ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ชนประตูควรชนที่หน้าผากไม่ใช่หรือ?

        เหตุใดหน้าผากไม่เป็นกระไร มีแต่ปากที่บวมแทน?

        จ้าวหงฮวารู้ว่านั่นคือกระไรนางเคยเห็นแม่ม่ายจูกับเอ้อร์อู้จื่อที่หมู่บ้านกอดกันกัดปากกันในไร่ข้าวฟ่าง

        หลินหวั่นชิวตื่นนานแล้วนางแค่กัดปากกับหย่วนเกออยู่ในห้อง!

        คนในหมู่บ้านพูดไว้ไม่ผิดนางเป็นนังจิ้งจอกจริงด้วย กล้าล่อลวงบุรุษทำเรื่องไม่ดีอยู่ในห้องตอนกลางวันแสกๆ

        “กินข้าวๆกินหมดไปเดินเที่ยวในตลาดกัน!” มื้อเช้าเรียบง่ายมากน้ำเต้าหู้กับโจ๊กขาวและหมั่นโถว

        หงหนิงหงป๋อกินเสร็จแล้ว ตอนนี้หงหนิงคงกอดตำราท่องหนังสืออยู่ที่สถานศึกษาแล้ว  

        กินข้าวเสร็จ หวางกุ้ยเซียงถามว่า “พี่สะใภ้วันนี้เจียงต้าเกอจะกลับหมู่บ้านหรือไม่ หากจะกลับเช่นนั้นพวกข้าคงไม่เดินเที่ยวแล้วล่ะ ขอตามกลับหมู่บ้านด้วยเลย แต่หากไม่ได้กลับเช่นนั้นพวกข้าเที่ยวเสร็จแล้วค่อยนั่งเกวียนกลับ”

        นี่คือเรื่องที่นางปรึกษากับจ้าวหงฮวาเรียบร้อยตั้งแต่คืนแรกที่มานางไม่อยากหน่วงเหนี่ยวเวลา อยากกลับไปปักผ้าเช็ดหน้าและทำดอกไม้ประดับผมส่วนจ้าวหงฮวาแค่อยากอยู่กับเจียงหงหย่วนให้นานอีกหน่อย

        “เหตุใดถึงรีบกลับอยู่เที่ยวอีกสักสองวันสิ” หลินหวั่นชิวพูด

        “ที่บ้านมีงานเยอะ ต้องกลับไปช่วยงาน” จ้างหงฮวายิ้มแล้วพูด นางเองก็อยากอยู่ในอำเภออีกสักสองสามวันแต่งานที่บ้านไม่มีคนทำ กลับไปคงได้ถูกแม่ตีตายเป็นแน่

        “ข้าจะกลับหมู่บ้าน พวกเจ้ารอเดี๋ยวข้าจะไปเทียมล่อก่อน” ตอนนี้เจียงหงหย่วนเดินออกมาจากห้องพอดีเขาสวมเสื้อชั้นเดียว แต่สวมเสื้อบุผ้าฝ้ายที่ไม่มีแขนทับอีกชั้น

        เจียงหงหย่วนพูดเช่นนี้หลินหวั่นชิวก็ไม่รั้งไว้อีก หวางกุ้ยเซียงยังพอไหวแต่กับจ้าวหงฮวาแล้วนางเข้ากันไม่ได้จริงๆ

        ที่มอบงานให้จ้าวหงฮวาทำเพราะเห็นแก่หน้าป้าสองจ้าวก็เท่านั้น

        แม้ป้าสองจ้าวจะเป็นคนที่เลือกอยู่ฝ่ายที่ตัวเองได้ประโยชน์แต่นางก็ช่วยพูดปกป้องตัวเองจากคนในหมู่บ้านหลายครั้ง หลินหวั่นชิวรับน้ำใจนี้

        หลังส่งทุกคนจากไป หลินหวั่นชิวกลับห้องไปวาดภาพวาดเสร็จแล้วจะได้จ้างคนให้ทำ ตกแต่งเสร็จยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ส่วนหนังสือภาพ…ค่อยๆ วาดก็เสร็จ

        นางนำผ้าเช็ดหน้าของหวางกุ้ยเซียงไปขาย ขายผืนละหกสิบแปดหยวนบนเสียนอวี๋เนื่องจากเป็นการปักเย็บด้วยมือ ทั้งยังปักด้วยวิธีโบราณดังนั้นแม้จะตั้งราคาไว้ที่หกสิบแปดหยวน แต่ยังไม่ถึงชั่วโมงก็ขายหมดเสียแล้ว

        มีรายรับหกร้อยแปดสิบหยวน!

        ซื้อขายได้คุ้มทุนมาก!

        หลินหวั่นชิวคิดว่าหากมีเวลาจะลองไปเดินดูที่ร้านปักเย็บกับร้านเครื่องเงินไม่แน่ว่างานฝีมือแบบโบราณจะขายได้ราคาสูงบนเสียนอวี๋

        แต่ตอนนี้นางยังมีเงินไม่มาก ยังไม่ควรลืมตัว

        “เจียงต้าเกอ มีข่าวคราวแล้วขอรับ” เจียงหงหย่วนพาคนไปส่งถึงบ้านเสร็จก็ไปดูความคืบหน้าที่บ้านตัวเอง

        จ้าวสุ่ยเซิงจึงมาหาเขา

        “ไปคุยในป่า” เจียงหงหย่วนพาจ้าวสุ่ยเซิงเดินเข้าป่า

        “สวีเทาอาจมีชู้อยู่ข้างนอก” เข้ามาถึงส่วนลึกในป่า รอบข้างไม่มีผู้ใด จ้าวสุ่ยเซิงรีบพูดออกมา

        “อาจมีชู้?” เจียงหงหย่วนพูดเสียงดัง

        จ้าวสุ่ยเซิง “อืม แต่ยังไม่แน่ใจขอรับ ขอทานน้อยเห็นเขาลากสตรีนางหนึ่งเข้าไปในตรอกมืดๆขอทานน้อยไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป ไม่ได้ยินเช่นกันว่าพวกเขาคุยกระไรกัน”

        “ระวังอย่าให้เขาจับได้” เจียงหงหย่วนพูด

        ภรรยาของสวีเทาเป็นคนอ้วน นิสัยรุนแรง หึงหวงง่ายหากรู้ว่าสวีเทามีสตรีอื่นอยู่ข้างนอกต้องอาละวาดเป็นแน่

        แต่ตอนนี้เขายังต้องให้สวีเทากับสวีฝูควบคุมซึ่งกันและกันดังนั้นจึงไม่รีบร้อน ค่อยๆ จัดการไป

        เวลามีงานต้องทำ เวลาก็ผ่านไปเร็วเพียงพริบตาก็ถึงวันส่งสินค้าให้ตู้ซิวจู๋

        นางหาคนมาแต่งร้านได้แล้ว เป็นคนที่เหลียงหู่แนะนำพวกเขาค่อนข้างน่าเชื่อถือ หลินหวั่นชิวแสดงภาพที่ออกแบบไว้มาให้พวกเขาดูพวกเขาก็รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร นางไปตรวจงานสองสามครั้งพบว่าพวกเขาทำได้ดีกว่าที่นางคิดไว้มาก ทั้งยังให้คำแนะนำดีๆ หลายอย่างหลินหวั่นชิวรู้สึกว่าตัวเองได้กำไร

        ช่างฝีมือในยุคโบราณทำงานดีกว่ายุคปัจจุบันมากฝีมือดีจนไม่มีกระไรให้ตำหนิ

        วันนี้นางตรวจสอบงานที่หน้าร้านให้เรียบร้อยเสียก่อนจากนั้นเจียงหงหย่วนขับรถล่อไปส่งนางที่ตำบล

        ฝ่ามือหนาอันคุ้นเคยประคองนางลงจากรถ บุรุษหนุ่มจูงรถล่อไปจอดรอหลินหวั่นชิวที่ด้านข้างอย่างเคยชิน

        “หย่วนเกอท่านเข้าไปด้วยกันกับข้าเถิด” หลินหวั่นชิวพูดกับเจียงหงหย่วนตาเป็นประกายระยิบระยับ ปฏิเสธไม่ลง

        เจียงหงหย่วนผงะความดีใจทะลักออกมาแบบยับยั้งไม่อยู่ ภรรยาตัวน้อยจะพาเขาไปเจอคนแล้ว!

        “ได้” เขาตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบผูกล่อไว้กับต้นไม้ข้างร้านหนังสือจากนั้นนำห่อผ้าสองใบที่หลินหวั่นชิวห่อไว้เรียบร้อยออกมาจากตู้รถ

        “ไอ๊หย๊า น้องสะใภ้มาแล้วหรือ!” นี่เป็นวันที่นัดกันไว้ เถ้าแก่หลิวรออยู่ในร้านนานแล้วคอยชะโงกหน้าออกไปมองเป็นระยะๆ ในที่สุดหลินหวั่นชิวก็มา

        “ท่านนี้คือ…” เขาเห็นเจียงหงหย่วนแล้วก็ตกใจ ปกติคนที่เข้าร้านหนังสือมีแต่คนสุภาพ จู่ๆมามีบุรุษร่างบึกบึกหน้ามีแผลเป็นเดินเข้ามา เขาไม่ค่อยชินเล็กน้อย

        “นี่คือเซียงกง[1]ของข้า หย่วนเกอ ท่านนี้คือเถ้าแก่หลิว” หลินหวั่นชิวแนะนำกับเถ้าแก่หลิวด้วยรอยยิ้ม “วันหน้าข้าอาจไม่ค่อยสะดวกเข้ามาในตำบล หากมาไม่ได้ข้าจะฝากเซียงกงให้นำหนังสือมาให้แทน”

        ภรรยาตัวน้อยเรียกเขาว่าเซียงกงไม่ขาดปากเจียงหงหย่วนแทบอยากตะโกนขึ้นฟ้า หากไม่ใช่เพราะอยู่ในร้านหนังสือ เขาอยากกอดนางและสัมผัสริมฝีปากน้อยๆเสียจริง

        ปากของภรรยาตัวน้อยอร่อยกว่าขาหมูพะโล้เสียอีก

        (หลินหวั่นชิว “เจ้าน่ะสิขาหมู!”)

        (เจียงหงหย่วน “หึหึ ข้ามีขาหมูชิ้นใหญ่ ภรรยารีบมากินเร็ว!”)

        เถ้าแก่หลิวรีบประสานมือโค้งตัวให้เจียงหงหย่วน “ที่แท้ก็น้องชายเจียงหรอกหรือยินดีที่ได้เจอ!”เขาตกใจมาก บุรุษร่างบึกบึนแบบนี้เขียนอักษรประณีตขนาดนั้นออกมาได้อย่างไร?

        เหมือนให้เตียวหุยเย็บดอกไม้

        เถ้าแก่หลิวไม่เชื่อเขารู้สึกว่าอักษรพวกนี้อาจเขียนโดยน้องสะใภ้นั่นแหละ แต่คงไม่สะดวกใจที่จะบอกคนข้างนอกจึงอ้างว่าเซียงกงเป็นคนเขียน

        อืม เถ้าแก่หลิวรู้ความจริงแล้ว

        “สวัสดีขอรับเถ้าแก่หลิว” เจียงหงหย่วนโดนเถ้าแก่หลิวมองจนทำตัวไม่ถูกเขาประสานมือโค้งคำนับตอบเช่นกัน

        “ห่อนี้คือสินค้าของท่านห่อนี้เป็นของคุณชายตู้ ข้าขอฝากไว้ที่ท่าน คุณชายตู้มารับเมื่อใดให้ท่านช่วยรับเงินไว้ก่อนครั้งหน้าข้ามาค่อยให้” หลินหวั่นชิวชี้ห่อผ้าในมือเจียงหงหย่วนสองใบพร้อมกับพูด

        เชิงอรรถ

        [1] เซียงกง(相公) คำที่ภรรยาใช้เรียกสามีด้วยความเคารพในสมัยโบราณ