ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

หลังจากที่หลงหยุนเขาได้ทำการ หลอมรวมกับแก่นราชันเทพมังกรบรรพกาลเรียบร้อยแล้ว ทำให้เขานั้นได้สติออกมาแล้วจากนั้นเขาได้กลายร่างเป็นร่าง ราชันย์เทพมังกร เรียบร้อยแล้วทำให้เขาแต่ตอนนี้นั้นมีพลังเพิ่มขึ้นมากมายมหาศาลถึงตอนนี้เขายังอยู่ที่กำเนิดลมปราณระดับ 3 ก็ตามทีส่วนงูอัสนีหนองน้ำหลังจากมันได้เห็นร่างนี้ของหลงหยุนที่ได้ปล่อยกลิ่นอายของมังกรออกมานั้นทำให้มันนั้นร่างกายเริ่มสั่น กลัวนิดหน่อยแล้วในตอนนี้ เพราะถึงอย่างไรกลิ่นของมังกรนั้นก็ไม่ใช่อะไรที่จะดูถูกได้ แต่หลังจากที่มันตั้งสติได้มันก็ไม่รอช้าได้ทำการใช้ อัสนีของมันแล้วปล่อยออกไปในทันทีเข้าโจมตีใส่ หลงหยุนและแล้วทันใดนั้น อัสนีที่มันได้ปล่อยออกมาก็ได้เข้าไปโจมตีใส่หลงหยุนแต่แล้วเมื่ออัสนีนี้ได้เข้าไปปะทะเข้ากับร่างกายของ หลงหยุนแต่ว่าหลงหยุน นั้น เขาก็ได้ทำการยื่นฝ่ามือของเขาออกมาป้องกันใน ทันทีและแล้วอัสนีสายนี้ก็ได้ทำการเข้าปะทะกับ หลงหยุน ที่อยู่ในร่างของราชันเทพมังกร ทำให้เกิดเสียงระเบิดดัง

ตู้ม!!!!??

ส่วนงูอัสนีหนองน้ำหลังจากมาได้ เห็นว่าการโจมตีของมัน ได้ทำการโดนหลงหยุน ไปเต็มๆ มันก็ได้คิดว่าหลงหยุนนั้นต้องบาดเจ็บสาหัสแน่นอนถึงไม่ตายก็ตาม แต่สิ่งที่มันปรากฏ ก็คือว่าหลงหยุนในตอนนี้นั้นกำลังอยู่ท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แล้วเหมือนไม่ได้อาการบาดเจ็บอะไรเลยด้วย

" ดูเหมือนว่า ข้าในร่างนี้ จะมีพลังป้องกันเพิ่มขึ้นมากเลยนะเนี่ย"

และหลังจากนั้นเขาก็ได้หันไปมองที่งูอัสนีหนองน้ำที่มานั้นกำลังตกตะลึงอยู่ในตอนนี้นั่นเองและหลังจากนั้นเขาก็ได้หันไปมองที่งูอัสนีหนองน้ำที่มานั้นกำลังตกตะลึงอยู่ในตอนนี้จากนั้นเขาก็ให้ทำการพุ่งเข้าไปหามันในทันที มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของมันโดยที่มันนั้นแทบไม่รู้สึกตัว

" ตาของข้าบ้างแหละ"

ทันใดนั้น เขาก็ได้ทำการปล่อยหมัดไปที่หัวของมันเต็มๆ ทำให้มานั้นได้กระเด็นลงไปนั้นเองด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ส่วนหลงหยุนที่เขาได้เห็นพลังของเขาในตอนนี้ก็อดตกใจไม่ได้ว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียว ของเขาในตอนนี้นั้นสามารถทำให้งูอัสนีหนองน้ำที่เป็นอสูรระดับหลอมรวมขั้นกลางนั้นถึงกับกระเด็นออกไปได้ ส่วนทางด้านงูอัสนีหนองน้ำหลังจากมันได้โดนการโจมตีของหลงหยุนเข้าไปนั้นเองมันก็ได้รีบทำการตั้งหลักใน ทันทีแล้วหันไปมองที่หลงหยุน ที่ตอนนี้นั้นกำลังอยู่ด้านบนจ้องมองมาอย่างไม่เห็นมันอยู่ในสายตานั่นเองในตอนนี้ นั้นมัน ทำให้ตัวมันนั้นเอง รู้สึกโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากเลยตอนนี้มันได้ทำการพุ่งเข้าไปเพื่อจะโจมตีใส่หลงหยุนอีกครั้งหนึ่ง แต่เมื่อมันพุ่งเข้าไปนั้นหลงหยุน แค่มองมันเฉยๆ จากนั้นหลงหยุน เขาก็ได้ทำการพุ่งมาเข้าโจมตีสวนใส่งูอัสนีหนองน้ำโดยการใช้กรงเล็บมังกรของตัวเองที่มีพลังเพิ่มมากขึ้นที่เปล่งพลังมามากกว่าเดิมนั่นเอง โจมตีใส่งูเอาอัสนีหนองน้ำที่มันได้โจมตีเข้ามา เมื่อ งูอัสนี หนองน้ำ ได้เข้าปะทะกับกรงเล็บมังกรในตอนนี้นั้นมันได้โดนข่วนจนได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้วมีโลหิตไหลออกมาจากร่างกายของมัน พร้อมกับมันได้กระเด็นถอยหลังออกไปนั้นเอง เมื่อมันได้เห็นว่าหลงหยุน ในตอนนี้สามารถทำให้มันได้รับบาดเจ็บได้มันก็ได้รู้แล้ว นั้น เองตัวมันในตอนนี้แทบไม่อยู่ ในสายตาของหลงหยุน

" ดูเหมือนว่าข้าจะสามารถจัดการมันได้อย่างเลยสินะ ไม่นึกเลย ร่างของข้าในตอนนี้จะแข็งแกร่งมากมายขนาดนี้ เหมือนว่า ข้าในร่างนี้ จะมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับลม ปราณ สินะ แต่คงเป็นเพราะว่า ข้านั้นมี พลังในการต่อสู้ข้ามระดับได้ข้าเลยสามารถต่อกรกับมันได้"

ระหว่างที่หลงหยุนที่กำลังสนใจกับความแข็งแกร่งของตัวเอง นั้นเองทันใดนั้นเขาก็สามารถรู้สึกถึงพลังในร่างกายของเขาได้ว่ามันกำลังค่อยๆหายไปแล้วนี้

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพลังของข้าเริ่มหายไปแล้ว"

หลงหยุนเขานั้นได้รู้สึกตัวแล้วว่าในตอนนี้นั้นพลังของเขาก็ได้เริ่มค่อยๆไหลออกหายไปทีละนิดและหน่อยเหมือนว่าล่ะเขาจะหลุดออกจากร่างนี้ได้ทุกเมื่อในตอนนี้นั้นเอง แต่ตอนนี้เขาต้องรีบจัดการงูอัสนีหนองน้ำแล้ว

" ไม่ดีแน่เราต้องรีบจัดการแล้ว"

ทันใดนั้น หลงหยุนเขาไม่รอช้าอีกต่อไป ได้ทำการพุ่งเข้าไปใส่งูอัสนีหนองน้ำ ทางมันก็ไม่ยอมเช่นกันมันได้ทำการสร้างเกาะสายฟ้ารอบๆตัวเพื่อคุ้มกันการโจมตีของหลงหยุนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาใส่มันแต่ว่าลงอยู่นั้นสามารถทำร้ายได้อย่างง่ายดายโดยการใช้หาของเขาต้องการฟาดไปที่เกราะนั้นทีเดียว ทันใดนั้นหางของมังกรได้ฟาดเกราะที่งูอัสนีหนองน้ำมันได้สร้างขึ้นมา ไม่เกิดเสียงดันลั่นระเบิด

ตู้ม !!!

ทันใดนั้น เกราะที่งูอัสนี นั้นได้สร้างมาถูกทำลายลงไปอย่างง่ายดายโดยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นทางของหลงหยุน หลังจากได้เห็นโอกาสในการโจมตีใส่งูอัสนีหนองน้ำแล้ว ก็ไม่รอช้าได้ทำการใช้ ท่ากรงเล็บมังกรปฐพี โจมตีเข้าไปที่ งูอัสนีหนองน้ำโดยการโจมตีนี้นั้นมีความรุนแรงมากกว่าครั้งไหนๆที่หลง หยุนเคยใช้มานั่นเอง ส่วนทางของงูอัสนีหนองน้ำหลังจากมัน ได้โดนการทำลายเกราะพลังของมันเข้าไปมันนั้นก็ไม่สามารถยังตั้งหลักได้โดยการโจมตีนี้ของหลงหยุนเข้าไปเต็มๆแล้วเมื่อการโจมตีนี้ได้โดนงูอัสนีหนองน้ำทำให้ตัวของมานั้นถึงกับแตกระเบิดสลายไปทันทีออกกลายเป็นชิ้นๆในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แล้วทำให้เลือดของมันทำให้น้ำในแถวนี้นั้นอาบไปด้วยโลหิตของมันนั้นเองจนน้ำที่บริสุทธิ์นั้นกลายเป็นสีแดง หลงหยุน นั้นก็ได้ ไปเก็บแก่นอสูรของมันมาใส่ไว้แล้วได้หันไปดูร่างของมันที่ได้แตกสลายไปนั่นเอง

" ดูเหมือน ข้าจะจัดการได้ ได้แล้วสินะ"

แต่แล้วทันใดนั้นร่างของหลงหยุนตอนนี้นั้นผมจากสีทองของเขากับดวงตาของเขาก็ได้กลายมาเป็นสีดำเหมือนเดิมพร้อมกับหางมังกรกับกรงเล็บมังกรตอนนี้ได้กลับเป็นแบบเดิมเช่นกันโดยไม่ได้เป็นรัศมีพลังอะไรออกมาเลย หลงหยุน เขานั้นได้ทำการมองไปที่ ร่างของเขาที่พลังเขาไม่ค่อยสลายหายไป

" ดูเหมือนว่าจะใช้ได้แค่ 1 นาทีนะ"

ใช่แล้วหลงหยุนเขาได้จัดการ งู อัสนีหนองน้ำแล้วแล้วเขาก็รู้แล้วว่าตอนนี้ร่างของเขาใช้ได้แค่ 1 นาทีเท่านั้นเอง

" สงสัยคงเป็นเพราะว่าพลังของ ข้าตอนนี้มันต่ำเกินไปเลยไม่สามารถควบคุม สภาพร่างนั้นได้นานเท่าไหร่แต่ก็ช่างเถอะเดี๋ยวสักวันหนึ่งข้าก็ควบคุมได้เอง"

แล้วหลังจากนั้นเขาก็ได้หันหลังไป ตรงจุดที่เขาบอกให้หลานหยู ได้ไปนั้นเองในตอนนี้นั้นเขาได้สังเกตเห็นว่าเธอนั้นได้หายไปแล้วนั้ยเองในตอนนี้

ตัดมาที่หลานหยู ที่ตอนนี้นั้นเธอได้ทำการหนีออกมาจากถ้ำอสูรมืดได้แล้วนั้นเองในตอนนี้แล้วมาอยู่ด้านนอก เธอนั้นนั้นตอนนี้กำลังรอหลงหยุน อย่างใจจดใจจ่อ

" หวังว่าเจ้าคงไม่เป็นอะไรนะรีบกลับมาสักทีสิข้าไม่น่าปล่อยให้เจ้าหน้าจะสู้คนเดียวเลยข้าควรสู้ก็อยู่กับเจ้าแต่เจ้ากลับทำไมต้องให้ข้าหนีมาคนเดียวข้าไม่เข้าใจนัก"

หลานหยู เธอในตอนนี้นั้นรอ หลงหยุนมานานก็เริ่มรู้สึกคิดว่าหลงหยุน ในตอนนี้จะมีชีวิต อยู่หรือไม่ นั่นเอง เพราะเธอนั้นก็เห็นอยู่ว่าหลงหยุนต้องสู้กับงูอัสนีหนองน้ำที่อยู่ขั้นระดับหลอมรวมขั้นกลางด้วยตัวคนเดียวจะสามารถหนีรอดได้หรือไม่เธอนั้นได้เศร้าเป็นอย่างมากที่ปล่อยให้หลงหยุน นั้นอยู่คนเดียวนั่นเอง แต่แล้วทันใดนั้นเธอก็ได้สังเกตอะไรบางอย่างในบ่อน้ำที่เธอนั้นได้ ว่ายออกมา แล้ว เมื่อเธอนั้นก็ได้ สังเกตร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังพุ่งขึ้นมาอย่างความเร็วสูงเธอนั้นได้ เห็นร่างของคนที่เธอรอคอยที่กำลังขึ้นมาในตอนนี้และแล้วร่างของคนผู้นั้นก็ได้ปรากฏขึ้นจากบ่อน้ำอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดมาอยู่ด้านหลังของเธอ

" สวัสดีเจ้ารอข้านานหรือเปล่า"

หลงหยุนได้กล่าวทักทายกับเธอเป็นอย่างแรกนั้นเองส่วนทางด้าน หลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุน ได้ ทำการทักทายเธอก่อนเธอนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรพร้อมกับตอบกลับไปว่า

" ปล่อยให้ข้ารอตั้งนานเจ้ามัวทำอะไรอยู่แล้วเจ้างูอัสนีหนองน้ำ ล่ะเป็นไงบ้าง"

หลานหยู เธอนั้นไม่สงสัยเป็นอย่างมากนั่นเองที่หลงหยุนได้มาปรากฏตัวขึ้นมาแล้วในตอนนี้แล้วงูอัสนีหนองน้ำที่พวกเขาหนีกันมาตอนนี้เป็นยังไงส่วนทางหลงหยุนหลังจากที่เขาได้เห็นหลานหยูถามแบบนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรพร้อมกับกล่าวกับเธอว่า

" ไม่มีอะไรหรอกค่ะข้าสามารถหนีรอดออกมาได้เฉยๆแหละข้าเก่งใช่ไหมล่ะ"

หลงหยุนเขาได้ทำการอวดตัวเองต่อหน้าเธอส่วนทางหลานหยูเธอก็ไม่ได้คิดจะโกรธอะไรหลงหยุนเลยสักนิดแต่กลับหันหน้าและยิ้มไป ด้วยความดีใจที่หลงหยุนเขานั้นได้กลับมา นั้นเอง ก่อนเธอนั้นจะได้ทำการกระโดดหายไป

" เจ้าจะไปไหนน่ะ"

หลงหยุนได้เห็นว่าหลานหยูกำลังไปแล้วนั่นเองเขาก็ได้รีบถามมันที

" จะมีอะไรซะอีกล่ะรีบกลับนิกายกันเถอะจะได้ไปทำการยื่นภารกิจว่าเราสำเร็จแล้วชักช้าระวังนะหาทางกลับไม่เจอนะ"

ส่วนหลงหยุนนั้นหลังจากเขาได้ยินเขาก็ได้ทำการเร่งสปีดขึ้นแล้ว ก็ตามหลานหยูไปเพื่อจะกลับนิกายนั้นเอง