ที่โรงเรียนช่างศิลป์วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าแต่ละวันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่กะพริบตาก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน
หวังจื่อหรูเมื่อทราบว่าฮวาหว่านนอกจะมีท่านลุงเป็แค่ขุนนางเล็กๆในหมู่บ้านหยุนนเซียวแล้วก็ไม่มีญาติสนิทอื่นอีก แม้จะไม่เคยกล่าวสิ่งใดแต่ก็ไม่สนใจเหมือนเมื่อพบกันตอนแรกๆ
พื้นเพทางบ้านของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามฮวาหว่านล้วนมีความคิดอยู่ในใจเซียะหรูอิงกำเนิดในตระกูลขุนพล บิดามีตำแหน่งถึงผู้บัญชาการกองพัน
แม้ว่านางจะมีบุคลิกคล้ายวีรบุรษ แต่ก็ถูกสถานะที่เป็ลูกเมียเล็กผูกมัดไว้มารดาแท้จริงนางเป็แค่ต้นห้องคนสนิท มีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือเซียะหรูอิงแม้แต่สถานะภรรยาน้อยยังไม่ได้ยกย่อง
ลูกหลานของบ้านตระกูลเซียะสืบทอดความรุ่งเรืองมีหน้าตาอย่างมากมาตรแม้นว่าเซียะหรูอิงจะมีนิสัยดุดันเข้มแข็งทรหดเหล่านี้เป็จุดเด่นหากแต่ขุนพลเซียะก็ไม่สามารถทอดสายตามองมาที่นางได้ไม่สามารถสั่งสอนตำราพิชัยาให้แก่นาง
อีกทั้งเซียะหรูอิงมีนิสัยเ็า ภายในเก็บซ่อนไว้ด้วยความยโสอวดดีนางยอมปกป้องมารดาดีกว่าจะให้ผู้อื่นไต่ถามสภาพยากจนและไม่ยินยอมก้มหัวเป็คนไร้ค่าประจบเอาใจแม่ใหญ่มาก่อนเพื่อคอยหาผลประโยชน์แค่เพียงเศษเสี้ยว
มีเพียงหนึ่งเดียวที่เซียะหรูอิงยอมก้มหัวขอร้องแม่ใหญ่ ก็คือเื่จะเข้าเรียนในโรงเรียนช่างศิลป์นางขอร้องแม่ใหญ่ให้เรียกร้องสิทธิแก่นางส่งชื่อตามทะเบียนบ้านไปให้ผู้ว่าโจวตรวจสอบ
นั่นคือความพยายามมุมานะอย่างหนึ่งเพื่อที่จะสอบเข้าโรงเรียนศิลป์อย่างราบรื่นนางเพียงคิดจะพึ่งความขยันหมั่นเพียรของตนเองเข้าสำนักอักษรจะได้กลายเป็อาจารย์ช่างทอง เพื่อสร้างเกียรติยศให้กับสถานะของตัวเองและให้มารดามีที่พึ่งพิง
สำหรับหวังจื่อหรงนอกจากจะสืบเชื้อสายมาจากเผ่าหลางหยาที่รุ่งเรืองในสมัยราชวงศ์ฮั่นแล้วหลินซียังเคยกล่าวกับฮวาหว่านว่าหวังจื่อหรูไม่ใช่เพียงแค่ญาติที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของเผ่าหลางหยาแล้ว เชื้อสายยังห่างไกลไม่รู้กี่รุ่นความจริงแล้วนางควรจะไม่ได้รับการช่วยเหลือทางการเงินจากเผ่าพันธุ์ด้วยซ้ำ เพียงแต่ปากยังกล่าวถึงผลประโยชน์ของการเป็เชื้อสายเผ่าหลางหยาอันรุ่งเรือง
หวังจื่อหรงสงบเสงี่ยมหน้าตางดงามความมุ่งมั่นในใจคือการเข้าสำนักหนิงกวงหยวน อย่างนี้ถึงจะมีความหวังได้เข้าวังหลังไม่แน่ว่าอาจจะมีสักวันได้โผผินบินสูงถึงยอดกิ่งหงส์
ชาติกำเนิดของหลินซีเปรียบเทียบกับสองคนก่อนธรรมดากว่ามากเป็บุตรสาวของคหบดีเขตชานเมืองใกล้กับเมืองหลวง ไม่ค่อยเป็คนคิดอะไรมากเพียงแค่ไม่อยากมีชีวิตน่าเบื่ออยู่ที่บ้าน อาศัยความสนใจในเครื่องประดับ จึงมาอยู่ที่นี่
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของฮวาหว่านกับหลินซีดีมากหลินซีไม่ว่าจะทำเื่อันใดล้วนแล้วแต่ต้องร้องเรียกฮวาหว่าน
"ร้อยคนยึดกฎระเบียบของบ้าน ถือกฎเกณฑ์คือความสามัคคี ร้อยเรียงผูกรัดไว้ด้วยกัน ให้เป็มาตรฐานััทั้งห้าจะดีไม่ดี ก็ต้องใช้ทักษะทั้งสี่นี้เป็วิธีการ...."อาจารย์ลู่เป็ผู้ดูแลประจำชั้นเรียนที่ 4 อายุราว 23 ปี โครงหน้าขาวสะอาดเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋ม อยู่ใน่วัยที่กำลังเบ่งบานแต่จนปัญญาที่ถูกเครื่องแบบสีมืดทึมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาอย่างยาวนานของโรงเรียนช่างศิลป์รวมทั้งผ้าผูกมวยผมดึงรั้งสีสันอันงดงามไว้
ทฤษฎีอันจืดชืดเคร่งขรึมนี้ ฮวาหว่านฟังจนดวงตาแทบจะปิด
"มีใครเข้าใจประโยคนี้บ้าง"
อาจารย์ลู่พิงที่โต๊ะ น้ำเสียงอบอุ่นแต่แน่วแน่ปลายเสียงยังเจตนาลากยาวอีกสามส่วน ฮวาหว่านใจเต้น เร่งรีบจะลุกขึ้น สมองก็เลอะเลือนครุ่นคิดถึงประโยคในหนังสือเทียนซูที่อาจารย์ลู่เพิ่งอ่านไป(天书＝ หรือหนังสือจากท้องฟ้าโดย Xu Bing ศิลปินชาวจีนเนื้อหาคืออักษรจีนแบบดั้งเดิม)
หวังจื่อหรงกลับขยับเก้าอี้ตัวกว้างเปิดทาง ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วโค้งคำนับไปทางอาจารย์ลู่ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ"ที่อาจารย์กล่าวมาทั้งหมดคงเป็ (บัญญัติของท่านม่อจื้อ)ที่เรียกว่าชำนาญหนึ่ง เทคนิคหนึ่ง วิธีการหนึ่ง ผู้มีทักษะสามารถทำได้ผู้ไร้ทักษะแม้ว่าไม่สามารถทำได้ หากแต่สามารถเลียนแบบด้านใดด้านหนึ่งให้เหมือนกับว่าเป็ของตนเอง ทั้งหมดต่างก็มีวิธีการตามระดับชั้น"
" เข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง คำกล่าวก็ดีมาก"อาจารย์ลู่บีบไม้บรรทัดในมือ บอกใบ้ให้หวังจื่อหรูนั่งลง
ไม่ไกลออกไปใบหน้าของฮวาหว่านฉายประกายความเข้าใจอย่างปรุโปร่งโดยฉับพลันมองไปยังหวังจื่อหรู่อย่างเคารพนับถือ
อาจารย์ลู่ยังพูดไม่หยุดอีกราวครึ่งชั่วยาม ภาระหน้าที่เอยสัจธรรมเอย การแยกแยะบทประพันธ์อักษรเอย การจัดระเบียบสสารทั้งห้าเอยการแยกแยะบุคคลต่างๆ เหล่านี้ ไม่ง่ายเลยกว่าที่อาจารย์ลู่จะยอมม้วนเก็บหนังสือหยิบเครื่องดนตรีหยกเขียวออกมาจากชั้น
ฮวาหว่านจึงค่อยมีสติสนใจจ้องมองเครื่องดนตรีฮู่เซียวลายหยกเขียวนั้น
"วันนี้ ข้าจะแนะนำให้พวกเ้ารู้จักหยกเขียวคุณสมบัติของหยกเขียวนั้นเมื่อถืออยู่ในมือจะให้ความรู้สึกละเอียดอ่อนละมุนละไมแสงมันวาวเมื่อเทียบกับไขมันแกะและนุ่มนวลกว่าหยกขาว คล้ายๆ กับหยกเนื้ออ่อน พวกเ้าจงพิจารณาหยกเขียวชิ้นนี้อย่างละเอียดหรือจะใช้มือััลูบไล้ก็ได้แล้วลองเปรียบเทียบกับเส้นทอง หินโมรา หินสน ที่อยู่บนโต๊ะของพวกเ้า
ตอนเช้าเมื่อเข้าห้องเรียนอาจารย์ลู่ก็ให้พวกนางมาตรงชั้นวางที่หน้าห้องซึ่งวางไว้ด้วยวัสดุอุปกรณ์ทุกคนต้องหยิบถาดไม้เล็กๆ ในถาดไม้เต็มไปด้วยวัตถุที่แตกเป็ชิ้นๆ
ฮวาหว่านหยิบวัตถุแตกนั้นพลิกตรวจสอบได้แต่ฝืนใจสามารถเลือกออกมาได้แค่ทอง เงิน ทองแดง ทองคำก้อนชั้นดีไม้เนื้ิอแข็งสีดำ ไม้จันทน์ดำ ไม้จันทน์ม่วงไม้ทองคำที่ค่อนข้างง่ายต่อการจำแนกเท่านั้น สำหรับวัตถุจำพวกหยกนั้นไม่มีทางแยกแยะได้อย่างชัดเจน
ฮวาหว่านทางหนึ่งตั้งใจฟังโดยละเอียดอีกด้านหนึ่งก็ใช้มีดแกะสลักถูไปบนวัตถุเพื่อััระดับความอ่อนแข็ง
เมื่อคนกำลังจดจ่อกับเื่ใดเื่หนึ่งเวลาก็จะยิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วฮวาหว่านยังไม่ทันเสร็จเื่ เสียงเคาะย่ำกลองเลิกเรียนก็ดังขึ้นแล้วอาจารย์ลู่ส่งเสียงร้องก้องกังวานให้หยุดมือ โบกมือบอกให้แยกย้ายเลิกชั้นเรียน
นักเรียนรอบข้างต่างทยอยจากไปเหลือฮวาหว่านโดดเดี่ยวยังนั่งตัวตรงที่หน้าโต๊ะ
ฮวาหว่านรู้ตัวว่าเข้าโรงเรียนช่างศิลป์ช้ากว่าคนอื่นถึงสองเดือน แม้ว่าวิชาธรรมเนียมประเพณี วิชาหนังสือจะไม่ด้อยแต่ก็ยังมีขาดตกบกพร่อง จึงตั้งใจจะไม่ยอมเกียจคร้านแม้เพียงสักนิดทุกวันจึงมักรั้งอยู่ในห้องเรียนนานกว่าคนอื่นๆ
"ท่านอาจารย์ลู่"ฮวาหว่านกอบถาดไม้เดินไปหาอาจารย์ลู่ที่ข้างโต๊ะ กล่าวอย่างตื่นเต้น
ภายนอกห้องมีลม โชยพัดต้นอิ๋นหวยที่นอกหน้าต่าง จนกิ่งก้านกวัดแกว่งไปมาตัดทำลายแสงอาทิตย์ที่ส่องบนใบหน้าขาวของฮวาหว่านราวกำลังเต้นรำดวงตาของนางนั้นไม่สามารถอธิบายได้และช่างน่างุนงงเพราะั์ตานั้นเปล่งประกายไหวพริบอันเฉียบแหลมที่สว่างโชติ่อย่างปิดไม่มิด
ฮวาหว่านเริ่มมองไปทางอาจารย์ลู่ก่อนแล้วจึงยิ้มเหยๆที่เจือปนความตื่นเต้น มองดูแล้วทำให้คนมองต้องใจอ่อน
"ท่านอาจารย์วันนี้ที่ท่านสอนให้พวกเราแยกแยะหยกหินหลายชนิดนั้นในชั้นเรียนพวกเราลองแล้วลองอีก หยกหินแข็งเกินไปมีดแกะสลักของพวกเราฝากรอยขีดข่วนไว้บนทองและเงินได้แต่สำหรับหยกแล้วทำอย่างไรก็สลักไม่ได้เป็เพราะวิธีการของพวกเราไม่ถูกต้องใช่หรือไม่?
" สลักไม่เข้าคือถูกต้องแล้ว" สายตาอาจารย์ลู่มองไปยังถาดไม้ในมือของฮวาหว่าน "ในเมื่อเ้าคือคนที่หัวหน้าหลัวแนะนำให้มาที่ี่นี่อย่างนั้นเ้าควรรู้ว่าในสำนักหนิงกวงหยวนนอกจากโรงช่างฝีมือแล้วยังมีโรงเจียระไนหินอีกนะ"
สำหรับฮวาหว่านแล้ว อาจารย์หลัวมีความประทับใจค่อนข้างลึกล้ำ
ฮวาหว่านคือคนที่หัวหน้าหลัวแห่งสำนักหนิงกวงหยวนส่งมาให้เข้าเรียนเมื่อกลางเทอมแรกเริ่มนางรู้สึกว่าการทำอย่าวนี้ไม่มีมารยาทนัก แต่หลายวันที่ผ่านมานางพบว่าความจริงแล้วฮวาหว่านเป็เด็กที่มีความขยันหมั่นเพียรอย่างมากโดยเฉพาะมีพร์ทางทักษะศิลปะเป็อย่างมาก เมื่อวันก่อนมีการบ้านแกะสลักท่อนไม้ฮวาหว่านส่งกิ๊บปักผมไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมา รูปร่างแข็งและละเอียดอ่อนของกิ๊บปักผม เส้นรัศมีเปลี่ยนแปลงอย่างเหมาะเจาะพอดีโดยเฉพาะบนยอดกิ๊บปักผมรูปตัวเอสนั้น นางเอาไปให้เพื่อนอาจารย์พิจารณาล้วนบอกว่าละเอียดประณีต เพียงแต่ฝีมือการแกะสลักยังต้องเพิ่มระดับขึ้นอีก
ฮวาหว่านส่ายหัวงุนงง "ขอโทษค่ะท่านอาจารย์ ข้าช่างโง่เขลาไม่รู้ข้อเท็จจริง โรงแกะสลักแห่งนั้นทำสิ่งใดกัน?"
ฮวาหว่านสีหน้าจริงจัง ไม่เหมือนเสแสร้งอาจารย์ลู่จนใจต้องขมวดคิ้ว นางรู้นานแล้วจึงไม่เคยกล่าวถึงโรงแกะสลักตอนนี้ยังคงอธิบายให้รู้เื่สสารบ้างสักหน่อย
"หยกหินมีระดับของความแข็งมากกว่าทองและเงินปกติมีดแกะสลักจะสลักหินหยกไม่เ้ข้า โรงแกะสลักของสำนักหนิงกวงหยวนชำนาญด้านการแกะสลักโดยเฉพาะเน้นทำมงกุฎหยก ป้ายหยกห้อย กิ๊บปักผมหยกต่างๆ เหล่านี้เ้าจำเป็ต้องรู้ว่าช่างฝีมือของโรงแกะสลักมีไม่น้อยกว่าโรงช่างฝีมืิอแต่จำนวนของเครื่องหยกของทุกฤดูยังแค่ถึงหนึ่งในสิบของจำนวนเครื่องประดับหยกของโรงช่างฝีมือก็ถือว่าดีแล้วการแกะสลักหยกนับว่ายากมาก ในอนาคตหากเ้าไปอยู่กับหัวหน้าหลัวยังคงอย่าเพิ่งศึกษาการแกะสลักหยก เ้าควรเริ่มเรียนรู้เครื่องทองเครื่องเงินเสียก่อนทางเดินข้างหน้าจะได้ไม่พลาดพลั้ง หากคิดจะโบยบิน จะต้องไม่เร่งร้อนจนเกินไป
ฮวาหว่านถูกกล่าวถึงจนหน้าแดง และหวั่นเกรงอย่างมาก"เป็ข้าเองที่ไม่ประมาณตน"
"แล้วไปเถอะ วันนี้ที่สอนไปล้วนทำได้หรือไม่?" อาจารย์ลู่บิดเอวหยิบกล่องไม้เคลือบเงายาวสีดำที่มีฝาปิดกล่องหนึ่งกับสมุดบันทึกที่เย็บสันเล่มด้วยด้ายอีกเล่มลงมาจากบนชั้น
ฮวาหว่านถามอย่างตื่นเต้น "ได้เกือบหมดแล้ว เพียงแต่ <ม่อจื้อ> กลับฟังไม่ค่อยเข้าใจ
" โอ พวกนั้นรู้หรือว่าไม่รู้ก็ไม่ต้องรีบร้อน" อาจารย์ลู่ส่งกล่องไม้กับสมุดบันทึกให้ฮวาหว่าน"ในกล่องไม้คือมีดแกะสลักรูปทรงแตกต่างกันไปสิบหกเล่มนักเรียนคนอื่นที่เพิ่งเข้ามาในโรงเรียนช่างศิลป์ได้รับแล้ว ชุดนี้คือของเ้าส่วนสมุดบันทึก ข้าได้ยินหัวหน้าหลัวเ้าใช้หญ้าทำเครื่องประดับหญ้าในโรงเรียนช่างศิลป์ไม่อนุญาตให้เด็ดดอกไม้ต้นหญ้าหากเ้ารู้สึกอย่างไรก็ให้วาดรูปลงในสมุดบันทึกนี้ต่อไปต้องได้ใช้ประโยชน์แน่นอน"
ฮวาหว่านรับมาอย่างดีอกดีใจนางเปิดกล่องไม้มองดูมีดแกะสลักทั้งสิบหกเล่มลักษณะรูปทรงที่แตกต่างกันของมีดแกะสลัก ล้วนชื่นชอบอย่างมากที่อาจารย์ลู่ใช้ถ้อยคำสั่งสอนอย่างไม่เกรงอกเกรงใจกลับหลงลืมไปเสียแล้วโค้งคำนับอาจารย์ลู่พร้อมกล่าวคำขอบคุณ" ขอบคุณท่านอาจารย์"
"อืม เลิกเรียนแล้วเ้ากลับไปเถอะ" อาจารย์ลู่ก้มศีรษะ โบกมือไปทางฮวาหว่าน
ความจริงแล้วมีดสิบหกแบบไม่ได้แจกจ่ายในโรงเรียนช่างศิลป์หากแต่โรงเรียนจะแจกนักเรียนแค่มีดสลักชุดแปดแบบเท่านั้นแต่ว่าอาจารย์ลู่เล็งเห็นแล้วว่าฮวาหว่านมีคุณสมบัติเพียงพอ และทราบว่าฮวาหว่านจะได้ใช้มันในเวลาอันรวดเร็ว
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/31460372a950b4e2a8c09017ed8e19b6
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่บันทึกมงกุฎขนนกที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #บันทึกมงกุฎขนนก #เรือนหอมหมื่นลี้#readAwrite ด้วยน้า
2K
