ธามยืนพิงวงกบประตูห้องลูก
มองร่างเล็กที่นอนกอดตุ๊กตากระต่ายตัวโปรด ผ้าห่มถูกถีบกองอยู่ปลายเตียงเหมือนทุกคืน
"เหมือนมาม้าไม่มีผิด" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบา ๆ
กั้งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมาถลึงตาใส่ทันที
"ใครถีบผ้าห่ม"
"ก็คนที่กำลังเถียงผมอยู่ไงครับ"
"ธาม!"
ธามหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าไปห่มผ้าให้ลูกชายอย่างเบามือ ปลายนิ้วลูบศีรษะเด็กน้อย ผมดกน้ำยิ่งกว่าก่อนป่วย
หัวใจของเขาอุ่นวาบทุกครั้ง ที่มองภาพนี้ ทุกครั้งที่เห็น ต้นกล้ายิ้ม เขายังรู้สึกเหมือนปาฏิหาริย์ เหมือนวันที่เด็กคนหนึ่งเกือบหลุดลอยไปจากโลกนี้ แต่กลับเลือกจะสู้ เพื่อความฝันเล็ก ๆ ของตัวเอง
ทั้งสองเดินกลับเข้าห้องนอน กั้งกำลังจะขึ้นเตียง แต่กลับถูกแขนแข็งแรงดึงเอวเอาไว้เสียก่อน
"อะไรอีก"
"คิดบัญชีครับ"
"บัญชีอะไร?"
"ดอกเบี้ย!"
กั้งนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้เื่ที่ธามชอบลูกว่าเขาไม่ยอมให้หอมแก้ม และต้นกล้าก็ช่างเข้าอกเข้าใจ
"โอ๊ย!"หมอนถูกฟาดเข้าหน้าอกคนตัวโตทันที
"ยังไม่เลิกอีกเหรอ"
"ไม่ได้"ธามตอบหน้าตาย"ลูกสั่งไว้"
"ลูกหรือคุณ"
"ลูก"
"โกหก"
"จริง"
ธามยิ้มบาง ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ จนกั้งเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาที่ใบหู
"คุณรู้ไหม?"เสียงทุ้มดังแ่
"อะไร?"
"ขอบคุณนะ"
กั้งชะงัก มันใช่แค่คำหวาน ๆ แต่มันคือความรู้สึกจริงๆ ร่างเล็กก้มหน้าลง พยายามซ่อนรอยแดงบนใบหน้า แต่กลับถูกปลายนิ้วของอีกคนเชยคางขึ้นมา
"แล้วก็..."
"อะไรอีก"กั้งแกล้งพูดเสียงแข็งแก้อาการเคาะเขิน
"ขอบคุณนะ..ที่วันนั้น"
"วันไหน"
"วันที่ยอมจ่ายค่าจ้าง"
กั้งอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะนึกออก แต่แล้วใบหน้าแดงก็ร้อนผ่าวหนักยิ่งขึ้นทันที"คนบ้า!"
ธามหัวเราะลั่น เสียงดังจนอีกคนต้องรีบเอามือปิดปาก
"เดี๋ยวลูกตื่น!"
"ไม่ตื่นหรอก"
"ธาม!"
ธามอมยิ้ม ก่อนจะก้มลงแตะหน้าผากอีกคนเบา ๆ สายตาคมที่เคยดุเวลานี้กลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ
"รักกั้งที่สุด"ประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้กั้งนิ่งไปทั้งตัว
เื่ราวร้ายมากมาย ความกลัว วันที่คิดว่าจะเสียต้นกล้าไป แต่สุดท้าย...เขากลับได้ทุกอย่างเพราะผู้ชายคนนี้
กั้งยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกตัวขึ้น แตะจูบที่มุมปากของธามอย่างรวดเร็ว
"กั้งผมก็..ระ."ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
"ต้นกล้าเห็นนะครับ"
ทั้งสองสะดุ้งโหยงพร้อมกัน หันไปมอง พบเด็กชายตัวแสบยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่หน้าห้อง
"ต้นกล้ายังไม่นอนอีกเหรอ!"
กั้งร้องลั่น ต้นกล้ายิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะชี้นิ้วใส่ทั้งคู่ "ปาป๊า"
"หือ"
"คืนนี้อย่าลืมจ่ายดอกเบี้ยมาม้าด้วยนะครับ"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องไปสามวินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะของธามจะดังลั่นบ้าน ส่วนกั้งนั้น คว้าหมอนลูกเดิม วิ่งไล่ตีพ่อ ส่วนลูกตัวแสบวิ่งหนีหายเข้าห้องตัวเอง
“ธาม!..ต้นกล้า!..พอกันพ่อลูก..เข้ากันดีจริงงง..”
“โว้ๆ ..ต้นกล้าไม่เกี่ยวเด้อ..ไปแล้ว..ฝันดีปาป๊ามาม้า ฮ่าๆ”
“โอ๊ยกั้งจ๋า..ที่รัก”
“คนบ้า!..แล้วทำไมไม่ล็อกประตู..เกิดลูกมาเจอหนักกว่านี้จะทำยังไง?”
“ครับ..ผัวผิดไปแล้ว..เดี๋ยวแล้วจัดให้สามท่าด็ดๆ พักเลยเบบี้”
“ยังมีหน้ามาพูด...ถ้าทำ ไม่ได้..จับตีให้หลังหักเลย..”
กั้งชี้หน้าต่อว่า อย่างคาดโทษ ยอมรับเลยว่ารสรักที่ธามมอบให้ทุกค่ำคืน มันช่างซาบซ่านมีความสุขเสียจนเขาติดใจคล้ายเสพติด หากวันไหนไม่ได้รับมัน เป็อันกระสับกระส่าย นอนไม่หลับ
“รับทราบที่รัก..ฮ่าๆ ...”ธามหัวเราะลั่น ยิ้มกว้างมีความสุข
ภายใต้เสียงหัวเราะนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่า เด็กคนหนึ่ง เคยฝันเอาไว้ แค่อยากมีปาป๊ามาม้า อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เหมือนเพื่อนคนอื่น
วันนี้...ความฝันเล็ก ๆ ของต้นกล้า กลายเป็ความจริงแล้ว
................................................THE END.......................