[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 67 มอบพลังให้แก่สายเลือดของตน

        เพอร์ซีย์ต้องเล่ารายละเอียดทุกอย่างตั้งแต่ต้นเรื่องจนถึงตอนที่พวกปีศาจบุกมาที่ค่ายของทั้งสองค่ายการที่เขายอมเล่าเรื่องทั้งหมดเพื่อให้พวกทวยเทพรับรู้ว่าเทพอย่างแซเทิร์นสร้างเรื่องอะไรไว้ให้และเทพองค์นั้นกล้าทำแบบนี้กับลูกที่เขามากขนาดนี้ได้อย่างไรเมื่อเขาเล่าจนจบเสียงภายในห้องโถงก็เงียบไปหมดเหมือนพวกเขาตั้งใจฟังจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาเทพบางตนต่างครุ่นคิดว่าเกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้เกิดกับสายเลือดพวกเขาล่ะก็คงโกรธเหมือนกันแน่ๆแต่ซุสสั่งห้ามให้เทพยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์กึ่งเทพที่เป็นสายเลือดของตนแต่ก็มีบางคนยุ่งตลอดระหว่างที่ทุกคนกำลังคิดอยู่นั้นเทพีอาธีน่าเก็บงำความรู้สึกไม่อยู่จนแสดงออกมา

        “เลวทรามที่สุด!!”อาธีน่าสบถออกมาพร้อมกับใช้มือทุบลงบนบัลลังก์ของตน

        “อาธีน่า...สงบอารมณ์หน่อย”เฮร่ากล่าวตักเตือนขึ้น

        “ขอประทานอภัยเทพีเฮร่า” อาธีน่าตั้งสติแล้วหันไปขอโทษถึงสิ่งที่ตนกระทำ

        นางเป็นคนที่ไม่แสดงอารมณ์ความโกรธออกมาง่ายๆแต่พอรู้เรื่องที่หลานๆ ของตนเจอเรื่องอันเลวร้ายกว่าที่ลูกของตนเคยเจอความโกรธทุกอย่างมันก็ปะทุออกมา เฮร่าพอเข้าใจความรู้สึกแบบนั้นแล้วหันไปหาเพอร์ซีย์เพื่อคุยต่อ

        “เอาล่ะบุตรโพไซดอน ขอบคุณที่เล่าสิ่งที่เป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมดนั้นทำให้เรารู้ปัญหาที่เจ้าจะมาบอก”

        “ขออภัยเทพีเฮร่าปัญหาของผมไม่ใช่เรื่องที่เล่าไป ถ้าเป็นปัญหานั้น ผมคงไม่ท้อมาถึงนี้หรอกนะ!”

        “เพอร์ซีย์!”แอนนาเบ็ธใช้แขนชนหลังอีกฝ่าย “ให้ความเคารพเหล่าเทพด้วย”

        “น่าเคารพ? ถ้าพวกเขาไม่พูดแทรก เราก็เข้าเรื่องไปแล้ว!” เพอร์ซีย์ไม่สบอารมณ์ที่เหล่าเทพเอาแต่พูดกันเองโดยไม่ฟังปัญหาที่เขาต้องการจะมาบอก"ที่ผมมาครั้งนี้มันเป็นเรื่องซีเรียสมากๆผมต้องการให้พวกท่านช่วยเหลือลูกสาวของผมก็เท่านั้น!"

        สิ้นคำพูดของเพอร์ซีย์ทำให้เทพสององค์ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาถึงกับตาตื่นกันอย่างตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานๆของตน

        “เกิดอะไรขึ้นกับเด็กๆบุตรโพไซดอน!” สีหน้าอาธีน่ารู้สึกตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

        “จริงด้วย!เพอร์ซีย์ เกิดอะไรขึ้นกับหลานๆ กัน!?” โพไซดอนพูดเสริมขึ้น

        เขาจำได้ว่าเด็กๆปลอดภัยตามที่อีกฝ่ายพูด แต่ต้องมาคิดหลังจากปีศาจบุกค่ายว่าพวกเขาเป็นอะไรหรือเปล่า

        “จงใจเย็นๆก่อนทั้งสองคน” เฮร่าหันไปห้ามให้สองเทพแสดงอารมณ์มากเกินไปก็นั่งไปจ้องมองเพอร์ซีย์อีกครั้ง "แล้วเจ้าต้องการให้เราช่วยยังไง? บุตรโพไซดอน"

        “มอบพลังของพวกท่านให้เด็กทั้งสอง!!”

        “ว่าไงนะ!!”ทวยเทพต่างอุทานกันออกมาอย่างดัง

        “พลังของพวกเราเนี่ยนะ!จะบ้าหรือไง!?” แอรีสกล่าวขึ้นด้วยความสับสน

        “จริงของแอรีส!!พลังของพวกเราเป็นพลังอำนาจที่เหนือว่าที่มนุษย์กึ่งเทพจะครอบครองถึงแม้มนุษย์กึ่งเทพจะพลังของพ่อแม่แค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้น”

        “จริงของอาร์เทมีส~” อะพอลโลพูดขึ้นเขาตอนนั่งในท่าที่สบายเกินกว่าที่จะแสดงท่าทางแบบนั้น "แต่ว่าพลังของเด็กบางคนก็คงขึ้นกับชาติกำเนิดของพวกเขาเพราะเด็กสองคนนี้มีสายเลือดของเทพตั้งสองอยู่แล้ว จะมีอีกสัก 4 ถึง 5 พลังก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"

        คำพูดของอะพอลโลไปกระตุกต่อมบางอย่างก็พวกเทพทำให้เทพบางตนสงสัยในสิ่งที่อีกฝ่ายเห็นในอนาคตอย่างมาก เพราะอะพอลโลจะไม่พูดอะไรที่เขารู้ก่อนล่วงหน้าให้พวกเขาฟังแน่ๆ

        “เจ้ารู้อะไรกัน? อะพอลโล” อาร์เทมีสถามผู้เป็นพี่ชายของตนด้วยสายตาอันจิกกัดอีกฝ่าย

        “เปล่านี่~ ถ้าอยากรู้ข้าว่าถามบุตรโพไซดอนน่าจะดีกว่านะ”

        ทุกคนต่างหันไปมองเพอร์ซีย์ทำให้เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจที่อะพอลโลทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่เขาเหมือนตอนนี้เข้าอยู่ในสงครามเย็นที่จ้องมองกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเขาแต่การเงยหน้ามองเทพที่เอาแต่นั่งอยู่บนบัลลังก์ก็ทำให้เขาปวดคอมากๆ ในตอนนี้

        “อะพอลโลกล่าวแบบนั้นเจ้ามีความเห็นอย่างไร บุตรโพไซดอน” เฮร่าเอ่ยถามออกไป“จริงหรือไหม? ว่าสายเลือดของเจ้านั้นมีพลังเทพมากกว่า2 จริงๆ”

        “ใช่ขอรับ!”

        “บ้าไปแล้ว!”

        “มนุษย์กึ่งเทพที่ไหนจะมีพลังมากกว่าสายเลือดที่ถูกถ่ายทอดกัน!”

        “เจ้ารู้หรือไหมว่าทำไมสายเลือดของเจ้าถึงมีพลังเทพมากกว่า2 กัน!?”

        “พวกท่านเชื่อเรื่องอดีตชาติไหม?” เพอร์ซีย์ถามพวกทวยเทพด้วยคำถามที่พวกเขาไม่คาดคิด

        “อดีตชาติ...พูดยากนะสำหรับเหล่าเทพ...มันก็จะมีสักครั้งที่มีคนที่รู้จักกลับมาเกิดใหม่แต่จำเราไม่ได้...”

        “แล้วอดีตชาติที่ว่านี่...มาในรูปแบบดวงวิญญาณที่ติดตามดวงวิญญาณดวงใหม่มาด้วยล่ะ?” เพอร์ซีย์ตั้งคำถามที่เป็นปริศนาเพิ่มอีกครั้ง

        “เจ้าหมายความว่าไงกัน? บุตรโพไซดอน”

        “ผมขอไม่กล่าวอะไรเพิ่มขอแค่พวกท่านโปรดเรียกเทพโครนอสมาอธิบายต่อ...หลังจากนี้พวกท่านจะได้รับรู้ว่าที่ผมกล่าวหมายความว่าอะไร”

        เกิดเสียงซุบซิบเกิดขึ้นภายในห้องโถงแห่งนี้ซุสได้ยินถึงชื่อบิดาของตนก็ทำให้เขาไม่ชอบใจจนต้องกล่าวบางอย่างขึ้น

        “ข้า-”

        “นั้นต้องเรียกท่านผู้นั้นมา!”เฮร่าพูดแทรกขึ้นมาทันที

        “จะบ้าหรือไงเฮร่า!!” ซุสหันหน้ามองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกไม่พอใจ“เจ้าจะให้คนที่เราไม่รู้หน้าไม่รู้ใจอย่างเทพองค์นั้นเข้ามายังเขาโอลิมปัสเนี่ยนะ!!”

        “ข้ารู้ว่าท่านยังกังวลเรื่องในสิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นแต่ยังไงตอนนี้เราก็ต้องช่วยมนุษย์กึ่งเทพที่มาร้องขอจากเรา...” สิ่งบางอย่างสะกิดใจของนางถึงได้ยอมทำแบบนี้ “แต่ถ้าท่านกลัวว่าเขาจะสร้างเรื่องท่านก็เชิญท่านผู้นั้นมาแค่ภาพด้วยอุปกรณ์ของเฮเฟตัสก็ได้ไม่ใช่หรือไง?”

        “!?”

        ทุกคนต่างมองซุสกันอย่างหน้านิ่งโดยไม่พูดอะไรแต่ใบหน้าขอซุสกับขึ้นสีอย่างอับอายหน่อยๆ ก่อนจะพูดขึ้น

        “อะแฮ่ม!!เฮเฟตัส!”

        “รับทราบ!”

        เฮเฟตัสหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของเขาขึ้นมากดบางอย่างที่หน้าจอและแล้วภาพของโครนอสก็โผล่ขึ้นมาโดยที่โครนอสกำลังจ้องมองสิ่งบางอย่างที่กำลังลอยอยู่เหนือเขาอย่างสนใจ

        “นี่คืออุปกรณ์ของเฮเฟตัสสินะช่างมหัศจรรย์จริงๆ”

        “เทพโครนอส!”

        เฮร่าเอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่น่าจะมองพวกเขาผ่านภาพโฮโลแกรมของเฮเฟตัสเช่นกันโครนอสได้ยินเสียงลูกสาวก็ยิ้มขึ้นมาทันที พร้อมกับมองใบหน้าของทุกคน

        “แหมๆได้เห็นพวกเจ้าอยู่กันพร้อมหน้าดีจริงๆ เลยนะ”

        “เลิกพูดดีกว่านะ!”ซุสขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เห็นอีกฝ่ายกำลังยิ้มหน้าระรื่น

        “โอ้ๆซุส ดูสีหน้าเจ้าสิ...คงโกรธและเกลียดข้ามาสินะ ข้าเข้าใจดีข้าไม่ได้เป็นคนทำสิ่งต่างๆ ก็ตามที แต่ใครจะไว้ใจคนที่อยู่ๆ ก็โผล่มาล่ะเนอะ”

        “ถ้ารู้ก็รีบๆบอกสิ่งที่ควรบอกแล้วกลับไปอยู่ที่ที่ท่านอยู่!!”

        “ซุส...คุณค่ะ...”เรอามองลูกชายมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่ชอบใจ

        “เฮ้อ...ก็ได้ๆ”โครนอสเดินไปหาเด็กน้อยทั้งสองที่ยังแอบอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่และลูกสาวของตน“ธิดาอาธีน่า ลูกข้า จงพาเด็กทั้งสองออกมา”

        “ค่ะ!”

        ทั้งสองคนต่างรับคำสั่งพร้อมกับเดินออกไปข้างจนเหล่าเทพเห็นบางอย่างที่พวกเขากำลังอุ้มนั้นเป็นเด็กตัวน้อยสองคนที่มีสีผมต่างกันอาธีน่ากับโพไซดอนเห็นก็นึกออกเลยว่าเด็กทั้งสองเป็นใคร

        “เดียวนะ นั้นมัน!”

        “โพรทาเลียกับโฟกัสไม่ใช่เหรอ?”

        “ถูกต้อง!อาธีน่า โพไซดอน” โครนอสกล่าวออกมา“เอาล่ะ เหล่าเทพทั้งหลายเอ่ยถึงเวลาช่วยเด็กทั้งสองกันแล้วล่ะ!”

        เทพแต่ละองค์กำลังตั้งใจดูว่าพวกเขาจะต้องอะไรกันมั้งแต่สายตาของเทพบางองค์หันไปมองหญิงสาวที่มีใบหน้าสละสลวยกับผมยาวสีฟ้าจนไม่ได้สนใจคำพูดของโครนอสเลยสักนิดจนโครนอสเห็นจึงเดินมาอยู่ตรงหน้าของพวกเทพเหล่านั้น

        “นี่ๆข้าพูดอะไรโปรดฟังกันหน่อยสิ! ไม่ใช่จ้องลูกสาวข้าอย่างเดียวนะ!!”

        “ลูกสาว!!”พวกเทพหนุ่มต่างมองกันอย่างเหงื่อตก

        "ใช่สาวผมฟ้าคนนั้น!!ลูกสาวข้าอย่าแตะเป็นอันขาด!!"

        โครนอสปล่อยคำขู่ใส่เทพที่จ้องลูกสาวของเขาเพราะเขาไม่อยากให้เทพมาวุ่นกับลูกเขาแน่ๆ

        "เอาล่ะ!!มาเข้าเรื่องกัน! เด็กทั้งสองกลายเป็นเด็กเนื่องจากพลังที่หายไปเพราะช่วยกำจัดพวกปีศาจออกจากค่ายจูปิเตอร์จนหมดไป! ร่างกายเหลือเพียงพลังอันน้อยนิดจึงต้องการพลังใหม่มาทดแทนอันที่หายไป!!"

        “แล้วพลังที่หายไปคือพลังเทพสินะ”ไดโอนีซุสพูดขึ้นหลังจากที่ตนเองเงียบมานาน

        “ใช่แต่พลังเทพนั้นไม่ใช่ใส่ได้ส่งๆ ต้องเป็นพลังของอดีตพ่อแม่ล่ะนะ”

        “อดีตพ่อแม่?”

        “ใช่เพราะเด็กทั้งสองนั้นมีอดีตชาติเป็น...”

        โครนอสเดินไปหาเด็กๆที่พวกเพอร์ซีย์กำลังอุ้มอยู่มืออันใหญ่โตกว่าใบหน้าของพวกเพอร์ซีย์กำลังยื่นให้ไปอยู่ตรงหน้าเด็กๆเขาตวัดมือไปด้านหลังพร้อมกับแสงประกายทำให้เกิดจนทำให้เกิดตราสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงสายเลือดของทั้งสองคน

        “ลูกของพวกเจ้าไงล่ะ!!”

        “!!”

        ภาพตรงหน้าทำให้พวกเทพต่างอ้ำอึ้งกันไปเลยเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ของตนออกมาจากเด็กทั้งสองด้านซ้ายออกมาจากตัวโพรทาเลียมีตั้งแต่ตราของโพไซดอน ดิมีเทอร์ เฮเฟตัสและเฮอร์มีสส่วนทางด้านขวาออกมาจากตัวโฟกัสก็มีตราของเฮร่า อาธีน่า อะโฟร์ไดต์ และอาร์เทมีสที่หมุนไปๆ รอบจนเรียงกันเป็นสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดนอกจากตราที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงสิ่งอยู่ภายในตรานั้นเลือนรางแต่เห็นเด่นชัดคือเจ้าของตราพวกนั้น สายเลือดของพวกเขา

        “รัล!”

        ดิมีเทอร์เห็นภาพของบุตรของตนทำให้ความรู้สึกบางอย่างกำลังทะลักออกมาผู้เป็นลูกอย่างเพอร์ซีโฟนี่ได้ยินน้ำเสียงของผู้เป็นแม่เธอเงยหน้าเห็นร่างของคนที่เธอไม่คิดว่าจะเจอกันอีก

        “น้องพี่...”

        “เซเรน่า...”

        น้ำเสียงของเฮเฟตัสถึงกับสั่นเครือที่เห็นลูกสาวของตนอีกครั้งแต่อะโฟร์ไดต์เห็นลูกสาวที่ตนเกลียดอีกครั้ง ทำใหเธอโกรธเคืองกว่าเดิม

        “ดาเฟ่...ธิดาของข้า...”อาธีน่าไม่คิดว่าได้เห็นธิดาที่จากมานานเป็นพันปีอีกครั้ง

        “เฮเลน...”เฮร่ามองอย่างอ้ำอึ้งธิดาที่ตนรักมากๆ มาอยู่ตรงหน้าของตนอีกครั้ง

        อาร์เทมีสไม่กล่าวอะไรออกมาเธอไม่อยากนึกเลยว่าการเจอคนที่ตายจากไปกลับมาอยู่ตรงหน้ามันทรมานแค่ไหนยิ่งเป็นเด็กสาวที่ตนไม่เคยเรียกว่าลูกสักครั้ง ซุสเห็นภาพตรงหน้าทำเอาเขาไม่เคยคิดว่าจะได้เจอเหตุการณ์เหนือโชคชะตาแบบนี้

        “พวกเขา...ยังมีชีวิตยังงั้นหรือ!? พระบิดา” ดิมีเทอร์กล่าวถามอย่างสับสนไปหมด

        “ไม่เชิง...พวกเขาตอนนี้เป็นแค่ดวงจิตที่ถูกแย่งออกจากดวงจิตหลักที่ตายจากไปเพื่อถูกส่งมาเกิดเป็นแหล่งพลังให้เด็กทั้งสองแต่ความทรงจำของพวกเขาก็ถูกส่งต่อให้เด็กทั้งสองอยู่เหมือนกัน”

        “พวกเขาขยับไม่ได้งั้นหรือ?” เฮร่าถาม

        “ไม่...ถ้าร่างต้นไม่มีการขยับพวกเขาก็ไม่ตื่นเช่นกัน เพราะไม่มีพลังไปหล่อเลี้ยงพวกเขา”

        เทพบางตนได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืนขึ้นมีตั้งแต่โพไซดอน เฮอร์มีส เฮเฟตัส อาธีน่า เฮร่า และดีมิเธอร์พวกเขาต่างจ้องมองไปที่ตราสัญลักษณ์ของตนเองกัน แล้วหันกลับมามองโครนอส

        “เราจะต้องทำยังไงถึงจะส่งพลังให้เด็กๆได้กัน?”

        “พวกเจ้า!!”แอรีสต่างลุกขึ้นเมื่อเห็นเทพที่ใจอ่อนยอมมอบพลังของตนให้เด็กสองคน“อย่าทำอะไรบ้าๆ กันสิเฟ้ย!!ถ้าการให้พลังนั้นทำให้พวกมันมีอำนาจกว่าเราจะเกิดอะไรขึ้น!! จริงไหม? ท่านพ่อ”

        ซุสรับฟังลูกชายของตนเขาก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้น “จริงของแอรีส ว่า-”

        “หุบปาก!!”

        “เอ๋!!”ซุสสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงภรรยาของตนพูดคำสบถแบบนั้นออกมา“เฮร่า...เจ้า...”

        “ถ้าเห็นแก่ลูกเรา!!ซุส จงเงียบปากของท่านซะ!!” เฮร่าเดินมาประจันหน้ากับสามีทำเอาซุสสั่นกลัวเล็กน้อย

        “ข้า....จะเงียบปากของตนจ๊ะ...”

        “ดี!”เฮร่ากลับมายิ้มปกติแล้วเดินกลับไปดูเด็กๆ

        พวกเทพต่างโล่งใจนึกว่าซุสจะทำให้เฮร่าเดือดซะแล้ว เพราะเมื่อเฮร่าเดือดไม่มีใครหยุดนางได้แน่ๆ

        “ช่างเป็นเวลาที่หรรษาจริงๆนะ” โครนอสกล่าวอย่างชอบใจ

        “ผมว่ามันคนละความหมายเลยนะ...”เพอร์ซีย์พูดเสริมขึ้น

        “เหรอเอาล่ะๆ มาช่วยลูกของพวกเราดีว่านะ! แจ็กสัน!”

        “ครับ!ขอความกรุณาด้วย!”

        ดวงตาอันเปี่ยมไปด้วยความหวังของเพอร์ซีย์กำลังปะทุขึ้นเขาอยากให้ลูกๆ ฟื้นไวๆ เขาขออลิซ่าเบ็ธเป็นคนอุ้มโพรทาเลียต่อโครนอสจัดแจงเทพหลักที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดมากที่สุดเป็นคนมองพลังเกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ให้เด็กทั้งสอง ส่วนอีก 20เปอร์เซ็นต์จะให้เทพที่เกี่ยวข้องทางสายเลือดเช่นพ่อหรือแม่มอบพลังให้ด้วยเช่นกันเทพทุกองค์ยอมที่ทำการมอบพลังของตนส่งไปยังตราสัญลักษณ์ที่มีลูกๆของตนลอยอยู่ประจำตรา ปริมาตรพลังพวกนั้นเล็กเท่าลูกบอลของมนุษย์ แต่ก็ทำให้พวกเด็กทั้งสองคนค่อยๆมีชีวิตชีวามากขึ้น เหลือแค่เทพที่ต้องให้พลัง 20 เปอร์เซ็นต์เทพทางฝั่งของโฟกัสต่างยอมส่งพลังให้ง่ายๆเมื่อพลังถูกส่งครบตราทั้งหมดก็พุ่งตรงไปหาโฟกัสแสงสว่างรอบๆตัวเธอก็เปล่งประกายขึ้นมา แอนนาเบ็ธแสบตาเล็กน้อย แต่เมื่อมองลูกสาวของเธอ ดวงตาค่อยๆขยับไปมา ก่อนที่เปลือกตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดวงตาสีเทาจับจ้องผู้เป็นแม่อยู่ตรงหน้า

        “แม่...เหรอคะ...?”

        “โฟกัส!ลูกแม่...ลูกฟื้นแล้ว!” แอนนาเบ็ธกอดลูกสาวอย่างคลายกังวล

        เพอร์ซีย์ดีใจที่ลูกสาวอีกคนฟื้นขึ้นมาแล้วแต่ยังเหลือทางเขาที่ยังเหลืออีกตราหนึ่งที่เป็นตราของเฮเฟตัสที่เทพรองนั้นก็คืออะโฟร์ไดต์ ที่ไม่ชอบใจที่ต้องส่งพลังให้แก่เด็กที่เธอเหมือนจะรังเกียจมากๆจนเฮเฟตัสเคืองกับพฤติกรรมของนางจึงต้องออกมาพูดกับนาง

        “อะโฟร์ไดต์!เลิกเล่นตัวสักที!”

        “ทำไม!!ข้าจะไม่ส่งพลังให้เด็กนั้นแน่ๆ ไม่มีวันซะหรอก!” อะโฟร์ไดต์กอดอกไม่สนใจสามีของตน

        “เจ้ามัน…!!”เฮเฟตัสบีบมือของตนจนเลือดไหล

        เพอร์ซีย์มองอย่างสงสัยจนหันไปหาพ่อของตนที่อยู่ข้างๆเนื่องจากหดร่างจนตัวเท่าเขา

        “เทพทั้งสองเป็นสามีภรรยากันแต่ไม่เคยเข้ากันได้สักทีนะ”

        “แน่อยู่แล้ว...แต่ที่ทะเลาะกันคงเพราะธิดาของพวกเขา”

        “อดีตชาติของลูกผมเขาทำไม?”

        “นางโดนอะโฟร์ไดต์ส่งให้ไปตายนะ...เฮเฟตัสเลยโกรธและเกลียดอะโฟร์ไดต์มากๆจนแกล้งนางได้ตลอดนั้นล่ะ”

        “แบบนี้เองวุ่นวายจริงๆ” เพอร์ซีย์มองเทพทั้งสองทะเลาะกันจนเฮเฟตัสยั่วยุเทพี

        “เจ้าคงกลัวสิถ้านางฟื้นขึ้นมานะ!!”

        “ข้าเนี่ยนะกลัว!”

        “ใช่!ไม่งั้นเจ้าก็ช่วยยัยหนู แล้วก็ไสหัวออกจากที่นี้ไปแล้วนะสิ!! ไม่สิ!!คงกลัวนางสวยกว่าเจ้าอีกล่ะสิ!”

        “เจ้า!!”อะโฟร์ไดต์โกรธเคืองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นขึ้นมา“ข้างดงามว่าใครๆ บนโลกนี้ ไม่มีใครจะสวยกว่าข้า!! ได้!! แค่ส่งพลังใช่ไหมล่ะ!?”

        นางรีบยกมือขึ้นพร้อมกับส่งพลังอันเล็กน้อยของตนไปยังตราสัญลักษณ์ของเฮเฟตัสเมื่อพลังครบกันหมดเป็นที่เรียบร้อยตราทั้งหมดพุ่งตรงไปหาโพรทาเลียทันทีร่างกายอันเล็กจ๋อยเปล่งประกายออกมาเพอร์ซีย์ใจจดใจจ่อว่าลูกสาวของตนจะฟื้นขึ้นมาแล้วยิ้มให้เขาไหม แต่ทางด้านโฟกัสมีความแปลกไปเมื่อเธอมองรอบๆก็สงสัยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ห้องนอนเหรอ

        “แม่ค่ะ...เราอยู่ไหน? เมื่อกี้แม่พึ่งเล่านิทานให้หนูฟังเองไม่ใช่เหรอคะ?”

        แอนนาเบ็ธฟังที่ลูกสาวพูดก็งุนงงว่าลูกพูดนั้นหมายความว่าอะไร

        “โฟกัสเมซ่าลูกหมายความว่าไงกัน? ลูกพึ่งฟื้นจากการต่อสู้กับพวกปีศาจไม่ใช่เหรอ?”

        “แม่พูดอะไรนะ? หนูพึ่ง 6 ขวบนะแล้วโลกเราจะมีพวกปีศาจได้ไง?”

        “ว่าไงนะ!?”

        “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”

        “!!”

        เสียงเพอร์ซีย์ร้องดังลั่นไปทั้งห้องโถงใหญ่จนทุกคนตรงนั้นแล้วหันไปมองสิ่งที่เห็นคือเลือดที่ไหลอาบแขนของเพอร์ซีย์เขาตกใจที่จู่ๆ ลูกสาวกัดเข้าที่แขนเข้าอย่างรุนแรงจนมันเจ็บไปทั้งแขนแต่สิ่งที่ประหลาดใจที่ร่างของโพรทาเลียกลายเป็นสีดำทมิฬเล็บที่จิกแขนเพอร์ซีย์ก็ยิ่งไหลมากขึ้น แอนนาเบ็ธรีบวิ่งมาดูก็ตกใจกับสิ่งที่เห็นเธอไม่ให้โฟกัสเห็นภาพนี้จึงฝ่ายโฟกัสไว้กับอลิซ่าเบ็ธ แต่อลิซ่าเบ็ธกับอึ้งกับรูปลักษณ์ของโพรทาเลียจนเธอจำคำของเด็กได้

        ‘ร่างอันดำทมิฬ...เหมือนปีศาจ...หนูกลายเป็นปีศาจชั่วขณะ...’

        “ไม่จริง...ช่วงเวลานั้น...”

จบตอนที่67 โปรดติดตามตอนที่ 68ต่อไป