หลังจากคุยกับอาชว์จบคณินก็รู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรไปมากทีเดียว เพราะอาชว์เอารูปลูกสาวให้ดูตอนแรกคลอดน้ำใสน่ารักมาก
“ฉันจะส่งรูปน้ำใสเข้าไปในไลน์ให้เอาไหม”
“เอาสิ ไหนดูสิมีรูปอะไรบ้าง ส่งมาให้หมด” คณินตาวาวทันที เขาเป็พ่อแต่ไม่มีแม้แต่รูปของลูกไม่มีอะไรสักอย่าง
อาชว์ทั้งขำและสงสารเพื่อนไปพร้อมกันยิ่งเห็นคณินจับตามองโทรศัพท์เขาราวกับว่าเขาจะส่งรูปน้ำใสไปให้ไม่หมดก็ยิ่งขำมือหนาเปิดแกลอรีแล้วเลือกรูปของน้ำใสั้แ่วันแรกที่ลืมตาดูโลกกระทั่งถึงปัจจุบันที่เขามีในเครื่องส่งไปให้เพื่อนที่เขามีรูปน้ำใสเพราะอยู่ในกลุ่มไลน์บ้าน ซึ่งกัญญาภัคจะอัปรูปลงในไลน์ตลอดแลกเปลี่ยนกับเมียเขาที่ลงรูปเ้าสมุทร
“ฉันส่งให้หมดแล้วที่เครื่องฉันมีเท่าไรก็ส่งให้หมด จะว่าไปน้ำใสก็หน้าตาเหมือนนายอยู่นะ”
คณินยกยิ้มเมื่อฟังจบเขาก็คิดแบบเดียวกับอาชว์ น้ำใสหน้าตาคล้ายเขา มือหนารีบเปิดดูเพื่อยืนยันความจริงทันที“หน้าตาเหมือนฉันมาก นี่ไง รูปนี้เหมือน” คณินยิ้มกว้างหันรูปที่น้ำใสนอนหลับตาพริ้มโชว์ให้อาชว์ดูคนเป็พ่อเหมือนกันอมยิ้ม
...เหมือนกันจริงๆ แต่ตอนนี้ขำท่าทางเพื่อนที่เห่อลูกน้อยมากไม่นึกว่าจะเห็นคณินในมุมนี้ เห็นแต่ควงสาวไปไหนมาไหนตลอด
“ขอบใจมากอาชว์ทำไมน้ำใสน่ารักขนาดนี้ น่ารักมาก”
“หึ”อาชว์ยิ้มหมั่นไส้คนหลงลูก “คุณกั้งไม่เคยลงรูปลูกในโซเชียลเลย อย่างที่รู้คุณกั้งเป็แม่เลี้ยงเดี่ยว เลยไม่อยากตอบคำถามคน เลยเลือกไม่ลงรูปคุณกั้งเลยเอามาลงในไลน์กลุ่มบ้านแทน”
คณินรู้สึกว่าหัวใจบีบรัดขึ้นมาทันทีสงสารลูก น้ำใสน่ารักไม่เห็นมีอะไรต้องน่าอับอายปิดบัง “ฉันเข้าใจคุณกั้งแล้วก็สงสารเขาด้วย ถ้าเขาบอกฉัน ฉันก็พร้อมรับผิดชอบ แต่เขาเลือกที่จะไม่บอก”
“เขาไม่บอกนายก็เพราะเขาไม่้าให้นายรับผิดชอบเขาคิดว่าดูแลลูกได้ พูดง่ายๆ คือเขาไม่้าเงินนาย”
“คุยกับนายฉันคิดว่าฉันเครียดกว่าเดิมอีกว่ะอาชว์”
“ฉันพูดเื่จริงให้นายเตรียมใจคุณกั้งไม่เหมือนใคร”
“เื่นี้ฉันรู้ดี”คณินพูด ปากหยักลึกขยับเป็รอยยิ้มพอใจ นึกถึงท่าทางดื้อดึงใบหน้าสวยยามต่อล้อต่อเถียง ไปถึงกระทั่งยามที่สยบอยู่ใต้ร่างของเขาเธอเหมือนไฟที่แผด ทำให้เขาร้อนรุ่มมาถึงทุกวันนี้
“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน”อาชว์ไม่ได้ให้ความหวังเพื่อนแต่ก็ไม่ได้ตัดกำลังใจไปเสียทีเดียวเื่นี้ละเอียดอ่อนมากเพราะมีน้ำใสมาเกี่ยวด้วยถึงหวังดีอย่างไรก็มีขอบเขตของตัวเอง
“ขอบใจ”
“ส่วนเื่เปิดตัวโรงแรมนายได้กำหนดวันหรือยัง” อาชว์วกกลับมาถามเื่งานเพราะนี่คือสาเหตุที่เขามากระบี่
พอมาถึงโหมดงานความขี้เล่นเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็จริงจัง ท่าทีสุขุมเยือกเย็นแตกต่างจากเื่ในครอบครัวที่ทำให้ทั้งคู่เปลี่ยนเป็ใครอีกคนขึ้นมาทันที
“ฉันดูไว้แล้วเดี๋ยวเข้าไปคุยกันในห้องประชุมอีกที” คณินบอก ซึ่งอาชว์ก็เห็นด้วยเพราะมีหลายอย่างที่ต้องสรุปให้จบก่อนจะเปิดตัวโรงแรมเขาบินมาเพื่อประชุมเื่นี้และจะไปคุยกับพ่อตาเื่สัมปทานรังนกด้วย
“คุณกั้งคะสั่งของอะไรหรือเปล่า มีรถจากห้างมาส่งของค่ะ” ป้าพิณแม่บ้านวัยห้าสิบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาถามกัญญาภัคกำลังจับน้ำใสเรอเลยหันมาส่ายหน้า
“เปล่านี่คะกั้งไม่ได้สั่งอะไร ป้าพิณถามเขาสิคะว่ามาส่งบ้านไหน เขาอาจจะมาส่งผิด”
“ป้าถามแล้วค่ะเขาบอกว่ามาบ้านเรา เขาทวนเลขที่บ้านถูกต้องด้วยค่ะ แล้วก็บอกว่าส่งให้คุณกั้ง”
“ส่งให้กั้งหรือคะ”กัญญาภัคเลิกคิ้วถาม “แต่กั้งไม่ได้สั่งอะไร”
“พี่แพรวไปดูให้เองค่ะ” แพรวที่ยืนอยู่ใกล้นายจ้างสาวขันอาสา
“ไม่ต้องหรอกค่ะกั้งไปดูเองดีกว่า” กัญญาภัคยังมั่นใจว่าขนส่งอาจจะส่งผิดบ้านซึ่งเป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นได้ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น เธอเคยเจอเหตุการณ์นี้อยู่ครั้งสองครั้ง
ร่างเพรียวบางสมส่วนสวมเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น อวดเรียวขาเพรียวยาว เส้นผมดำขลับมัดเป็มวยเวลาอยู่บ้านเพราะสะดวกสบายดี ใครที่มาเห็นตอนนี้มักจะพูดว่าเป็คนละคนกับเวลาไปทำงาน
หญิงสาวอุ้มลูกน้อยเดินออกมาด้วยเพื่อสูดอากาศยามสายหน้าบ้านของเธอยังร่มอยู่ใน่เช้าถึงเที่ยง มีสายลมเย็นพัดผ่าน กลิ่นดอกไม้ที่ปลูกอยู่ในกระถางแข่งกันส่งกลิ่นหอมยิ่งทำให้สดชื่น
ร่างสมส่วนผิวขาวผ่องมองดูสวยผุดผาดยื่นหน้าออกไปถาม “มาส่งของให้ใครคะ”
“คุณกัญญาภัคเลิศรพีครับ บ้านเลขที่หนึ่งสี่แปด”
หญิงสาวฟังแล้วก็ประหลาดใจทั้งชื่อนามสกุลและบ้านเลขที่ถูกต้องหมด แต่เธอจำได้แม่นว่าไม่ได้สั่งอะไร“แต่ฉันไม่ได้สั่งนะคะ ใครเป็คนส่งมากันคะ”
“คุณคณินครับ”
“คณิน”กัญญาภัคทวนชื่อนั้นอยู่ครู่ ก่อนจะหน้าเปลี่ยนสีเป็ใ คณินงั้นเหรอ“เขาส่งอะไรมาคะ” เธอถามไปด้วยความอยากรู้ไม่ได้อยากได้ของเขาแค่อยากรู้
“เอ่อ หลายรายการเลยครับผมว่า ผมรบกวนคุณผู้หญิงเซ็นรับแล้วดูเอาเองดีกว่าไหมครับ”
กัญญาภัคไม่เห็นว่าของที่ว่ามีอะไรบ้างเพราะเธอยืนอยู่ในรั้วบ้าน ส่วนคนส่งของนั้นอยู่นอกบ้านและรถกระบะที่ติดโครงหลังคามีประตูปิดทึบก็ปิดบังสายตาจนไม่เห็นว่าของด้านในคืออะไร
“ของกี่กล่องคะ”
3K
