"ที่นี่สวยจังเลยนะราเชล!" วาเนสซ่าที่ยังคงทึ่งกับความกว้างขวางยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์เศรษฐีเอ่ย นึกอิจฉาเพื่อนสาวอย่างราเชลที่มีโอกาสได้อยู่ในสถานที่หรูหราแห่งนี้
"สวยไปก็เท่านั้นล่ะ..." ราเชลพูดเบาๆขณะดึงมือออกจากออสการ์
"เธอดูซูบลงนะ! เขาใช้งานเธอหนักมากหรือไง?" ออสการ์ถามเสียงขุ่น
"แฮ่มม!!" เอสเธอร์เข้าแทรกเมื่อเห็นว่าลีโอหนุ่มยังคงชักช้าจนเ้าผีเสื้อหนุ่มที่ถูกเสกมาเอาแต่ตั้งคำถามพลางรุกเข้าไปยืนชิดราเชลจนแทบจะกอดเธออยู่แล้ว
"เอ่อ...ออสการ์ วาเนสซ่า นี่คุณแม่บ้านเอสเธอร์จ้ะ คุณแม่บ้านคะ...นี่ออสการ์กับวาเนสซ่าเพื่อนของฉันเองค่ะ" ราเชลแนะนำ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ...ทั้งสองคน" เอสเธอร์ปั้นยิ้มรับคำทักทายตอบจากสองหนุ่มสาวขณะพยายามหาทางให้เ้านายหนุ่มตามเื่เข้ามาในฉากเสียที
"พวกเธอมาถึงที่นี่...คงเป็ห่วงสาวน้อยคนนี้มากสินะจ๊ะ" นางฟ้าในร่างแปลงถาม
"ราเชลหายเงียบไป ผม..เราเลยอยากรู้ว่าเธอสบายดีไหมน่ะครับ" ออสการ์ไม่ได้บอกว่าตนเป็ฝ่ายลากวาเนสซ่ามาเองเพราะคิดถึงราเชลจนแทบบ้า
"ฉันสบายดี พวกเธอไม่ต้องเป็ห่วงหรอก" ราเชลตอบด้วยสีหน้าที่สดชื่นขึ้นเมื่อได้พบเพื่อนเก่า
"แล้วนี่เธอจะไม่พาเราไปชมคฤหาสน์นี่หน่อยเหรอจ๊ะ?" วาเนสซ่าคาดหวัง
"คงไม่ได้หรอก! บ้านฉันไม่ใช่ที่สาธารณะ!!" เสียงห้วนๆตอบกลับมาแทบจะทันที และทุกคนก็ได้เห็นใบหน้าดุๆของเ้าของคฤหาสน์หนุ่มที่ขณะนี้จ้องไปยังออสการ์ซึ่งยืนชิดกับราเชลด้วยสายตาที่เหมือนจะลุกเป็ไฟได้
2K
