หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        เมื่อพูดจบเขาก็เริ่มเล่นอีกครั้งคราวนี้เป็นเพลงเหมยฮวาสามลีลา

        “เหมยฮวาร่วงหล่นสัมผัสกับขลุ่ยและริมฝีปากสีแดงชาด

        ปกปิดใบหน้าของนางด้วยกลีบบางสีชมพูอ่อน

        แสงจันทร์สะท้อนน้ำเงาต้นไม้ดูเอียงเอน

        ลมพัดกลีบเหมยกระทบม่านหน้าต่าง

        เหมยฮวาส่งกลิ่นหอมใต้น้ำค้างแสงจันทร์ และสายลม

        เหมยฮวากู้ซานซิง[1]ร่วงหล่นลงบนหลังคา

        อ่านบทกวีจากกลางดอกหมุนวนตามกลีบ

        เหม่ย ชิงจู เป่ยโหลว และตงอิ๋ง[2]

        เหมยฮวาในฤดูใบไม้ผลิผัดหน้าแต้มกลีบบนหน้าผาก

        วาดกลีบเลี้ยงสีเขียวดูงดงามราวเทพธิดาจากสรวงสวรรค์”

        เมื่อเพลงจบ ชายในชุดคลุมสีม่วงก็มอบกู่ฉินคืนให้อวิ๋นจื่อจากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นอกจากบิดามารดาของเจ้าแล้ว ข้าไม่เคยเล่นกู่ฉินให้ใครฟังเลยบางทีเรื่องทั้งหมดนี้อาจถูกกำหนดไว้แล้ว แม่ของเจ้าเคยสอนหัวใจแห่งฉินให้แก่เจ้าหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้า

        ชายในชุดคลุมสีม่วงบอกให้นางร้องเพลงท่อนหนึ่งให้เขาฟัง

        อวิ๋นจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

        เขายิ้มและกล่าวว่า“เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าร้องเพลงใดข้าเล่นเพลงใดมีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่รู้”

        เมื่ออวิ๋นจื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็รู้สึกโล่งใจและเริ่มร้องเพลง

        “หรือการดีดสายจะกลายเป็นท่วงทำนองล้ำค่า?

        หรือชายกระโปรงจะลากยาว?

        หรือม้าเหล็กจะเคลื่อนไปข้างหน้าเมื่อลมพัด?

        หรือระฆังของพระราชวังจะดังขึ้นในตอนกลางคืน?

        ข้ามาที่นี่เพื่อฟังเสียงจากทิศตะวันออกของกำแพง

        แต่กลับกลายเป็นว่าเสียงดังมาจากทิศตะวันตก

        เขาไม่ทำตัวเหมือนทหารม้าเหล็กที่มีดาบและทวน 

        เขาไม่เดินตามเสียงร้องของนกกระเรียนบนภูเขาหลิงซาน

        เขาไม่ทำตัวอวดดีหยอกเย้าสาวงาม

        แต่เขาเหมือนเด็กที่ส่งเสียงกระซิบผ่านหน้าต่างบานเล็ก

        เขาคิดว่าตนเองยากจนและถูกเกลียดชัง

        เขาเป็นเช่นนี้เพราะสูญเสียช่วงเวลาในวัยเด็ก

        ก่อนที่เพลงจะจบลงข้าเข้าใจแล้วว่า

        นกนางแอ่นบินจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก

        หวนนึกถึงค่ำคืนที่เจ็บปวด

        เคยเป็นเพื่อนรักแต่เมื่ออายุมากขึ้นทุกอย่างก็แปรเปลี่ยน”

        เพลงนี้ฟังดูลึกซึ้งกินใจแต่หากขับร้องโดยหญิงสาวที่ไม่คุ้นเคยกับโลกกว้างก็จะให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

        ชายในชุดคลุมสีม่วงสงสัยว่าตอนนั้นเขาคิดอย่างไรถึงสอนเพลงนี้ให้ซูว่านหรู?

        แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังจำไม่ค่อยได้แล้ว

        หากย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่รับนางเป็นศิษย์ หญิงสาวที่น่ารักและฉลาดอย่างซูว่านหรูหากอวี้เหอได้นางเป็นศิษย์จะต้องพึงพอใจมากแน่

        บัดนี้นางได้จากไปแล้วในใจเขามีแต่ความอาลัยอาวรณ์เท่านั้น

        เขายิ้มอย่างขมขื่น

        ท้ายที่สุดแล้วความลับย่อมถูกซุกซ่อนด้วยเวลาจากนั้นมันก็จะกลับคืนสู่ธุลี

        หลังจากที่อวิ๋นจื่อร้องเพลงจบก็เกิดความเงียบเป็นเวลานานระหว่างทั้งสองคน

        หลังจากเวลาผ่านไปนานในที่สุดชายในชุดคลุมสีม่วงก็ทำลายความเงียบด้วยการกล่าวว่า“ข้าคือนักพรตเปาฉินแห่งภูเขาขงถง ตลอดชีวิตข้ามอบความรักให้กับสองสิ่งเท่านั้นคือกู่ฉินและกระบี่ลูกศิษย์ที่เก่งกาจที่สุดของข้าล้วนจากข้าไปแล้วข้าไม่รู้ว่าเจ้าสนใจจะเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อตกใจมาก

        นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกชายในชุดคลุมสีม่วงถึงแผนการของนางที่จะเดินทางไปยังสำนักชิงซานเมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

        “ตราบใดที่เจ้ายังไม่มีอาจารย์เจ้าย่อมไม่ใช่ศิษย์ของสำนักชิงซาน บิดามารดาของเจ้าล้วนมาจากสำนักของข้า ดังนั้นเหตุใดเจ้าถึงจะเป็นศิษย์ของข้าไม่ได้ล่ะ?”

        อวิ๋นจื่อกล่าวเสียงต่ำ“ข้าเกรงว่าการทำเช่นนั้นจะไม่ซื่อสัตย์ต่อสำนักชิงซาน”

        ชายในชุดคลุมสีม่วงยิ้ม“อย่ากังวลไป ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะมีอาจารย์กี่คน ภูเขาขงถงของเราตั้งตรงเสมอเราจะไม่ให้เจ้าทำอะไรนอกลู่นอกทางอย่างแน่นอน ข้าต้องการรับเจ้าเป็นศิษย์ไม่ใช่แค่เพราะบิดามารดาของเจ้าเท่านั้นแต่ยังเป็นเพราะตัวตนของเจ้าสอดคล้องกับความปรารถนาของข้าหากเจ้าต้องเรียนวิชากระบี่ที่สำนักชิงซานจริงๆ เช่นนั้นทุกวันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าของเดือนข้าจะเดินทางไปที่สำนักซิงซานและสอนเจ้าเป็นการส่วนตัว”

        อวิ๋นจื่อเงยหน้าขึ้นและถามว่า“จะไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

        เขายิ้ม“อวี้เหอน้องสาวของข้าก็เคยสอนคนจากสำนักฮั่วซาน วิชากระบี่ไม่มีการแบ่งแยกหรอกนะ”

        เมื่ออวิ๋นจื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ทำพิธีคำนับอาจารย์

        ชายในชุดคลุมสีม่วงดูมีความสุขมากเขาหยิบเพลงกู่ฉินออกจากแขนเสื้อและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“นี่คือของขวัญสำหรับการพบกันของเรา”

        อวิ๋นจื่อรับเพลงกู่ฉินมาหลังจากกล่าวขอบคุณแล้วนางก็เห็นว่ามันเป็นสำเนาของคัมภีร์กู่ฉินอวี้อู๋

        ชายในชุดคลุมสีม่วงกล่าวว่า“เจ้าเล่นกู่ฉินได้ดี”

        ขณะที่เขากำลังจะจากไปจู่ๆ เขาก็หันกลับมาและกล่าวว่า 

        “เหตุใดเจ้าไม่เล่นเพลงอื่นให้ข้าฟังล่ะ?”

        อวิ๋นจื่อรับคำและเริ่มเล่นเพลงเทียนเหมิน

        “ประตูสวรรค์เปิดแล้วผู้คนครุ่นคิดและควบม้าอย่างสนุกสนาน

        จุดเทียนยามค่ำคืน หากยึดมั่นในคุณธรรมศรัทธา และจิตวิญญาณอันลึกซึ้ง ชีวิตย่อมยืนยาว

        ห้องโถงทำจากหินและประดับด้วยหยกมันใหญ่โตโอ่อ่าประหนึ่งว่าจะคงอยู่ตลอดกาล

        ดวงดาวสังเกตเห็นการเสียสละของผู้คนและให้คำมั่นสัญญาด้วยการเปล่งแสงที่ดูราวกับไข่มุกส่องประกายผ่านม่านสีม่วงของวิหาร

        เหล่านางระบำหมุนตัวไปมาเหมือนนกที่บินเข้าหากัน

        ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ส่องสว่าง

        สายลมพัดโชยมาและโหมกระหน่ำ

        หากเทพเป่ยฮุยมีจริงเขาจักถวายบทกวีสี่บท

        จักรพรรดิหวู่แห่งราชวงศ์ฮั่นหวังว่าตนเองจะมีอายุยืนยาวและต้องการวิงวอนต่อเทพเจ้า

        บูชาเทพเจ้าเพื่อเปิดรับความเจริญรุ่งเรืองความงดงาม และความเป็นมงคล

        จักรพรรดิหวู่แห่งราชวงศ์ฮั่นต้องการเสด็จขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อกลายเป็นเซียน

        เมื่อมองลงมาที่พื้นโลกก็เหมือนลอยอยู่ในทะเล”

        ชายในชุดคลุมสีม่วงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“ในบรรดาบทกวีของเยว่ฝู บทกวีที่ผู้คนมักนำมาขับร้องคือบทกวีมู่หลานและนกยูงบินไปทางตะวันออกเฉียงใต้มารดาของเจ้าเคยสอนเจ้าหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้า

        ชายในชุดคลุมสีม่วงมองนางราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่าเขายิ้มกว้างและกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าเล่นเพลงบทกวีมู่หลานให้ข้าฟังทีเถิด”

        อวิ๋นจื่อดีดกู่ฉินเบาๆ ทันใดนั้นเสียงเพลงก็ดังขึ้น

        “มู่หลานกำลังทอผ้าอยู่ที่บ้านแต่ข้าไม่ได้ยินเสียงกี่ทอผ้า 

        ข้ากลับได้ยินเสียงถอนหายใจข้าจึงถามว่านางคิดสิ่งใดอยู่

        แต่หญิงสาวไม่มีสิ่งใดต้องคิดและไม่มีสิ่งใดต้องจดจำ

        เมื่อคืนข้าได้ยินทหารป่าวประกาศเกี่ยวกับการเกณฑ์ทหารข้าพบชื่อบิดาที่แก่ชราแล้วของข้า

        แต่บ้านมู่หลานไม่มีบุรุษอื่นมู่หลานไม่มีพี่ชาย

        ตลาดตะวันออกซื้อขายม้า ตลาดตะวันตกซื้อขายอานม้า 

        ตลาดใต้ซื้อขายบังเหียนตลาดเหนือซื้อขายแส้ยาว 

        เมื่อข้าต้องจากบิดามารดาข้ามักยืนอยู่ริมแม่น้ำเหลืองในตอนกลางคืน 

        ข้าไม่ได้ยินเสียงบิดามารดาเรียกหาแต่ข้าได้ยินเสียงสายน้ำไหล

        ข้าเดินออกห่างจากแม่น้ำเหลืองและขึ้นไปบนยอดเขาในตอนเย็น 

        ข้าไม่ได้ยินเสียงบิดามารดาเรียกหาแต่ข้าได้ยินเสียงนายกองกำลังส่งสัญญาณบนภูเขาเหยียนซาน

        เดินทางหลายพันลี้ไปยังกองทหารกวนซาน

        ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านเกราะเหล็กที่ข้าสวมนายพลคนหนึ่งเสียชีวิตในการต่อสู้

        และเหล่าชายผู้แข็งแกร่งเดินทางกลับมาหลังจากผ่านไปสิบปี

        ส่วนจักรพรรดินั่งอยู่ในห้องโถงที่สว่างไสว 

        ถึงเวลามอบรางวัลตอบแทนความแข็งแกร่งข่าน[3]ถามว่าต้องการสิ่งใด มู่หลานตอบว่าไม่ต้องการสิ่งใด

        นอกจากอูฐชั้นดีเพื่อเดินทางหลายพันลี้กลับบ้านเกิด

        เมื่อบิดามารดาได้ยินว่าลูกสาวกำลังจะกลับมาก็รอต้อนรับ

        ข้าเปิดประตูพลับพลาด้านทิศตะวันออกแล้วนั่งลงบนตั่ง 

        ถอดเกราะเหล็กและสวมเสื้อผ้าธรรมดาๆมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นก้อนเมฆและพระวิหารที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สีเหลืองที่ทำจากกระจก

        เมื่อข้าออกไปพบสหายที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอดสิบปีแต่ข้ากลับไม่รู้ว่ามู่หลานเป็นหญิงสาว

        กระต่ายตัวผู้กระทืบเท้ากระต่ายตัวเมียสายตาพร่ามัว เมื่อกระต่ายสองตัวเดินเคียงข้างกัน ใครเล่าจะบอกได้ว่าตัวไหนตัวผู้ตัวไหนตัวเมีย?”

        เมื่ออวิ๋นจื่อเล่นจบชายในชุดคลุมสีม่วงก็ปรบมือครั้งแล้วครั้งเล่า “อย่างที่ข้าคาดไว้ไม่มีผิดซูว่านหรูมักทำให้ข้าประหลาดใจเสมอ คราวนี้เล่นเพลงซีโจวให้ข้าฟังทีเถิด”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้าและเริ่มดีดกู่ฉินอีกครั้ง

        “เหมยฮวาที่ซีโจวข้าจะพับกลีบดอกแล้วส่งไปยังเจียงเป่ย

        สวมอาภรณ์แดงชาดเกล้าผมงดงาม

        ซีโจวอยู่ที่ใด? สองมือพายเรือข้ามแม่น้ำ

        เสือหลบซ่อนตัวในตอนพลบค่ำลมยามเย็นโบกพัดต้นไม้

        ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านปิ่นหยกโผล่ออกมานอกประตู

        เฝ้ารอคนรักที่ไม่ปรากฏตัวจึงเปิดประตูออกไปเด็ดดอกบัว

        เก็บดอกบัวในฤดูใบไม้ร่วงดอกบัวสูงเหนือหัว

        ก้มศีรษะเพื่อล้างเม็ดบัวความรักบริสุทธิ์ดุจน้ำใส

        ซ่อนเม็ดบัวไว้ในแขนเสื้อ ใจกลางดอกบัวเป็นสีแดง

        คิดถึงหลางจวินแต่หลางจวินยังไม่มา จึงเงยหน้าขึ้นฟ้ามองห่านโบยบิน

        ท้องฟ้าของซีโจวเต็มไปด้วยห่านป่า

        หอคอยสูงจนมองไม่เห็นยอด ดูราวกับก้อนเมฆลอยอยู่ตรงราวบันได

        เมื่อมองไกลๆ เห็นว่าบันไดดูคดเคี้ยวไปมาราวจับก็ดูงดงามราวกับหยก

        ท้องฟ้านอกม่านที่ม้วนขึ้นดูราวกับแม่น้ำที่กระเพื่อมไหวไปมา

        ความฝันยาวไกลเท่าสายน้ำ เมื่อเจ้าโศกเศร้าข้าย่อมไม่อาจเบิกบานใจ

        หากสายลมฤดูร้อนล่วงรู้ถึงความรักของข้าโปรดพัดพามันไปที่ซีโจว”

        ชายในชุดคลุมสีม่วงมีท่าทีพึงพอใจเขากล่าวว่า “ข้าอยากฟังเจ้าเล่นเพลงนกยูงบินไปทางตะวันออกเฉียงใต้ อย่าลืมเล่นเพลงนี้ให้อาจารย์ฟังด้วย”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้า

        แต่จู่ๆ เขาก็หายตัวไป

        ------------------------

        [1] เหมยฮวากู้ซานซิงเป็นชื่อสายพันธุ์บ๊วย ดอกบ๊วยสายพันธุ์นี้ส่วนใหญ่จะใช้เพื่อการประดับประดาตกแต่งผลบ๊วยมีขนาดใหญ่ เนื้อหนา แกนเล็ก เปลือกมีสีเหลือง เนื้อยืดหยุ่นและฉ่ำน้ำ

        [2] เหม่ยชิงจู เป่ยโหลว และตงอิ๋ง วิธีอ่านคือเริ่มจากตัวอักษรเหมยบริเวณกึ่งกลางของดอกไม้และหมุนทวนเข็มนาฬิกาตามขอบกลีบบทกวีจะอยู่ที่แต่ละกลีบกลายเป็นบทกวี 5 บรรทัดซึ่งเท่ากับจำนวนกลีบของดอกเหมยพอดี คุณสมบัติอีกข้อคือ ทุกประโยคล้วนขึ้นต้นด้วยคำว่า“เหมย” เช่นเดียวกับกลีบดอกไม้ทุกดอกที่เติบโตจากศูนย์กลางของดอกไม้

        [3] เหตุที่มู่หลานเรียกโอรสสวรรค์ว่า“ข่าน” เข้าใจว่าเป็นเพราะแผ่นดินจีนภาคเหนือในยุคราชวงศ์เหนือใต้ปกครองโดยชนเผ่านอกด่านจึงเป็นข้อสันนิษฐานหนึ่งที่ทำให้เชื่อว่ามู่หลานมีที่มาจากราชวงศ์เหนือ ซึ่งเชื่อว่าคือเว่ยเหนือทั้งนี้ในสมัยราชวงศ์จิ้นแผ่นดินเกิดจลาจล ทำให้ชนเผ่านอกด่านทั้งห้าเข้ามาแย่งชิงอำนาจในแผ่นดินจีนภาคเหนือจนแผ่นดินแตกออกเป็นหลายแคว้นราชวงศ์จิ้นต้องอพยพลงใต้ไปตั้งราชธานีที่เมืองเจี้ยนคัง ตอนนั้นแผ่นดินจีนเข้าสู่ยุคสมัยที่เรียกว่าสิบหกอาณาจักรต่อมาในอาณาจักรเว่ยเหนือของชนเผ่าเซียนเปยสกุลทั่วป๋าสามารถรวบรวมแผ่นดินจีนภาคเหนือได้สำเร็จ จีนจึงเข้าสู่ยุคราชวงศ์เหนือใต้ที่แผ่นดินแบ่งออกเป็นสองส่วนภาคเหนือปกครองโดยเว่ยเหนือ ภาคใต้ปกครองโดยราชวงศ์ที่สืบต่อจากจิ้น มีผู้สันนิษฐานว่าการเรียกเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่ของข่านในมู่หลานฉืออ้างอิงจากรัชสมัยจักรพรรดิไท่อู่ตี้แห่งเว่ยเหนือ (ครองราชย์ ค.ศ. 423-452)ซึ่งต้องทำสงครามกับชาวโหรวหรานที่ก่อตั้งอาณาจักรอยู่ในดินแดนมองโกเลียทางเหนือของจีนถึงสิบสามครั้ง