บทที่ 22 ค่ำคืนก่อนงานประลองรอบชิงชนะเลิศ
“ขอบคุณที่ยั้งมือไว้ไมตรี วันนี้ข้าแพ้เ้าแล้ว….… แต่ถึงวันนี้ข้าจะแพ้เ้า ก็จงอย่าย่ามใจไปซักวันข้าจะก้าวข้ามเ้าให้จงได้”
ไป๋หู่กล่าวจบคนก็ได้ก้าวเดินลงจากเวทีประลองไปท่ามกลางความแปลกใจของอีกหลายคนแต่ก็ยกเว้นผู้ที่มีสายตาอันแหลมคมและเหล่ายอดคนที่มีพลังญาณสูงส่งที่มองเห็นเื่ราวลับลมคมนัยนี้ทั้งหมด
ย้อนกลับไปใน่เวลาก่อนหน้า ขณะที่เฟยหลงกำลังประลองห้ำหั่นกับไป๋หู่ชายหนุ่มได้ใช้รังสีพลังรูปกระบี่สีทองเจิดจรัสฟันขวางใส่ต้นแขนซ้ายของไป๋หู่ ก่อนแทงกระบี่ต่อเนื่องใส่ยังบริเวณ่บนลำตัวด้านไป๋หู่ใช้ด้ามทวนออกต้านสภาวะรังสีกระบี่ที่ฟันขวางเข้ามาก่อนทำท่าสะพานโค้งหลบรอดจากรังสีกระบี่ที่แทงใส่หน้าอกจากนั้นชายหนุ่มพลันดีดตัวขึ้นตวัดด้ามทวนฟันเฉียงใส่หว่างคิ้วของเฟยหลงทำให้เฟยหลงต้องเบี่ยงตัวหลบแล้วไป๋หู่พลันอาศัยจังหวะที่เฟยหลงเบี่ยงตัวหลบเค้นพลังญาณมาไว้ที่ทวนในมืออย่างเต็มที่และฟาดฟันลงมา
“ทวนทองทลายปฐี”
เฟยหลงใช้รังสีกระบี่ตวัดฟันเข้าต้านรับ ตูมมมมม!!! พลังจากการปะทะส่งให้เฟยหลงต้องถอยร่นกลับไปด้านหลังไป๋หู่มิรอช้ามันพลันตั้งทวนขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะรวบรวมพลังญาณจนทวนสีเงินยวงในมือปรากฏแสงสีเหลืองเข้มออกมา
“ทวนทองสะบั้นยักษา”
เคร้งงงงงง!!!! ตูมมมมมมมม!! ด้วยพลังท่าไม้ตายของไป๋หู่ส่งผลให้ที่หัวไหล่ซ้ายของเฟยหลงต้องมีรอยาแตัดเฉือนขนาดใหญ่รอยหนึ่งแต่ดีที่ชายหนุ่มยังใช้รังสีกระบี่ต้านทานรับไว้ได้จึงมิได้าเ็มากนักทั้งนี้ขณะที่เฟยหลงต้านรับรังสีพลังรูปทวนขนาดใหญ่ของไป๋หู่อยู่นั้นมันยังตวัดวาดมืออีกข้างใช้รังสีกระบี่อีกเล่มที่ลอยอยู่บนอากาศพุ่งใส่บริเวณหน้าอกซ้ายของไป๋หู่ด้วยระยะที่ไม่ห่างไกลมากนัก และความรวดเร็วที่มิอาจมองเห็นได้ชัดตาของรังสีกระบี่ที่พุ่งออกไปรวมทั้งเป็สภาวะที่ไป๋หู่กำลังจู่โจมพอดีทำให้มันมิอาจหลบรอดจากรังสีกระบี่บินนี้ได้แต่ทว่าทันทีที่รังสีกระบี่บินกำลังจะทะลวงอกซ้ายของไป๋หู่เฟยหลงพลันวาดมือเปลี่ยนทิศทางของรังสีกระบี่ให้บินขึ้นสู่ท้องฟ้าทำให้รังสีพลังตัดเฉือนหัวไหล่ซ้ายของไป๋หู่เกิดาแเป็ทางยาวแต่ไม่ลึกมากจนถึงขั้นอันตรายร้ายแรงเหตุการณ์ที่บรรยายเมื่อครู่เกิดขึ้นเพียงชั่วประกายไฟแลบหรือเกิดใน่ระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น และระดับความเร็วของพลังที่เฟยหลงปล่อยออกไปหากมิใช่ผู้มีสายตาอันเฉียบแหลมหรือมีพลังญาณที่สูงส่งย่อมมิอาจตามเหตุการณ์ดังกล่าวได้ทันด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้ไป๋หู่ต้องขอยอมแพ้เพราะมันถือว่าตนเองได้ตายไปแล้วบนเวทีประลองในวันนี้
“เนื่องจากคู่ต่อสู้ขอยอมแพ้ฉะนั้นผู้ที่ชนะในรอบรองชนะเลิศคู่ที่สอง ได้แก่ เฟยหลง จากพรรคขอทานเหนือ”
“เฮฮฮฮฮฮ”
“สุดยอดมากเฟยหลง”
“หัวหน้าสาขาสิบสามท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งสมกับเป็ยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ของพรรคอย่างแท้จริง”
ท่ามกลางเสียงกล่าวยกยอ ชื่นชมของเหล่าคนจากพรรคขอทานเหนือยังมีคนบางกลุ่มที่เกิดความงุนงงสงสัยต่อการขอยอมแพ้ของไป๋หู่อยู่บ้างก็คิดว่าไป๋หู่ไม่อยากจะประลองกับพี่ชายในรอบชิงชนะเลิศจึงได้ขอยอมแพ้ไปบ้างก็ได้รับการชี้แนะจากผู้าุโของพรรคพวกมันจึงรับทราบเหตุผลนี้บ้างก็คิดหาเหตุผลอื่นต่างๆ นานา เพื่อตอบข้อสงสัยในใจของตนเองเช่นนั้นการชนะของเฟยหลงในรอบนี้จึงเกิดข้อกังขาขึ้นอย่างมากมายทว่าเฟยหลงก็หาได้สนใจเสียงซุบซิบสนทนาเ่าั้ไม่มันเพียงจ้องมองไปยังเ้าอารามเทพซีเซี่ยอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังครุ่นคิดทำอะไรก่อนเบนสายตาไปทางฟานลี่หลินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างประมุขตำหนักเทพสรรพวุธและบังเอิญที่สายตาของทั้งคู่สบประสานกันพอดี คำพูดต่างๆมากมายที่้าเอ่ยกลับถูกถ่ายทอดไปทางั์ตาทั้งสองคู่นี้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“งานประลองของวันนี้ก็เป็อันเสร็จสิ้นลงแล้วสำหรับการประลองในรอบชิงชนะเลิศจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้วันพรุ่งนี้จะเป็วันที่ทุกท่านได้ทราบว่าผู้เยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นเว่ยเป็ใคร”
หลังจากพิธีกรในงานประลองกล่าวจบทุกผู้คนก็ได้แยกย้ายกลับไปยังที่พักหรือโรงเตี๊ยมที่อยู่ห่างไปไม่ไกลจากตำหนักเทพสรรพวุธ ค่าย พรรคต่างๆแม้จะไม่มีตัวแทนเข้ารอบชิงชนะเลิศแล้วแต่พวกมันก็ยังอยู่เพื่อรอดูว่าสุดท้ายจะเป็ผู้ใดที่สามารถคว้าชัยในครั้งนี้ไปหรือต่อให้แม้มีความคิดซักเสี้ยวที่อยากกลับพวกมันก็มิกล้าที่จะลบหลู่ตำหนักเทพสรรพวุธโดยการกลับก่อนงานประลองยุติลงได้
ลมราตรียามฤดูเหมันต์หนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจแต่ความหนาวเหน็บของค่ำคืนยังมิสู้รสสุราของชาวเขาทางฝั่งตะวันตกของแผ่นดินใหญ่ที่มีรสร้อนแรงซาบซ่าด้วยรสสุรายิ่งร้อนแรงยิ่งมึนเมาจึงส่งผลให้ค่ำคืนก่อนการประลองรอบชิงชนะเลิศที่โรงเตี๊ยมโดยรอบตำหนักเทพสรรพวุธนี้ดูอึกทึกคึกโครมยิ่งค่ำคืนที่แสนจะอึกทึกวุ่นวายมีพรรคขอทานเหนือเป็หัวตั้งหัวต่อในการเฉลิมฉลองพวกมันต่างปราบปลื้มยินดีที่คนของพรรคมันสามารถผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้เป็ครั้งแรกนับั้แ่ก่อตั้งพรรคมาทั้งเป็การเฉลิมฉลองที่พรรคสามารถเหยียบย่ำพรรคยาจกใต้ได้อย่างสาสมใจแน่นอนว่าพระเอกในงานย่อมเป็เฟยหลง ชายหนุ่มที่ผู้คนไม่เคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อน ทว่าบัดนี้ชื่อเสียงของมันเริ่มที่จะขจรขจายไปทั่วแคว้นเว่ยแล้วในวันพรุ่งนี้เป็ที่เชื่อได้ว่าทุกคนมองว่าเฟยหลงคงมิอาจเอาชนะไป๋หลงในรอบชิงชนะเลิศได้แต่ความสามารถและพลังฝึกปรือที่มันมีด้วยอายุเพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็ผู้ที่น่าจะมีอนาคตก้าวไกลอีกคนแล้ว
เฟยหลงขณะนี้ต่างมีผู้คนจากทั้งภายในพรรคและนอกพรรคมากมายเข้ามาแลกจอกแสดงความยินดีกระทั่งตอนนี้ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำนั่งคอพับอยู่บนโต๊ะมิอาจลุกนั่งแลกเปลี่ยนสุรากับใครได้อีกแล้วสุดท้ายเป็ประมุขพรรคขอทานเหนือที่สั่งให้ลี่ซาแป๊ะพาตัวมันไปพักผ่อนที่ห้องพักของโรงเตี๊ยมที่ได้จัดไว้ให้มันโดยเฉพาะทันทีที่ลี่ซาแป๊ะวางเฟยหลงไว้บนที่นอนมันก็ออกไปเฉลิมฉลองต่อกับพรรคพวกทันทีชั่วขณะที่ลี่ซาแป๊ะออกไปและปิดประตูห้องเฟยหลงก็ลืมตาตื่นขึ้นมาจากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่มีท่าทีที่มึนเมาประการใดแท้จริงแล้วตลอดเวลาที่มันดื่มสุราลงไป มันมิได้ลิ้มลองรับรสสุราแม้แต่น้อยมันกลับใช้พลังญาณขับพิษสุราออกจนหมดสิ้นและแสร้งทำเป็เมามายเพื่อจักได้ดำเนินการบางอย่างนั่นเอง
เสียงพัดอู้วว อี้ววของสายลม่เหมันตฤดูช่วยส่งเสริมบดบังเสียงการเคลื่อนไหวของทุกสรรพสิ่งได้อย่างดียิ่งในราตรีกาลอันมืดมิดไร้แสงจันทราที่ตำหนักเทพสรรพวุธพลันมีเงาดำสายหนึ่งไหววูบไปมาอย่างรวดเร็วเงาดำสายนี้พุ่งเลียบไปตามผนัง กำแพงและหลังคาของสิ่งปลูกสร้างเหมือนกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างอยู่ก็มิปานที่ตำหนักเทพสรรพวุธแห่งนี้แน่นอนว่าคนนอกหรือคนทั่วไปย่อมมิอาจเข้าออกได้ เช่นนั้นการที่จะเข้าไปมีหนทางเดียวคือหากไม่ถูกเชื้อเชิญก็ต้องลักลอบเข้าไปเท่านั้นซึ่งคนชุดดำนี้ก็กำลังทำอยู่
ที่โรงเตี๊ยมอันเป็ที่พักของเหล่าคนจากพรรคขอทานเหนือบนหลังคาของโรงเตี๊ยมมีบุคคลสวมชุดพลางสีดำเข้ม ใช้ผ้าคลุมปิดใบหน้ายืนอยู่บุคคลในชุดดำนี้มีรูปร่างอรชรอ่อนแอ้นแสดงให้เห็นว่านางย่อมเป็สตรีนางหนึ่งแล้วสตรีชุดดำคล้ายกำลังสำรวจมองตำแหน่งห้องพักห้องหนึ่งอยู่ซึ่งห้องตรงนั้นก็คือห้องของเฟยหลงเองนางสำรวจมองอยู่ครู่ใหญ่เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนอยู่นางก็ทะยานร่างทิ้งตัวลงระเบียงห้องของเฟยหลงอย่างแ่เบาก่อนเคาะประตูเรียกชายหนุ่ม ตึกๆๆ
“เฟยหลง นี่ข้าเอง ลี่หลิน”
ที่แท้สตรีชุดดำนางนี้กลับเป็ฟานลี่หลินนั่นเองฟานลี่หลินั้แ่ที่ทราบว่าเฟยหลงยังมีชีวิตอยู่ คนก็เกิดอาการพลุ่งพล่านจิตใจไม่สงบ เช่นนั้นนางจึงแอบออกมาจากที่พักเพื่อกล่าวถามเื่ราวกับมันซักหลายคำหรืออีกใจหนึ่งอาจเป็เพราะว่านางไม่มั่นใจว่ามันจะเอาชนะไป๋หลงได้หรือไม่จึงเกิดเป็ความกังวลใจชนิดหนึ่งขึ้นโดยมิทราบสาเหตุก่อนหน้าที่ยังไม่เคยพบพานบุรุษหนุ่มผู้นี้หรือตอนที่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้ตกตายไปแล้วจึงยังพอทำใจยอมทำตามคำขอร้องพลางบีบบังคับของบิดาได้แต่ทว่าตอนนี้มันกลับยังมีชีวิตอยู่ และยังอยู่ในจุดนี้เช่นนั้นจะให้นางยอมรับได้เช่นไรหากเห็นมันพ่ายแพ้ฟานลี่หลินเคาะประตูและเอ่ยปากเรียกเฟยหลงอยู่ชั่วครู่ก็ยังไม่เห็นมันตอบรับหรือเปิดประตูออกมาเช่นนั้นนางจึงผลักประตูเข้าไป พบว่าที่ห้องกลับไม่พบเฟยหลงอยู่ในนั้นแล้ว
“มันหายไปไหน?”
เฟยหลงะโไต่กำแพงสูงแห่งหนึ่งก่อนตีลังกาม้วนตัวกลับหลังสองตลบทิ้งร่างลงบนหลังคาห้องโถงแห่งหนึ่งอย่างแ่เบาที่แท้เงาดำไหววูบที่แอบลักลอบเข้ามาในตำหนักเทพสรรพวุธก็คือมันนั่นเองที่ตำหนักเทพสรรพวุธเนื่องจากเป็ค่ายพรรคอันดับหนึ่งในแคว้นเว่ยทั้งยังเป็หนึ่งในสี่ค่ายพรรคใหญ่วิถีเชนจึงไม่มีใครหรือผู้ใดกล้าที่จะลักลอบเข้ามาเช่นนั้นเวรยามที่ตรวจตราจึงมีจำนวนน้อยนิดบวกกับท่าร่างอันรวดเร็วของเฟยหลงจึงทำให้มันหลบรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังค้นหาตำแหน่งที่พักของเ้าอารามเทพซีเซี่ยแน่นอนว่าย่อมทำเพื่อนำจดหมายขอความช่วยเหลือและแจ้งข่าวส่งให้เ้าอารามเทพซี่เซี่ย
ค่ำคืนที่ดึกสงัด ยิ่งมายิ่งหนาวเหน็บเฟยหลงยังมิอาจค้นหาที่พำนักของคนจากอารามเทพซีเซี่ยได้ด้วยตำหนักเทพสรรพวุธมีอาณาเขตที่กว้างขวาง มีตึกรามบ้านช่องก็มากมายยิ่งการค้นหาจึงยากเย็นยิ่งกว่างมเข็มในบึงมรณะร้อยลี้เสียอีกทว่าท่ามกลางลมหนาวที่พัดไหวพลันมีเสียงสนทนาลอยมาตามกระแสลมกระทบเข้าโสตประสาทของเฟยหลงเสียงเหล่านี้ที่แท้คือเสียงของกลุ่มคนรับใช้ของตำหนักเทพสรรพวุธนั่นเอง
“คนจากอารามเทพซีเซี่ยแปลกเสียจริงพวกเราจะเข้าไปปรนนิบัติรับใช้แท้ๆ กลับขับใสไล่ส่งพวกเราออกมาจนหมดสิ้น”
“ก็ดีแล้วมิใช่หรือ ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บเช่นนี้หากได้กลับไปนอนผิงเตาไฟคงอบอุ่นสบายตัวอยู่มิใช่น้อย”
“ใช่ๆ เมื่อพวกมันไม่้าคนคอยรับใช้ พวกเราก็กลับไปนอนเสียนี่จึงเป็เื่ที่ประเสริฐยิ่ง”
“อีกอย่างที่พักของพวกเราก็อยู่ติดกับของพวกมันหากมีอะไรที่พวกมัน้าเรียกใช้ด่วนพวกเราแค่วิ่งไปไม่ถึงห้าสิบก้าวก็บรรลุถึงแล้ว”
เฟยหลงเมื่อได้ยินคำสนทนาของคนรับใช้กลุ่มนี้ คนคล้ายกลับได้รับพรจาก์มันเฝ้าค้นหาที่พำนักของคนจากอารามเทพซีเซี่ยเกือบครึ่งค่อนคืนยังหาไม่พบแต่บทจะพบก็ช่างบังเอิญอยู่ถูกที่ถูกเวลาเสียจริงเช่นนั้นชายหนุ่มจึงสะกดรอยตามกลุ่มคนรับใช้กลุ่มนี้ไปซักพักพวกมันก็เดินไปถึงที่พักของตนเองและต่างแยกย้ายกันเข้าสู่ที่พัก เฟยหลงจึงหยุดการติดตามลงและมองสำรวจตึกอาคารรอบข้างมันพบว่าที่กลางส่วนป่าขนาดย่อมห่างไปไม่ไกลมีตึกขนาดกลางสองชั้นตั้งอยู่ตึกแห่งนี้ดูโดดเดี่ยวเป็ส่วนตัวยิ่งเฟยหลงคาดคิดว่าน่าจะเป็ตึกรับรองของตำหนักเทพสรรพวุธที่จัดไว้ให้คนจากอารามเทพซีเซี่ยพำนักอยู่ดังนั้นมันจึงซ่อนงำประกายก่อนเคลื่อนตัวเลียบต้นไม้เข้าไปสังเกตการณ์เมื่อพบว่ารอบตัวตึกมีเหล่าคนจากอารามเทพซีเซี่ยยืนเฝ้าประจำการอยู่เฟยหลงจึงมั่นใจถึงสิบส่วนว่าที่แห่งนี้คือที่พำนักของอารามเทพซีเซี่ยนั่นเอง
เมื่อเฟยหลงค้นหาที่พำนักของคนจากอารามเทพซีเซี่ยได้สำเร็จชายหนุ่มก็ใช้ความคิดต่อทันทีว่าจะเข้าถึงตัวเ้าอารามเทพซีเซี่ยได้อย่างไรแต่แล้วคนพลันคิดวิธีการหนึ่งได้จึงล่าถอยออกไปจากบริเวณดังกล่าวก่อนทะยานร่างไต่ขึ้นบนกำแพงแล้วดีดตัวขึ้นสู่้าหลังคาของตึกที่พักเหล่าคนรับใช้ไป
ภายในตึกสองชั้น ที่พำนักของอารามเทพซีเซี่ยมีอยู่ห้องหนึ่งที่ตอนนี้ได้จุดตะเกียงน้ำมันจนสว่างไสวไปทั่วห้องที่ห้องนี้นั่งไว้ด้วยเหล่าบุคคลสามคนซึ่งถือว่าเป็บุคคลที่อยู่จุดสูงสุดของอารามเทพซีเซี่ย หนึ่งคือเ้าอารามสองคือรองเ้าอาราม และสามคือผู้าุโใหญ่นั้นเอง
“ในที่สุดมันก็ตอบตกลงแล้ว”
“มิใช่เพียงมันตอบตกลงเท่านั้นมันยังยอมให้เราถือของสิ่งนั้นไว้ในมือแล้ว”
“มิคิดว่าประมุขตำหนักผู้ยิ่งใหญ่จะยินยอมง่ายดายถึงเพียงนี้”
“คงเป็เพราะมันมั่นใจว่านี่คือถิ่นของมัน ถึงได้ย่ามใจนัก”
“เหอะ หากทุกอย่างเป็ตามแผนที่พวกเราวางไว้ต่อให้ฟานพั่วเทียนอีกสิบคนก็ยากที่จะแก้ไขอะไรได้”
กึก…. เสียงแ่เบาคล้ายลูกไม้ขนาดเล็กที่ล่วงลงสู่หลังคาแต่ก็ยังทำให้เ้าอารามเทพซีเซี่ยต้องเหลือบสายตาขึ้นไป้าแวบหนึ่งก่อนเบนสายตามากล่าวต่อ
“ก่อนที่ั์ตา์จะปรากฏ แผนทุกอย่างของพวกเราต้องพร้อมแล้วนี่คือหนทางเพียงหนึ่งเดียวที่จะส่งเสริมพวกเราให้ขึ้นเป็หนึ่งในปฐีแห่งนี้และถ้าเมื่อนั้นมาถึงก็ไม่ต้องกริ่งเกรงผู้ใดอีกไม่ว่าจะเป็เจ็ดบัญญัติฟ้า สีแดงหรือแม้แต่ เฒ่าพยากรณ์ จูกั๊กม่อ”
เ้าอารามเทพซีเซี่ยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่อ
“เอาล่ะ พวกเ้าไปพักผ่อนเสียเถิด”
“ขอรับ”
ก่อนหน้านี้หลังจากที่เฟยหลงะโไต่ขึ้นไปยัง้าหลังคาของตึกคนรับใช้ ชายหนุ่มก็ได้ใช้ พยุหะหมื่นกระบี่ทลาย์ เรียกรังสีพลังรูปกระบี่ออกมาสองเล่มก่อนที่จะะโเหยียบลงบนรังสี่กระบี่ทั้งสองเล่มใต้ฝ่าเท้าบินทะยานขึ้นสู่ท้องนภาเหนือหลังคาตึกพำนักของเหล่าคนจากอารามเทพซี่เซี่ยกว่าพันจั้งส่งผลให้เหล่าคนที่ยืนเฝ้ารอบตัวตึกมิอาจตรวจพบได้จากนั้นเฟยหลงก็บังคับรังสีกระบี่ให้พุ่งลงยังหลังคาของตัวตึกก่อนะโทิ้งตัวลงอย่างแ่เบา และบังเอิญตำแหน่งที่มันทิ้งตัวลงกลับเป็ตำแหน่งห้องที่เ้าอารามรองเ้าอาราม และผู้าุโใหญ่แห่งอารามเทพซีเซี่ยสนทนากันอยู่พอดีด้วยเหตุนี้เฟยหลงจึงได้ยินที่คนทั้งสามพูดคุยกัน และพอจับใจความได้ว่า แผนการเป็หนึ่งในแผ่นดิน ปรากฏการั์ตา์ ชื่อของอาจารย์ตนเอง จากนั้นก็มีเสียงสั่งให้คนอีกสองคนออกไป ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเงียบฟังอย่างใจจดใจจ่อพลันมีเสียงหนึ่งถ่ายทอดเข้าสู่มโนจิตที่มีเพียงมันเท่านั้นที่ได้ยิน
“แขกผู้มาเยือนที่อยู่้าเชิญลงมาที่ห้องด้านล่างซักครู่ได้หรือไม่”
เสียงเชิญที่แฝงไว้ด้วยการบีบบังคับนี้กลับเป็เสียงเดียวกันกับผู้ที่สั่งให้อีกสองคนออกไปเช่นนั้นมันก็คือเ้าอารามเทพซีเซี่ยแล้ว
1K
