เพื่อนระบาย
“สอบเสร็จแล้วโว้ยยยย”
ฉันะโกรีดร้องออกมาแทบจะทันที เมื่อจังหวะที่ตัวเองก้าวออกมาจากห้องสอบเพียงไม่กี่วินาที
วิชาสุดท้ายของฉันในฐานะความเป็นักศึกษาแห่งรั้วมหาวิทยาลัยกำลังสิ้นสุดลง มันมาพร้อมกับอิสระที่ฉันเอง้า กว่าจะผ่าน่เวลาที่ต้องทำโปรเจ็กและอ่านหนังสือมาด้วยความหนักหน่วง
คิดว่าไฟนอลนี้จะไม่รอดซะแล้ววว
เรียกได้ว่าเกือบตาย แต่ดีที่ยังหายใจอยู่ แอร๊กกกก
“สอบเสร็จซะทีโว๊ยยยย”
พูดจบฉันก็โยนเลคเชอร์วิชาที่สอบเมื่อกี้ โยนทิ้งขึ้นไปบนอากาศด้วยความสะใจ
“จะแรดแล้ววววว” อิสระมันรู้สึกแบบนี้สินะ
คืนนี้แม่จะเมาให้ยับ!!
แก้วแอลกอฮอล์สองแก้วกระทบกันจนเกิดเสียงดังเพราะพริ้งไม่น้อย สำหรับฉัน เหมือนมันกำลังบอกว่านี่แหละ่เวลาปลดปล่อยที่ฉันโหยหา
ตาของฉันและเขาจ้องกันไม่ห่าง ทั้งที่ในมือของเราทั้งคู่ถือแก้วจิบอยู่ แต่ก็ไม่มีใครคิดจะยอมแพ้หรือหลบสายตาไปก่อน ฉันถือโอกาสเอาเรียวขาเกี่ยวเข้ากับฝ่ายตรงข้ามอยู่ภายใต้โต๊ะบาร์ตัวแคบ
ใครว่าเขาเองจะน้อยหน้า เพราะตอนนี้มือที่ว่างของเขามันก็วางลูบไล้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ่หน้าขาของฉันนี่แหละ
ทุกอย่างดูจุดติดง่าย เพราะข้อตกลงของเราทั้งคู่
เมื่อเราเหงาหรือต่างฝ่ายต่างต้องการมันเมื่อไหร่ เราพร้อมจะมาสนองความ้าของกันและกันทันที
นั่นแหละ คือ ข้อตกลงของเรา
เพื่อนสนิท (?)
สนิทแนบชิดกัน เฉพาะเื่ความสัมพันธ์บนเตียง
แอลกอฮอล์อึกสุดท้ายไหลลงผ่านลำคอ ความร้อนวูบแล่นเข้าสู่ร่างกาย ก่อนที่เราทั้งสองจะโถมเข้าหากันด้วยความคิดถึง ดั่งไฟราคะที่กำลังลุกท่วมไปทั้งตัว
จูบร้อนที่ป้อนให้กันมันช่างดูดดื่ม ลิ้นฉันรับรสความรู้สึกขมที่คละคลุ้งอยู่ในปากของเราทั้งคู่ แต่ความหวานจากการดูดกลืนของกันต่างหาก ที่มันทำให้เราไม่อยากจะพักหายใจจากความดื่มด่ำนี้
“เดี๋ยว!”
“หืมม?” เ้าตัวถามเสียงกระเส่า แต่เขาเองยังไม่เงยหน้าออกจากการซุกไซร้ตรงซอกคอขาวของฉัน
“ฉันไม่ชอบผูกมัด”
“ครับ เื่นั้นคุณเคยบอกหลายครั้งแล้ว”
“อื้อ! ฉันรักหนังสือ มากกว่าผู้ชาย”
ปากฉันย้ำ ขณะที่มือฉันเองก็ไล้อยู่บนเสื้อเชิ้ตของเขา แผงอกเนียน ๆ มันเผยออก เพราะกระดุมไม่ได้ติดมันไว้ั้แ่แรก
“อือฮึ เราแค่้าเหมือนกัน”
“ถูก!”
“ความสนุกเท่านั้นที่คุณสนใจ ใช่ไหม?” ฝ่ายตรงข้ามเน้นข้อตกลงที่เราต่างเคยพูด
“อื้มม บอกแล้วใช่ไหม ฉันก็แค่มาแก้เบื่อ”
“ถ้างั้นวันนี้ตื่นเต้นได้ไหม”
“ได้สิ!”
“บนรถ?” เขาเลิกคิ้วหรี่ตาเบา ๆ และเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่ติดนะ แค่มีถุงก็พอ”
“จะไม่ถอดแว่นเหรอ”
ประตูรถปิดลง พร้อมกับคำถามที่ออกมาจากปากเขา ก่อนที่เราจะเริ่มทำตามข้อตกลงของกันและกัน
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ” ฉันกระชับแว่นขึ้น แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะถอด
“เปล่า คราวก่อนไม่เห็นจะใส่”
“อย่าไปใส่ใจสิ มันก็แค่พร็อพน่ะ”
วันนี้ฉันรีบไปหน่อยจนลืมถอดแว่น ก็มัวแต่ดีใจที่สอบเสร็จแล้ว เพราะอย่างนี้ล่ะมั้งที่บางทีหลายคนก็คิดไปเองทั้งนั้นว่าฉันเนิร์ด ตามจริงมันก็แค่แฟชั่นป่ะ
แค่แว่นสายตาสั้นนิดหน่อยเอาไว้อ่านหนังสือหรือแค่ไปเรียนเท่านั้นแหละ
แต่ฉันว่าแบบนี้ก็แซ่บดีออก
“นั่นสิเนอะ แว่นไม่ทำคุณฮอตน้อยลงซะหน่อย”
หึ เขาปากหวานเสมอ
“อยากให้ฉันลดลงเหรอ” ฉันจับขาแว่น นัยตาก็มองเขาเป็คำถาม
“อย่าเลย เอาแบบที่คุณชอบดีกว่า”
“นึกว่าจะชอบแบบใสใสซะอีก”
“ถ้าไม่ฮอตมันคงจะไม่ใช่คุณ งั้นก็ระบายมันมาเถอะ”
“อื้อ รางวัลสำหรับคนเก่งหน่อยไหม รู้ใจจัง”
“เท่าที่คุณ้าเลย”
“อื้อออ อ่าาส์”
6K
