเดียวแล้วความคิดก็หยุดลงเขาหลับไปในที่สุด
ขณะเดียวกันศิษย์พี่ทั้งสี่ก็ออกตามหาพวกของเนี่ยฟงหวังจะชิงหินอสูรคืนแต่ว่าไม่มีแม้แต่วี่แววของพวกเขาเลย ความจริงระหว่างทางเนี่ยฟงแอบกลบเกลื่อนร่องรอยของพวกเขาไว้พวกศิษย์พี่จึงตามรอยยาก”ข้าว่าเ้าเด็กผู้ชายนั่นมันแผนสูงเกินเด็กจริงๆ”คนหนึ่งในกลุ่มพูด ความจริงพวกเขาอายุ20แล้วจะออกจากสำนักปีหน้าต้องมาแพ้เด็กอายุสิบปีเขารับไม่ได้ ชื่อของพวกเขาคือ คนใช้สนับมือชื่อ ซิงโจว คนใช้หอกชื่อ หัวซัน คนใช้ดาบชื่อ เต้าหลิง คนใช้กระบี่ชื่อจงเว่ยสง พวกเขาเป็คนเก่งแต่ว่าไม่ค่อยสนใจเื่การแข่งเท่าไรแต่ปีหน้าจะออกจากสำนักก็เลยลงแข่งไม่นึกเลยจะมาแพ้เด็กเ้าเล่ห์
เนี่ยฟงตื่นขึ้นเขาหลับไปหลายชั่วยามก็มีเสียงร้องเดังออกมา
โฮ่ง....!!!!!!!!
899
